สวัสดีครับ ^^ ก่อนอื่นเลย เป็นเกย์ครับ ตอนนี้ผ่านมา 15 ปีแล้วกับสถานะผู้ป่วย HIV ภูมิอยู่ที่ 800-1000 ไม่พบไวรัสโหลด
สำหรับคนที่เพิ่งตรวจพบ อาจจะยังเผชิญกับช่วงโลกพังทลายอยู่ ผมเองก็ขอให้ข้ามผ่านมันไปได้ เข้มแข็งทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ กลับมาใช้ชีวิตกันต่อได้เร็วๆ นะครับ ผมเชื่อว่าลึกๆ เราไม่ได้กลัวตัวโรคนี้หรอก แต่เรากำลังต่อสู้กับความกลัวตาย (ซึ่งจริงๆ ตายยากมากครับ ยิ่งถ้าหาหมอ กินยา รักษาสุขภาพ บอกเลยคนป่วนดูแข็งแรงกว่าคนปกติอีก) บางคนต่อสู้กับความเสียใจจากสาเหตุของการป่วยต่างๆ หรือบ้างก็กังวลเรื่องสังคมรอบตัวต่างๆ นานา แต่ผมบอกเลยว่าคุณจะผ่านมันไปได้แน่นอนครับ ผมเองก็เดินมาถึง 15 ปีได้เลย ตอนนี้ก็อายุ 30 กว่าแล้ว และยังต้องเดินต่อไปอีก ^^
สิ่งสำคัญ หรือหัวใจก็การก้าวผ่านช่วงพังทลายคือ "จิตใจ" ครับ ตอนของผม วันแรกที่รู้ก็ว่าพังทลายแล้ว แต่ตอนโทรไปบอกคนรัก มันยิ่งกว่าพังทลายไปมากเลย เขาตอบผมแค่ "ไปตรวจทำไม!! แค่นี้นะ จะทำงานต่อ" แล้ววางไป จากนั้นก็ไม่มีการติดต่ออะไรมาอีกเลย เขาไม่แม้จะช็อคหรือตกใจ วันนั้นผมพังทลายสุดๆ มันเด้งเข้ามาในหัวแค่ว่า เขารู้ เขาตั้งใจจะให้เราป่วย ...แต่ก็นั่นแหล่ะ ไม่มีเวลาเสียใจ หรือพักฟื้น ผมต้องลุกให้ไว เพราะว่า...น้ำตาแม่ มันเป็นเสี้ยวความคิดที่ไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วง หรือเสียใจ ก็เลยพยายามที่จะเข้มแข็ง อยากที่จะเป็นเสียงหัวเราะ เป็นรอยยิ้มให้พ่อแม่ และคนในครอบครัว
ทุกวันนี้โสดตัวคนเดียว มีแค่รอยยิ้มพ่อแม่ที่พอเป็นหัวใจให้เดินต่อ แม่ก็บ่นอยู่นะว่า พ่อแม่อายุเยอะแล้ว ไม่รู้จะอยู่เป็นเพื่อนลูกได้นานขนาดไหน ถ้ามีคนรักหรือคนเคียงข้างดูแลกันไป แม่คงอุ่นใจกว่านี้ ..ก็ยังคงห่วงตามประสาแม่คนแหล่ะนะ
15 ปีก็ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่มีอะไรต้องกังวล มีสุข ทุก เสียใจ ผิดหวัง สมหวัง เป็นปกติเลยครับ สุขภาพผมแข็งแรงตามปกติเลย โควิดที่ผ่านมาก็เป็น แต่ก็ไม่มีอาการรุนแรง จนบางครั้งคนปกติรอบข้างยังดูอ่อนแอกว่าตัวผมซะอีก (ก็เราพบแพทย์ตลอดนี่นะ คนปกติเขาไม่ได้มีแพทย์เช็คสุขภาพตลอดไง พวกเรานี่ถือว่ามีแพทย์ส่วนตัวเลยหล่ะ) บางช่วงก็มีเจ็บป่วยเป็นไข้บ้าง ตามสภาพอากาศยังไงเราก็เป็นมนุษย์คนนึง เจ็บป่วยได้ ภูมิคุ้มกันมีขึ้นมีลงเป็นปกติ ก็รักษากันไปตามอาการ ตัวเราก็สุขภาพปกติ อย่าคิดอะไรมาก
