ในวัยเด็กเราต้องเผชิญกับการกดขี่โดยไม่ตั้งใจจากคนในครอบครัว เราโตมาในบ้านคนจีนในฐานะหลานคนแรกของตระกูล เมื่อ 17 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเรา 4-5 ขวบ เราถูกทำให้กลายเป็นคนผิดทั้งที่เป็นเหยื่อหรือเรียกง่ายๆว่า DARVO(การสลับบทบาท) เราถูกบงการโดย ตาของเรา จำบุคคลสำคัญประหนึ่งผู้ชนะรางวัลโนเบลสาขาประสาทแดกและทำร้ายเด็กไว้นะครับ ในตอนที่เรากำลังทำอะไรสักอย่าง เจ้าตัวมักจะบงการเราเสมอ มีอยู่ครั้งนึงเรากำลังกินข้าวสิ่งที่เกิดขึ้นจำได้ดีจนถึงวันนี้
ตา:ตักน้ำซุปสิๆ
เรา:ไม่เอาหนูยังไม่อยากกิน
ตา:อย่าดื้อสิ ตักเข้าไป
เรา:เราไม่กินก็คือไม่กิน เห็นใจกันบ้างสิ
ตา:.....
เรา:แม่หนูโดนบังคับอย่างนู้นนี่บราๆ
แม่:ขอโทษตาเขาเถอะเขาเป็นผู้ใหญ่
ปล.เหตุการณ์นี้มีการใส่สีให้ดูมีอารมณ์มากขึ้
เหตุการณ์ข้างต้นเป็นเพียงตัวอย่างเพราะยังมีอีกแบบสามารถแต่งนิยายด่าได้แบบที่ได้จำนวนหนังสือไปยัดใส่ในชั้นที่ห้องสมุดของ นครรัฐวาติกัน ได้จนเต็ม 48 รอบ
อย่างไรก็ตามจนเราอายุ 12 การต่อต้านก็เริ่มขึ้น ตาในสายตาเราเป็นเพียงหินไร้ค่าริมทางที่ไม่จำเป็นต้องชายตามอง เราปฏิบัติตัวกับเขาแบบไม่สนใจความรู้สึกเหมือนที่เขาเคยทำกับเรา โดยที่วันนึงเราจะแกล้งป้าเราให้ตกใจ เขากลับมาเรียกจนป้าได้ยินในตอนนั้นความรู้สึกร้อนเริ่มก่อตัวภายในพุงน้อยๆของเรา ความโกรธทั้งหมดกลายเป็นการเอาปืนหนังยางยิงไปที่ ดวงตา ของตาเรา เป็นความรู้สึกอิสระครั้งแรกในชีวิตจริงๆ เราไม่เสียใจเลยที่หลังจากนั้นจะโดนตาฟาดดากและโดนแม่บ่น แค่รับผลของการกระทำได้ก็จบ
ผ่านมาอีกประมาณในกุมพาพันธฺ์ปี 2021 ชีวิตที่เหมือนน้ำเน่าในคลองก็ได้รับการปลดปล่อยอีกครั้ง ในตอนนั้นเราได้ไปรู้จักแอปๆนึงเป็นแอปไลฟ์สด ชื่อว่า reality เป็นแอปที่เรารักมากๆ มันเปลี่ยนคนที่ขี้อายคนนี้ให้กล้าแสดงออกถึงเนื้อในของตนเอง เราได้เจอคนมากมาย ได้ทะเลาะ ได้เจอเพื่อนที่ยอมรับในตัวตนของเราจริงๆ ได้เสียเพื่อนเพราะการกระทำอันร่านตัณหาของเราเอง ได้เจอกลุ่มที่อยู่ปัจจุบัน ได้รู้ัจักความทรมานของการหยุดพัฒนาและเป็นตนเอง ทุกสิ่งนั้นสร้างให้เราเป็นคนที่ จะไม่ยอมขอโทษถ้าไม่ผิดเว้นแต่เราจะได้รับผลประโยชน์ที่คุ้มค่าจากมัน เช่น เงิน เส้นสาย ส่วนด้านความสัมพันธํเราไม่นับเนื่องจากมองว่า คนที่เคารพเราจริงๆ จะไม่มันบีบให้เราขอโทษในวันที่เราไม่ผิด
ปล.อาจจะเขียนงงนิดนึงน คือผมกำลังฝึกเขียนอยู่ เนื่องากมีความตั้งมั่นว่าจะเขียนนิยายน่ะครับ ขอบคุณสำหรับการอ่านนะครับ หวังว่าทุกคนจะได้อะไรไปหรือแค่สนุกก็พอ
เราหยุดขอโทษในสิ่งที่เราไม่ผิดมาได้หลายปีแล้ว
ตา:ตักน้ำซุปสิๆ
เรา:ไม่เอาหนูยังไม่อยากกิน
ตา:อย่าดื้อสิ ตักเข้าไป
เรา:เราไม่กินก็คือไม่กิน เห็นใจกันบ้างสิ
ตา:.....
