บันทึกผู้หญิงธรรมดา กับความรักที่ไม่ได้หวือหวา แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้หายไปเฉยๆ

ช่วงนี้เราเริ่มเขียนบันทึกให้ตัวเองมากขึ้น ไม่ได้เขียนทุกวัน แค่วันที่รู้สึกว่าหัวใจมันเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง
โดยเฉพาะเรื่องความรักที่ไม่ได้มีปัญหาใหญ่โต แต่ก็ไม่ได้เรียบง่ายเหมือนในละคร

ความรักของเราไม่ได้หวาน ไม่ได้เซอร์ไพรส์บ่อย ไม่มีคำพูดโรแมนติกทุกเช้า แต่เป็นความรักแบบที่อยู่ด้วยกันในชีวิตจริง
มีทั้งวันที่เข้าใจกันดี และวันที่ต่างคนต่างเหนื่อยจนไม่อยากพูดอะไร
บางวันก็แค่ต่างคนต่างใช้โทรศัพท์อยู่ข้างๆ กัน เงียบ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว

ยอมรับว่ามีบางช่วงที่เราน้อยใจเงียบๆ ไม่ได้อยากทะเลาะ แค่อยากให้เขารู้ว่าเรายังต้องการความใส่ใจอยู่บ้าง
แต่พอโตขึ้น เราก็เริ่มรู้ว่าความรักไม่ได้วัดจากคำพูดหรือการแสดงออกตลอดเวลา บางอย่างมันอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ
เช่น การถามว่าเหนื่อยไหม การจำได้ว่าเราไม่กินอะไร หรือการที่เขายอมฟังเราเมาท์ชีวิตยาวๆ ทั้งที่เขาอาจจะง่วงมากแล้ว

มีวันที่เรานั่งขำตัวเองว่า จากคนที่เคยคิดว่าความรักต้องตื่นเต้นตลอดเวลา วันนี้กลับแค่ต้องการใครสักคนที่อยู่แล้วสบายใจ
ไม่ต้องพยายามเป็นคนเก่ง ไม่ต้องแต่งตัวสวยตลอด ไม่ต้องคิดว่าจะพูดอะไรให้ดูดี แค่เป็นตัวเองในวันที่เหนื่อยๆ ได้
แน่นอนว่าก็มีวันที่คิดมาก ว่าความรักแบบนี้มันจะไปต่อได้นานแค่ไหน จะจืดลงหรือจะค่อยๆ หายไป
แต่สุดท้ายเราก็เลือกจะอยู่กับปัจจุบัน ดูแลความสัมพันธ์เท่าที่ทำได้ ไม่เร่ง ไม่คาดหวังเกินไป และไม่ละเลยความรู้สึกของตัวเอง

การเขียนบันทึกทำให้เราเห็นว่า ความรักไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ก็ไม่ได้แย่ ถ้าเรายังสื่อสาร ยังรับฟัง
และยังเลือกกันในวันที่ไม่ง่าย สำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ความรักที่ยังอยู่ ยังพยายาม
และยังไม่ทิ้งกันไปไหน ก็ถือว่าเป็นความรักที่มีค่าแล้วค่ะ