นิทาน ตอนที่6

ตอนที่ 6)

"ความกลัวที่เดินช้า"


เช้าวันนั้น

เด็กเดินช้ากว่าปกติ

ไม่ใช่เพราะง่วง

แต่เพราะมีอะไรบางอย่าง
เดินมาพร้อมเขา

มันไม่ดัง
ไม่ผลัก
ไม่ดึง

มันแค่ทำให้
เท้าหยุดนานขึ้นนิดหนึ่ง

ก่อนก้าวต่อ

เด็กไม่รู้ว่ามันชื่ออะไร
เขาแค่รู้สึกว่า

วันนี้

โลกควรฟังมากกว่าเดิม


ปีศาจไร้ชื่อเดินตาม

มันไม่หนี
เพราะมันก็ไม่รู้จักชื่อของสิ่งนั้น


ปีศาจกินชื่อมองดู

มันไม่กิน
เพราะรู้สึกว่า  ​ถ้ากินไป

โลกจะเดินเร็วเกินไป


เด็กมองหลุมเล็ก ๆ บนทาง

เมื่อวานเขาอาจกระโดดข้าม

แต่วันนี้
เขาเดินอ้อม

ไม่ใช่เพราะหลุมใหญ่ขึ้น

แต่เพราะเขาเห็นมันชัดขึ้น


เด็กถามเบา ๆ

“ถ้าเราไม่กลัว
เราจะเดินไปไหนก็ได้ใช่ไหม”

ลมไม่ตอบ
ต้นไม้ไม่ตอบ

แต่ความเงียบ
ทำให้เขาไม่รีบลอง


คืนนั้น

เด็กนั่งใกล้หน้าต่าง

เขาไม่ได้คิดว่าความกลัวเป็นศัตรู

เขาคิดว่า

มันเป็นเพื่อน
ที่พูดเบามาก
และเดินช้ามาก

และโลกก็เรียนรู้ว่า

ไม่ใช่ทุกสิ่งที่ทำให้เราหยุด
ต้องถูกเอาออก

บางอย่าง

มีไว้
เพื่อให้เรา

ยังอยู่


......


หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์