เรา:แม่หนูโดนบังคับอย่างนู้นนี่บราๆ
แม่:ขอโทษตาเขาเถอะเขาเป็นผู้ใหญ่
ปล.เหตุการณ์นี้มีการใส่สีให้ดูมีอารมณ์มากขึ้
เหตุการณ์ข้างต้นเป็นเพียงตัวอย่างเพราะยังมีอีกแบบสามารถแต่งนิยายด่าได้แบบที่ได้จำนวนหนังสือไปยัดใส่ในชั้นที่ห้องสมุดของ นครรัฐวาติกัน ได้จนเต็ม 48 รอบ
อย่างไรก็ตามจนเราอายุ 12 การต่อต้านก็เริ่มขึ้น ตาในสายตาเราเป็นเพียงหินไร้ค่าริมทางที่ไม่จำเป็นต้องชายตามอง เราปฏิบัติตัวกับเขาแบบไม่สนใจความรู้สึกเหมือนที่เขาเคยทำกับเรา โดยที่วันนึงเราจะแกล้งป้าเราให้ตกใจ เขากลับมาเรียกจนป้าได้ยินในตอนนั้นความรู้สึกร้อนเริ่มก่อตัวภายในพุงน้อยๆของเรา ความโกรธทั้งหมดกลายเป็นการเอาปืนหนังยางยิงไปที่ ดวงตา ของตาเรา เป็นความรู้สึกอิสระครั้งแรกในชีวิตจริงๆ เราไม่เสียใจเลยที่หลังจากนั้นจะโดนตาฟาดดากและโดนแม่บ่น แค่รับผลของการกระทำได้ก็จบ
ผ่านมาอีกประมาณในกุมพาพันธฺ์ปี 2021 ชีวิตที่เหมือนน้ำเน่าในคลองก็ได้รับการปลดปล่อยอีกครั้ง ในตอนนั้นเราได้ไปรู้จักแอปๆนึงเป็นแอปไลฟ์สด ชื่อว่า reality เป็นแอปที่เรารักมากๆ มันเปลี่ยนคนที่ขี้อายคนนี้ให้กล้าแสดงออกถึงเนื้อในของตนเอง เราได้เจอคนมากมาย ได้ทะเลาะ ได้เจอเพื่อนที่ยอมรับในตัวตนของเราจริงๆ ได้เสียเพื่อนเพราะการกระทำอันร่านตัณหาของเราเอง ได้เจอกลุ่มที่อยู่ปัจจุบัน ได้รู้ัจักความทรมานของการหยุดพัฒนาและเป็นตนเอง ทุกสิ่งนั้นสร้างให้เราเป็นคนที่ จะไม่ยอมขอโทษถ้าไม่ผิดเว้นแต่เราจะได้รับผลประโยชน์ที่คุ้มค่าจากมัน เช่น เงิน เส้นสาย ส่วนด้านความสัมพันธํเราไม่นับเนื่องจากมองว่า คนที่เคารพเราจริงๆ จะไม่มันบีบให้เราขอโทษในวันที่เราไม่ผิด
ปล.อาจจะเขียนงงนิดนึงน คือผมกำลังฝึกเขียนอยู่ เนื่องากมีความตั้งมั่นว่าจะเขียนนิยายน่ะครับ ขอบคุณสำหรับการอ่านนะครับ หวังว่าทุกคนจะได้อะไรไปหรือแค่สนุกก็พอ