ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ยังเชื่อว่าความรักจริงๆ ยังมีอยู่

ผมไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติก ไม่ได้พูดเก่ง ไม่ได้มีเสน่ห์อะไรเป็นพิเศษ
แค่เป็นผู้ชายธรรมดาที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงาน กลับบ้าน นอน วนแบบนี้มานาน
จนบางครั้งก็เผลอถามตัวเองเหมือนกันว่า ความรักที่เรียกว่า “รักแท้” มันยังมีอยู่จริงไหม

ที่ผ่านมาเคยมีความรักบ้าง แต่ส่วนใหญ่จบลงตรงที่ไปกันคนละทาง บางครั้งไม่ได้มีใครผิด
แค่จังหวะชีวิตไม่ตรงกัน บางคนอยากไปเร็ว บางคนอยากช้า บางคนมองความรักเป็นเรื่องใหญ่
แต่บางคนมองเป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิต พอไม่ตรงกัน ก็เลยต้องแยกกันไป

ผมเคยคิดเหมือนกันว่า หรือความรักจริงๆ มันเป็นเรื่องเพ้อฝัน พออายุมากขึ้น
ทุกคนก็เริ่มคิดถึงความคุ้มค่า ความสบายใจ หรือผลประโยชน์มากกว่าความรู้สึกล้วนๆ แต่ลึกๆ แล้ว
ผมยังอยากมีใครสักคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ไม่ต้องพยายามเป็นคนอื่น ไม่ต้องแข่ง ไม่ต้องพิสูจน์
แค่เป็นตัวเองในวันที่เหนื่อย วันที่ไม่เก่ง วันที่อยากเงียบ

ความรักในความคิดของผม ไม่ได้ต้องหวือหวา ไม่ต้องหวานทุกวัน แค่มีใครสักคนที่คุยกันรู้เรื่อง
รับฟังกันได้ และยังเลือกกันอยู่ในวันที่ไม่ง่าย ผมว่ามันก็มีค่ามากแล้ว

ผมยังไม่เลิกเชื่อว่าความรักแบบนี้มีอยู่ อาจจะหายาก อาจจะต้องใช้เวลา แต่ถ้ายังเชื่อ และยังซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง
อย่างน้อยก็ไม่ต้องหลอกตัวเองว่าไม่ต้องการ สำหรับผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง
การได้เจอรักแท้สักครั้ง ก็คงเป็นรางวัลของการใช้ชีวิตอย่างจริงใจแล้วครับ