วันที่โตขึ้นแบบเงียบๆ โดยที่ตัวเองก็เพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน

สวัสดีค่ะ เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ค่อนข้างแคร์ทุกอย่างรอบตัวมากค่ะ
ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของคนอื่น สายตาของเพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ใครบางคนพูดผ่านๆ เราจะเก็บมาคิดซ้ำอยู่ในหัวทั้งวัน

บางคืนก็นอนคิดวนไปมาเหมือนมันเป็นเรื่องใหญ่มากในชีวิต แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก
เราเริ่มเจอหลายเหตุการณ์ที่ทำให้มุมมองเปลี่ยนไปแบบช้าๆ จนวันหนึ่งก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองไม่เหมือนเดิมแล้ว
หลายอย่างที่เคยทำให้เสียความรู้สึก กลายเป็นเรื่องที่เรายิ้มผ่านได้ง่ายขึ้น
เราไม่ได้เข้มแข็งขึ้นแบบในหนังหรือมีจุดเปลี่ยนยิ่งใหญ่อะไรเลย มันเหมือนการค่อยๆปล่อยวางทีละนิดโดยไม่รู้ตัวมากกว่า

ทุกวันนี้ยังเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ทำงาน กินข้าว ดูซีรีส์ ใช้ชีวิตเรียบๆเหมือนเดิม
แค่รู้สึกว่าหัวใจมันเบากว่าเมื่อก่อนนิดหนึ่ง และเริ่มเข้าใจว่าการโตขึ้นบางทีมันไม่ได้มีเสียงประกาศอะไรชัดเจน
มันแค่เกิดขึ้นเงียบๆในวันที่เราหันกลับมามองตัวเองแล้วรู้ว่า
เราผ่านอะไรมาได้ตั้งหลายอย่างโดยที่ยังยืนอยู่ตรงนี้เหมือนเดิมค่ะ