สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กคนนึงที่เพิ่งจะอายุ 15 ปี ผมอยู่ม.3 ณ โรงเรียนประจำแห่งนึ่งที่ก็มีชื่อเสียงด้านวิทยาศาสตร์
ผมเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนี้เพื่อต้องการที่จะทำตามความชอบในด้านวิทย์คณิต แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าด้านสังคมจะเป็นยังไง การอยู่โรงเรียนประจำจะต้องยอมรับให้ได้ว่าเราจะเจอคนหลากหลายร้อยพ่อพันแม่และเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเจอคนที่เราเกลียดกรือคนที่เป็นศัตรูกับเราได้ เพราะเราต้องอยู่ในที่เดียวกันตลอด 24 ชั่วโมงครับ ซึ่งผมเป็นคนที่ข้อนข้างแปลงแยกจากคนอื่นในด้านนิสัยและความชอบมันยิ่งทำให้ผมยิ่งเหงายิ่งโดดเดี่ยวผมเคยมีเพื่อนสนิทคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจเคยเชื่อใจมากๆ แต่แล้วเพื่อนคนนั้นกลับหักหลังผมต่อหน้าต่อตา เพื่อนคนนั้นมันว่าร้ายผมกล่าวหาผมและทำให้ผมต้องอับอาย ซึ่งผมก็ได้ตัดเพื่อนไปตั้งแต่ม.2 แต่แล้วในม.3 ก็มีเหตุการที่ทำให้ผมค้องมาอยู่กับเพื่อนคนนั้นอีกครั้งแล้วผมก็ต้องทนอยู่กับมัน ผมก็ลองพยายามเปิดใจลองเชิ่อใจมันอีกครั้งโดยผมลองพูดเรื่องเรื่องนึง ที่มันก็เป็นความลับของผมที่ก็อยากจะเปิดเผยให้รู้โดยทั่วไปอยู่ คือผมเป็นโรคซึมเศร้า,สมาธิสั่น,มีอาการของPTSDและเป็นคนที่มีอาการแพนิคในเวลาที่กลัวมากๆ (ขอแจ้งไว้ก่อนว่าอาการทั้งหมดที่บอกมาผมได้รับการวินิฉัยจากแพทย์เฉพาะทางและกำลังเข้ารับการรักษาด้วยยาและการทำจิตบำบัดครับ) ผมไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้คนรู้ทั่วไปเพราะความอายของผมเอง แต่ผมก็เพิ่งตัดสินใจที่จะบอกพอดี ผมเลยลองพูดเรื่องนี้กับเพื่อนคนนั้น โดยบอกมันไปว่าเป็นความลับไม่ให้บอกใครเพื่อลองความเชื่อใจครับ ซึ่งผลปรากฎก็เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ คือมันเลือกที่จะเอาเรื่องนี้มาล้อเลียนผมลับหลังครับ ผมก็เลือกที่จะเดินออกมาจากจุดนั้นมาอยู่ตัวคนเดียว ไม่เชื่อใจเพื่อนในห้องสักคนเพราะผมเคยลองทดสอบนิสัยของเพื่อนในห้องดูมันกลับได้ผลมาว่าไม่มีใครที่ดูจะเป็นเพื่อนได้เลย เพื่อนในห้องผมหักหลังกันไปกันมาเพียงเพราะประโยชน์ส่วนตัว ทุกคนในห้องต่างแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันตลอด ผมเคยถูกแกล้งโดยการกีดกันไม่ให้ผมทราบเรื่องงานหรือเอกสารแจ้งเรื่องสำคัญจากโรงเรียนเพียงเพราะผมเป็นคนเงียบและชอบอยู่คนเดียว ผมกลายเป็นตัวตลกของห้องเวลาที่พูดพรีเซ็นพลาดตลอด ผมมักชอบโดนเอาเปรียบอยู่ตลอด ยกตัวอย่างเวลาที่เพื่อนต้องพรีเซ็นงานเพื่อนมักชอบมาเอาเครื่องผมไปใช้พรีเซ็นทั้งที่เครื่องคนอื่นก็ใช้ได้และเพื่อนที่มาจอก็ไม่ได้อยู่กลุ่มผมด้วย และพอผมไม่ให้ผมจะโดนคนในห้องเมินใส่หรือต่อว่าเหมือรกับผมเป็นคนทรยศของห้องครับ เพื่อนมักชอบมายืมของและไม่รักษาของของผมเพียงเพราะผมใจดีต่อให้ของนั้นจะพังผมก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร แต่เพื่อนในห้องของผมมันกลับเอาเปรียบผมหมดทุกอย่าง และของที่เพื่อนเคยทำพังคือ โน็ตบุ๊คครับ ผมรักษาโน็ตบุ๊คยิ่งชีพเพราะผมเก็บตังซื้อมาด้วยเงินออมตัวเอง แต่เพื่อนผมเอาไปแล้วทำตกทำเครื่องเป็นลอยสีถลอกและบานพับเสีย แต่กลับไม่ขอโทษหรือรับผิดชอบเลยครับ แล้วกลับมาคืนผมโดยที่มันโยนมาให้ผมด้วยครับ จากนั้นผมเลยไม่ให้ใครยืมของอีกเลยเพราะเหตุการนั้นครับ ผมมีเรื่องอีกเยอะมากที่อยากเล่าออกมาแต่ผมก็เป็นคนเรียบเรียงไม่เก่งและยังสะกดผิดอยู่ผมก็ไม่อยากให้คนที่มาอ่านต้องลำบากครับ ขอบคุณที่อ่านและรับฟังนะครับ
