กระทะหินแกรนิต

ชีวิตความเป็นอยู่สันโดษในสวนป่าห่างไกลแสงสีหลังหนึ่งทุ่มสภาพแวดล้อมรอบตัวก็กลับคืนความเงียบสงัดนิทรา  ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เพียงสองชั่วโมงผมมักปั่นจักรยานเสือภูเขาคันเดียวที่มีอยู่พร้อมตะกร้าที่ผูกไว้ด้านหลังรถปั่นออกไปตามถนนหนทาง ขาก็เกร็งออกกำลังไปหัวใจเต็นแรง ช้าตามความลาดเอียงของเนินเขา สายตาผมไม่อยู่ว่างมองสอดส่ายหาสมบัติมากมายที่ริมข้างทาง เช่นขวดน้ำดื่มไว้ทำเชือกผูกโน้มต้นมัลเบอรี่ บางทีได้ตะกร้าไว้ปลูกต้นไม้ สัปปะรดที่ล้นเข่งทิ้งข้างทาง แต่ไม่นานมานี้ผมได้สมบัติล้ำค่าคือแผ่นหินแกรนิตบิ่นถูกทิ้งไว้ริมถนน สำหรับบ้านคนรวยแล้วมันเป็นหินมีตำหนิไร้ค่าต้องทิ้งแต่สำหรับผมมันคือของหายากที่ต้องรีบนำพากลับบ้านทันที


เส้นทางหาสมบัติ

เช้าวันรุ่งขึ้นผมทำความสะอาดพื้นผิว ตั้งบนเตาฟืน เริ่มประกอบอาหารประทังชีวิตประจำวันทันที แต่บัดนั้นเขาคือเพื่อนคู่เตาตลอดมา



ย่าง chicken masala พร้อมอุ่นอาหารเก่า
เสร็จแล้วย่างแผ่นนาน(Naan) ฟักทองต่อ




กวนแยมสัปปะรดที่อาจเก็บได้ข้างริมสองฝั่งทาง หม้อนี้ถ้าซื้อไม่ต่ำกว่าพันบาท ไร้กังวลเรื่องไหม้ติดก้นหม้อ ซ้ำเดือดเร็วกว่าใช้แก๊สจากอ่าวไทย


ปลาย่างที่ไปตกจากเพื่อนบ้าน ระหว่างทางก็เก็บมะเขือพวงสักกำเคียงจาน


จักรยานหาสมบัติคู่กับเตาพิซซ่า อบหน้าชีสเปปโปรานี่ ทำเอง กองฟืนเชื้อเพลิงงอกขึ้นเองไม่รู้จบ





บ้างก็ขนมปังหน้าเบคอนธาราสวรรค์สุริยันจันทรา

นึ่งน้ำส้มสายชูมัลเบอรี่ออแกนนิกแท้ในอุณหภูมิ 70 c สะอาดตามตำรา ​แบ​่งให้เพื่อนเศรษฐีพันล้านกินฟรีๆ  แทนการซื้อขวดละเป็นพัน ้น้ำส้มสายชูผมไม่มีวรรณะ ​ทำน้ำสลัด ​ล้างคาวปลา ฉีดฝูกกันไรฝุ่น ​ ล้างอุปกรณ์ห้องน้ำก็ยินดี ​ฯลฯ

ใครบอกชีวิตชนบทห่างไกลของชาวเกษียณลำบาก แท้จริงช่างมีความสุขแน่แท้เชียว เพียงแต่กล้าขัดเกลาคราบเมืองเปลือกหุ้มออกไปจะสดชื่นดังเกิดใหม่



เศษเชือก ขวดน้ำดื่มเป็นเชือกโน้มกิ่งต้นมัลเบอรี่ เข่งทิ้งเรี่ยราดริมทางไว้ปลูกพืชผักสวนตรัว