คือตามกระทู้เลยค่ะคือเรามีเพื่อนที่รู้จักกันมาจะเข้า3ปีแล้วค่ะคือเป็นคนนี้เป็นเพื่อนสนิทเลยมีอะไรเชาจะมาคุยมาปรึกษาเราตลอดซึ่งเราก็รับฟังเขาให้คำแนะนำอยู่ข้างๆเขาตลอดแต่พอมีปัญหากันเขาจะไม่ชอบบอกเราแล้วเขาจะไม่พูดกับเราเลย(คือบางเรื่องเรารู้นะคะว่าทำไมเขาไม่คุยด้วยซึ่งเราก็จะขอโทษไปตลอด)เพราะคำว่าเพื่อนสำหรับเราคือสำคัญมากไม่มีคำว่าอีโก้เลยค่ะมีอะไรให้หมดใจแลกใจแต่บางทีการกระทำเขามันเหมือนไม่ใช่แบบนั้นเลยทั้งที่ทุกครั้งเขามีปัญหาเราช่วยเหลือตลอดแต่กลัยเป็นว่าเวลาเขางอนเขาขะคุยกับเราเป็นคนสุดท้ายตลอด
ปล.พอทุกคนอ่านแล้วอาจจะสงสัยว่าอยากรู้ว่าเขาคิดไงทำไมไม่ทักไปคุยเราทักไปแล้วค่ะทุกครั้งเราจะทักไปเคลียร์แบบเปิดใจบอกเขาทุกครั้งว่ามีอะไรบอกเราตรงๆได้เลยอะไรที่ปรับได้เราปรับให้อยู่แล้วแต่ทุกครั้งจะได้คำตอบกลับมาว่าไม่ได้เป็นอะไรจนล่าสุดเขาบอกเราว่าเขาไม่ได้อะไรกับเรื่องนี้เขาโฟกัสแฟนและตัวเองมากกว่าความจริงมันก็ชัดเจนค่ะแต่เราแค่สงสัยว่าคนเรามันจะไม่นึกถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันมีคนช่วยเหลือ/หวังดีตลอดจริงๆหรอ
ทำไมคนเราถึงไม่เห็นค่าคนที่เขาอยู่ข้างๆตลอด?
ปล.พอทุกคนอ่านแล้วอาจจะสงสัยว่าอยากรู้ว่าเขาคิดไงทำไมไม่ทักไปคุยเราทักไปแล้วค่ะทุกครั้งเราจะทักไปเคลียร์แบบเปิดใจบอกเขาทุกครั้งว่ามีอะไรบอกเราตรงๆได้เลยอะไรที่ปรับได้เราปรับให้อยู่แล้วแต่ทุกครั้งจะได้คำตอบกลับมาว่าไม่ได้เป็นอะไรจนล่าสุดเขาบอกเราว่าเขาไม่ได้อะไรกับเรื่องนี้เขาโฟกัสแฟนและตัวเองมากกว่าความจริงมันก็ชัดเจนค่ะแต่เราแค่สงสัยว่าคนเรามันจะไม่นึกถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันมีคนช่วยเหลือ/หวังดีตลอดจริงๆหรอ