ตอนนี้ผมอายุ 13 ปี ผมกับแม่มรเรื่องทะเลาะกันตลอด แต่ผมไม่เคยเป็นคนเริ่ม ไม่ได้จะโบ้ยแม่นะครับ แต่ว่าผมไม่เคยเริ่มจริงๆ ส่วนตัวผมรู้ตัวดีว่าผมไม่ใช่ลูกที่ดีเหมือนใครหลายๆคนผมเคยทั้งโกหกแม่และขโมยเงินแม่ ซึ่งจำนวนที่ขโมยไปก็ไม่น้อยแต่ขอไม่บอกนะครับซึ่งเรื่องนี้มันก็ฝังอยู่ในใจแม่ผมมาโดยตลอดแหละครับแม้ว่าเรื่องมันจะเกิดเมื่อสองปีที่แล้ว และวันนี้ผมก็ได้ทะเลาะกับแม่อีกครั้งหนึ่งแต่คราวนี้เป็นเรื่องของการที่ผมไม่ได้บอกแม่ว่าจะกลับด้วยโดยที่ ปกติแล้วผมจะกลับรถประจำทางแต่ว่าทุกวันอังคารพี่ผมจะเรียนพิเศษทำให้ ผมสามารถกลับพร้อมแม่ได้ และวันนี้ผมก็จะกลับพร้อมแม่ครับ โดยที่เมื่อวานผมได่บอกพี่ผมไปแล้วว่าผมจะกลับด้วย แต่ไม่ได้บอกพ่อหรือแม่เพราะเขาทำงานกันอยู่ จนวันนี้ตอนเย็นที่พ่อผมมารอรับที่จุดรอรถประจำแล้ว แต่เขาไม่เจอผม เขาจึงโทรถามผมว่าผมอยู่ที่ไหน และตอนนั้นผมอยู่โรงเรียน พ่อผมจึงโทรหาแม่ผมเพื่อบอก อันนี้คือความผิดแรกของวันนี้ครับ
แล้วหลังจากนั้นแม่ผมโทรมาหาแล้วผมไม่ได้รับสายซึ่ง ณ ตอนนั้นผมเล่นบาสอยู่ทำให้ผมไม่ได้รับสายจนผมเล่นบาสเสร็จจึงเช็คโทรศัพท์จึงเห็นว่สแม่โทรมาอต่ไม่ได้รับสาย ผมจึงโทรกลับและตอนที่ผมโทรกลับผมก็รู้อยู่แล้วว่าโดนบ่นแน่ๆผมก็เลยรีบไปหาที่รถแม่ที่รออยู่ครับพอขึ้นไปก็โดนเขาบ่นแหละครับซึ่งผมก็ยอมรับผิดเพราะผมรู้ตัวว่าผมผิด แต่พอไปรับพี่ผมปึ้ปเขาก็เริ่มบ่นจริงจังครับแต่ตอนนั้นผมง่วงมากจาที่คืนก่อนผมนั่งทำงานจนตีหนึ่งกว่าๆแล้วค่อยนอน ทำให้ผมเพลอหลับในรถครับ จนเขาปลุกผมขึ้นมาแล้วเขาก็เอาเรื่องเก่าๆที่จบไปแล้วมารวมด้วยจนถึงสี่แยกหนึ่งเขาได้บอกผมว่า"ยังอยากเป็นลูกแม่อยู่ไหมถ้าไม่อยากก็ลงจากรถไปเลยแล้ว" แล้วเขาก็ชลอรถครับตอนนั้นผมก็ตอบเขาไปว่าอยากเป็นอยู่เขาถึงไปต่อและเขาก็บอกว่าถ้ากลับบ้านไปเดี๋ยวโดนตีแน่ผมก็ยอมรับแล้วครับตอนนั้น ผมขอเล่าเรื่องวันนี้ประมาณนี้นะครับแล้วกลับมาที่คำถามว่า"ถ้าผมตายผมจะทำให้แม่มีความสุขไหม ?"
คำถามนี้มันเกิดจากที่ว่าการที่แม่ผมขู่จะทิ้งผมหรืออัไรประมาณนั้นมันหลายรอบแล้วครับจบผมก็คิดหาวิธีตายโดยไม่เดือดร้อนคนอื่นมาแล้วจนวันนี้ก็ทำให้ผมคิดอีกและผมก็คิดแล้วว่าจะทำอย่างไร ผมไม่กลัวเจ็บหรอกครับ แต่ผมกลัวเป็นความผิดหวังในชีวิตแม่
ปล.ตอนที่เขียนกระทู้นี้ผมเครียดอยู่จึงอาจจะพิมไม่รู้เรื่องครับ สงสัยอะไรก็ถามเอาได้ครับ
ถ้าผมตายผมจะทำให้แม่ผมมีความสุขไหมครับ ?
แล้วหลังจากนั้นแม่ผมโทรมาหาแล้วผมไม่ได้รับสายซึ่ง ณ ตอนนั้นผมเล่นบาสอยู่ทำให้ผมไม่ได้รับสายจนผมเล่นบาสเสร็จจึงเช็คโทรศัพท์จึงเห็นว่สแม่โทรมาอต่ไม่ได้รับสาย ผมจึงโทรกลับและตอนที่ผมโทรกลับผมก็รู้อยู่แล้วว่าโดนบ่นแน่ๆผมก็เลยรีบไปหาที่รถแม่ที่รออยู่ครับพอขึ้นไปก็โดนเขาบ่นแหละครับซึ่งผมก็ยอมรับผิดเพราะผมรู้ตัวว่าผมผิด แต่พอไปรับพี่ผมปึ้ปเขาก็เริ่มบ่นจริงจังครับแต่ตอนนั้นผมง่วงมากจาที่คืนก่อนผมนั่งทำงานจนตีหนึ่งกว่าๆแล้วค่อยนอน ทำให้ผมเพลอหลับในรถครับ จนเขาปลุกผมขึ้นมาแล้วเขาก็เอาเรื่องเก่าๆที่จบไปแล้วมารวมด้วยจนถึงสี่แยกหนึ่งเขาได้บอกผมว่า"ยังอยากเป็นลูกแม่อยู่ไหมถ้าไม่อยากก็ลงจากรถไปเลยแล้ว" แล้วเขาก็ชลอรถครับตอนนั้นผมก็ตอบเขาไปว่าอยากเป็นอยู่เขาถึงไปต่อและเขาก็บอกว่าถ้ากลับบ้านไปเดี๋ยวโดนตีแน่ผมก็ยอมรับแล้วครับตอนนั้น ผมขอเล่าเรื่องวันนี้ประมาณนี้นะครับแล้วกลับมาที่คำถามว่า"ถ้าผมตายผมจะทำให้แม่มีความสุขไหม ?"
คำถามนี้มันเกิดจากที่ว่าการที่แม่ผมขู่จะทิ้งผมหรืออัไรประมาณนั้นมันหลายรอบแล้วครับจบผมก็คิดหาวิธีตายโดยไม่เดือดร้อนคนอื่นมาแล้วจนวันนี้ก็ทำให้ผมคิดอีกและผมก็คิดแล้วว่าจะทำอย่างไร ผมไม่กลัวเจ็บหรอกครับ แต่ผมกลัวเป็นความผิดหวังในชีวิตแม่
ปล.ตอนที่เขียนกระทู้นี้ผมเครียดอยู่จึงอาจจะพิมไม่รู้เรื่องครับ สงสัยอะไรก็ถามเอาได้ครับ