ช่วยแต่งกลอนเป็นกาพย์ยานี 11 โดยนำเรื่องราวจากนิทานมาดัดแปลงเป็นกลอนทั้งหมด 8บทและมีข้อคิดอยู่ในบทสุดท้าย
นิทานอีสปเรื่อง นกสองตัว
กาลครั้งหนึ่ง มีนกสองพี่น้องอาศัยอยู่ในรังเดียวกันบนต้นไม้ใหญ่ พวกมันช่วยกันสร้างรังเป็นอย่างดี ซึ่งรังนั้นใหญ่โตและสวยงามยิ่งนัก
วันหนึ่งมีรูเล็กๆ เกิดขึ้นที่รัง นกตัวพี่จึงคิดว่า "น้องข้าต้องเป็นผู้ซ่อมแซมรังแน่" ส่วนนกตัวน้องก็คิดว่า "พี่ข้าต้องเป็นผู้ซ่อมแซมรังแน่" เมื่อเป็นเช่นนี้รูนั้นจึงยังคงอยู่และไม่มีใครลงมือซ่อมรัง
วันหนึ่งมีลมแรงได้พัดรัง ทำให้รูที่รังของพวกมันขยายใหญ่ขึ้นอีก นกตัวน้องคิดว่า "พี่ข้าคงไม่ปล่อยให้รูใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นในรังเราได้หรอก" ขณะที่นกตัวพี่ก็คิดว่า "น้องข้าคงไม่ทนอยู่ในรังที่เสียหายเช่นนี้หรอก เขาต้องหาทางซ่อมแซมเป็นแน่" สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครซ่อมรังอีกเช่นเคย
เมื่อฤดูหนาวมาถึง และได้เกิดพายุโหมกระหน่ำ ทำให้รังพังทลายลงมาอย่างง่ายดาย นกทั้งสองจึงทนกับความหนาวเหน็บไม่ไหวและหนาวตายในที่สุด
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
อย่าผลักภาระให้กัน ต้องร่วมมือกันรับผิดชอบก่อนที่ปัญหาจะใหญ่จนแก้ไม่ได้
แต่งกลอนจากนิทานอีสป
นิทานอีสปเรื่อง นกสองตัว
กาลครั้งหนึ่ง มีนกสองพี่น้องอาศัยอยู่ในรังเดียวกันบนต้นไม้ใหญ่ พวกมันช่วยกันสร้างรังเป็นอย่างดี ซึ่งรังนั้นใหญ่โตและสวยงามยิ่งนัก
วันหนึ่งมีรูเล็กๆ เกิดขึ้นที่รัง นกตัวพี่จึงคิดว่า "น้องข้าต้องเป็นผู้ซ่อมแซมรังแน่" ส่วนนกตัวน้องก็คิดว่า "พี่ข้าต้องเป็นผู้ซ่อมแซมรังแน่" เมื่อเป็นเช่นนี้รูนั้นจึงยังคงอยู่และไม่มีใครลงมือซ่อมรัง
วันหนึ่งมีลมแรงได้พัดรัง ทำให้รูที่รังของพวกมันขยายใหญ่ขึ้นอีก นกตัวน้องคิดว่า "พี่ข้าคงไม่ปล่อยให้รูใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นในรังเราได้หรอก" ขณะที่นกตัวพี่ก็คิดว่า "น้องข้าคงไม่ทนอยู่ในรังที่เสียหายเช่นนี้หรอก เขาต้องหาทางซ่อมแซมเป็นแน่" สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครซ่อมรังอีกเช่นเคย
เมื่อฤดูหนาวมาถึง และได้เกิดพายุโหมกระหน่ำ ทำให้รังพังทลายลงมาอย่างง่ายดาย นกทั้งสองจึงทนกับความหนาวเหน็บไม่ไหวและหนาวตายในที่สุด
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าผลักภาระให้กัน ต้องร่วมมือกันรับผิดชอบก่อนที่ปัญหาจะใหญ่จนแก้ไม่ได้