ขอมาระบายความทุกข์ที่ต้องอัดอั้นมานานครับ
ผมเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนี้เพื่อต้องการที่จะทำตามความชอบในด้านวิทย์คณิต แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าด้านสังคมจะเป็นยังไง การอยู่โรงเรียนประจำจะต้องยอมรับให้ได้ว่าเราจะเจอคนหลากหลายร้อยพ่อพันแม่และเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการเจอคนที่เราเกลียดกรือคนที่เป็นศัตรูกับเราได้ เพราะเราต้องอยู่ในที่เดียวกันตลอด 24 ชั่วโมงครับ ซึ่งผมเป็นคนที่ข้อนข้างแปลงแยกจากคนอื่นในด้านนิสัยและความชอบมันยิ่งทำให้ผมยิ่งเหงายิ่งโดดเดี่ยวผมเคยมีเพื่อนสนิทคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจเคยเชื่อใจมากๆ แต่แล้วเพื่อนคนนั้นกลับหักหลังผมต่อหน้าต่อตา เพื่อนคนนั้นมันว่าร้ายผมกล่าวหาผมและทำให้ผมต้องอับอาย ซึ่งผมก็ได้ตัดเพื่อนไปตั้งแต่ม.2 แต่แล้วในม.3 ก็มีเหตุการที่ทำให้ผมค้องมาอยู่กับเพื่อนคนนั้นอีกครั้งแล้วผมก็ต้องทนอยู่กับมัน ผมก็ลองพยายามเปิดใจลองเชิ่อใจมันอีกครั้งโดยผมลองพูดเรื่องเรื่องนึง ที่มันก็เป็นความลับของผมที่ก็อยากจะเปิดเผยให้รู้โดยทั่วไปอยู่ คือผมเป็นโรคซึมเศร้า,สมาธิสั่น,มีอาการของPTSDและเป็นคนที่มีอาการแพนิคในเวลาที่กลัวมากๆ (ขอแจ้งไว้ก่อนว่าอาการทั้งหมดที่บอกมาผมได้รับการวินิฉัยจากแพทย์เฉพาะทางและกำลังเข้ารับการรักษาด้วยยาและการทำจิตบำบัดครับ) ผมไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้คนรู้ทั่วไปเพราะความอายของผมเอง แต่ผมก็เพิ่งตัดสินใจที่จะบอกพอดี ผมเลยลองพูดเรื่องนี้กับเพื่อนคนนั้น โดยบอกมันไปว่าเป็นความลับไม่ให้บอกใครเพื่อลองความเชื่อใจครับ ซึ่งผลปรากฎก็เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ คือมันเลือกที่จะเอาเรื่องนี้มาล้อเลียนผมลับหลังครับ ผมก็เลือกที่จะเดินออกมาจากจุดนั้นมาอยู่ตัวคนเดียว ไม่เชื่อใจเพื่อนในห้องสักคนเพราะผมเคยลองทดสอบนิสัยของเพื่อนในห้องดูมันกลับได้ผลมาว่าไม่มีใครที่ดูจะเป็นเพื่อนได้เลย เพื่อนในห้องผมหักหลังกันไปกันมาเพียงเพราะประโยชน์ส่วนตัว ทุกคนในห้องต่างแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันตลอด ผมเคยถูกแกล้งโดยการกีดกันไม่ให้ผมทราบเรื่องงานหรือเอกสารแจ้งเรื่องสำคัญจากโรงเรียนเพียงเพราะผมเป็นคนเงียบและชอบอยู่คนเดียว ผมกลายเป็นตัวตลกของห้องเวลาที่พูดพรีเซ็นพลาดตลอด ผมมักชอบโดนเอาเปรียบอยู่ตลอด ยกตัวอย่างเวลาที่เพื่อนต้องพรีเซ็นงานเพื่อนมักชอบมาเอาเครื่องผมไปใช้พรีเซ็นทั้งที่เครื่องคนอื่นก็ใช้ได้และเพื่อนที่มาจอก็ไม่ได้อยู่กลุ่มผมด้วย และพอผมไม่ให้ผมจะโดนคนในห้องเมินใส่หรือต่อว่าเหมือรกับผมเป็นคนทรยศของห้องครับ เพื่อนมักชอบมายืมของและไม่รักษาของของผมเพียงเพราะผมใจดีต่อให้ของนั้นจะพังผมก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร แต่เพื่อนในห้องของผมมันกลับเอาเปรียบผมหมดทุกอย่าง และของที่เพื่อนเคยทำพังคือ โน็ตบุ๊คครับ ผมรักษาโน็ตบุ๊คยิ่งชีพเพราะผมเก็บตังซื้อมาด้วยเงินออมตัวเอง แต่เพื่อนผมเอาไปแล้วทำตกทำเครื่องเป็นลอยสีถลอกและบานพับเสีย แต่กลับไม่ขอโทษหรือรับผิดชอบเลยครับ แล้วกลับมาคืนผมโดยที่มันโยนมาให้ผมด้วยครับ จากนั้นผมเลยไม่ให้ใครยืมของอีกเลยเพราะเหตุการนั้นครับ ผมมีเรื่องอีกเยอะมากที่อยากเล่าออกมาแต่ผมก็เป็นคนเรียบเรียงไม่เก่งและยังสะกดผิดอยู่ผมก็ไม่อยากให้คนที่มาอ่านต้องลำบากครับ ขอบคุณที่อ่านและรับฟังนะครับ