สวัสดีตัวฉันใน 10 ปีข้างหน้า ขอให้ภูมิใจในตัวเด็กคนนี้นะ

ขอตั้งกระทู้ถึงตัวเองในอนาคตนะคะ ตอนนี้อายุ 26 มาถึงในจุดที่ตัวเองเคยฝันไวแล้ว แม้จะยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน (เพราะกำลังสร้างอยู่) แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองเก่งมากๆ ขอบคุณที่พยายามในทุกอย่าง ตั้งแต่เรียน จนทำงาน ระหว่างที่เรียนมอปลาย ปัญาหาต่างๆ เยอะมาก ร้องไห้บ่อยที่สุดเลยก็ว่าได้ มองไม่เห็นอนาคต ไม่กล้าที่จะมีความฝัน แต่โชคดีมากๆ คือ มีอาจารย์และเพื่อนคอยช่วยเหลือตลอด แม่เพื่อนเอ็นดูมากจ่ายค่าเทอมให้ อาจารย์ก็ช่วยหาทุนให้ตลอด 🥺 คนรอบข้างดีมาก พอจบมอปลายคิดว่าจะไม่เรียนต่อเลยไปหางานทำ แต่… ได้เงินเดือนมา 1 เดือนก็ลาออก หือออ ตัดสินใจไปสมัครเรียนรอบเก็บตกแล้วด้วย เกือบไม่เรียนแล้ว แฮร่ พอเข้าเรียนมหาลัยเราก็ทำงาน parttime ไปด้วย ต่อสู้กับทุกสิ่งด้วยตัวเอง กล้ายอมรับทุกความเสี่ยง เกือบจะไม่เรียนต่อเพราะไม่มีเงิน แต่ก็ทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบปริญญาจนได้ เห้ออออ พอมานึกก็อดดีใจและเสียใจไปไม่ได้แห้ะ ช่วงเรียนเป็นอะไรที่สนุกมากๆ มีเวลาอยู่กับความฝัน กับเพื่อน เจออาจารย์ที่ใจดี เจอกับสิ่งต่างๆ รอบตัว แต่ก็เจอทางบ้านบั่นทอนมากพอๆ กัน กับคำที่ว่า ครอบครัวไม่เคยเป็นที่พึ่งพาทางใดได้เลยนี่มีจริงๆ ทั้งทางใจ ทางการเงิน ไม่มีการซัพพอร์ตทางใดเลย แถมยังบั่นทอนกันอีกตั้งหาก ขอไม่พูดถึงดีกว่า ฮือ เก่งมากที่ผ่านมาได้ เรียนจบก็ทำงานได้ 4 เดือน ตัดสินใจลาออก หืออออ ช่วงนั้นเกาหลีกำลังมาแรง เอาจ้า ลาออกไปสมัครเรียนภาษาเพื่อสอบมาทำงานเกาหลี ~ ใช้คำว่า ”มา“ เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะตอนนี้อยู่เกาหลี เย้ แอบดีใจนิดหน่อย แม้ตอนนี้ที่พิมพ์อยู่จะเหงามากๆ อะเล่าต่อ สมัครเรียนก็ไปเรียนเดือนนึง รออีกตั้ง 4 เดือนถึงเปิดสอบ จุดแข็งของตัวเองอย่างนึงคือ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างที่ตั้งเป้าไว้ จะตั้งใจทำให้สุดกำลัง เรียนจบรอสอบอีก 4 เดือน นั่นละ 4 เดือนไปสมัครงานเลย ใช้เงินเก็บกินไปวันๆ และนอนอ่านหนังสืออยู่แต่ห้องไม่ไปไหน พอสอบผ่านที่นี้ละ รีบหาสมัครงาน 🥹 ได้งานก็ทำงานเลยเวลาเกือบ 2 ปี กว่าเกาหลีจะเรียกตัว 🇰🇷 ทีแรกก็คิดว่าจะไม่ได้มาเสียแล้ว่า
…วันนี้ มาเกาหลีครบปีแล้ว เก่งมากๆ ที่พาตัวเองมาถึงตรงนี้ได้ เงินเก็บยังมีไม่มาก ด้วยโรงงานที่ได้เงินน้อยด้วย (แต่ก็ยังไม่กล้าย้าย) แถมเลทเงินก็ลงเรื่อยๆ ฮือออ แต่ก็จะพยายามเก็บให้มากที่สุด จะใช้ชีวิตทุกวันให้มีความสุข กินเยอะๆ เลยอ้วนแล้ว น้ำหนักขึ้นเกือบสิบโล 555 ก็ขนมที่นี่มันอร่อยอะ ทำงานเหนื่อยก็กิน แถมอากาศหนาว ออกไปวิ่งก็ไม่ไหว แต่เอาจริง อยู่ที่นี้เหงามาก ตัวคนเดียว มีเพื่อนร่วมงานแต่ก็ต่างคนต่างใช้ชีวิต ส่วนตัวเองก็ยังตั้งคำถาอยู่ตลอดดว่าชีวิตจะเอาเท่าไร จะมีความสุขตรงไหน ยังรู้สึกผูกความสุขไว้กับคนอื่น เฮ้อ คิดแล้วก็ไม่รู้อะไรอะ มันงงงวย ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าไม่มีใครอยู่ถึงร้อยปี แต่ก็นั่นแหละ อยากให้ตัวเองใช้ชีวิตให้มีความสุขทุกวัน ไปที่สวยๆ บ้าไปพบกเจออะไรใหม่ๆบ้าง แม้จะตัวคนเดียว ตอนนี้ก็ยังไม่มีใคร แอบฝังใจกับความรักมากๆ ไม่กล้าสักเท่าไร ใช้ชีวิตคนเดียวไม่เก่งเลย ไม่รู้จะเอาตัวเองไปวางตรงไหน หวังว่าวันที่ได้กลับมาอ่านกระทู้นี้ จะมีความสุข ไม่เจ็บไข้ได้ป่วย มีที่พึ่งทางจิตใจ ไม่มีใครมาใจร้าย และไมไปเป็นครนใจร้ายในชีวิตใครนะ และอย่าลืม ทุกอย่างที่เราเลือกมีผลกับตัวเราในอนาคตเสมอ ตอนนี้ที่เกาหลี 10.55 แล้ว อุณหภูมิ 8 องศา ทั้งหนาว ทั้งเหงา แฮ้ะ นอนดีกว่า อย่าลืมกอดตัวเองทุกวันด้วยนะ ไม่ว่าจะเจออะไรอยู่ มันจะผ่านไปนะ 🥺🫂 อะเกือบลืม อย่าร้องไห้บ่อยๆ ละ เข้มแข็งไว้ ที่ผ่านมาเก่งมากๆ แล้ว เหนื่อยได้ ท้อได้ แต่ห้ามถอยนะ อย่าลืมว่ากว่าจะมาถึงตรงนี้ เราผ่านอะไรมาตั้งเยอะ เก่งมากๆ เพราะไม่มีคนให้คุยด้วยอะ เลยมตั้งกระะทู้แก้เหงา ฮือออ ชีวิตต่างแดนก็แอบยากมากเหมือนกัน 🥺 มันจะผ่านไปนะ