สุดท้ายนี้ สวัสดีปีใหม่นะ (ถึงจะผ่านมาครึ่งเดือนแล้วก็เถอะ) อยากพูดคุยก็สามารถทักทาย สอบถามกันได้ครับ ไม่ต้องเขินอาย ยินดีต้อนรับมิตรภาพดีๆ เสมอ (มิจฉาชีพไม่ต้องทักมาหล่ะ ... ฮ่าๆ) หรือจะจีบก็ได้นะ แต่คงจะต้องดูกันไปก่อน อายุเยอะแล้ว เหนื่อยจะผิดหวัง ไม่อยากเสียใจอีก
ใครที่จะฝากกำลังใจให้คนที่เขาป่วยอยู่ ก็คอมเมนต์ทิ้งไว้เลยครับ ถือว่าเป็นบ่อน้ำกำลังใจให้กับคนที่กำลังเผชิญมันอยู่
15 ปีกับเจ้า HIV ที่ผ่านมา...
สำหรับคนที่เพิ่งตรวจพบ อาจจะยังเผชิญกับช่วงโลกพังทลายอยู่ ผมเองก็ขอให้ข้ามผ่านมันไปได้ เข้มแข็งทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ กลับมาใช้ชีวิตกันต่อได้เร็วๆ นะครับ ผมเชื่อว่าลึกๆ เราไม่ได้กลัวตัวโรคนี้หรอก แต่เรากำลังต่อสู้กับความกลัวตาย (ซึ่งจริงๆ ตายยากมากครับ ยิ่งถ้าหาหมอ กินยา รักษาสุขภาพ บอกเลยคนป่วนดูแข็งแรงกว่าคนปกติอีก) บางคนต่อสู้กับความเสียใจจากสาเหตุของการป่วยต่างๆ หรือบ้างก็กังวลเรื่องสังคมรอบตัวต่างๆ นานา แต่ผมบอกเลยว่าคุณจะผ่านมันไปได้แน่นอนครับ ผมเองก็เดินมาถึง 15 ปีได้เลย ตอนนี้ก็อายุ 30 กว่าแล้ว และยังต้องเดินต่อไปอีก ^^
สิ่งสำคัญ หรือหัวใจก็การก้าวผ่านช่วงพังทลายคือ "จิตใจ" ครับ ตอนของผม วันแรกที่รู้ก็ว่าพังทลายแล้ว แต่ตอนโทรไปบอกคนรัก มันยิ่งกว่าพังทลายไปมากเลย เขาตอบผมแค่ "ไปตรวจทำไม!! แค่นี้นะ จะทำงานต่อ" แล้ววางไป จากนั้นก็ไม่มีการติดต่ออะไรมาอีกเลย เขาไม่แม้จะช็อคหรือตกใจ วันนั้นผมพังทลายสุดๆ มันเด้งเข้ามาในหัวแค่ว่า เขารู้ เขาตั้งใจจะให้เราป่วย ...แต่ก็นั่นแหล่ะ ไม่มีเวลาเสียใจ หรือพักฟื้น ผมต้องลุกให้ไว เพราะว่า...น้ำตาแม่ มันเป็นเสี้ยวความคิดที่ไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วง หรือเสียใจ ก็เลยพยายามที่จะเข้มแข็ง อยากที่จะเป็นเสียงหัวเราะ เป็นรอยยิ้มให้พ่อแม่ และคนในครอบครัว
ทุกวันนี้โสดตัวคนเดียว มีแค่รอยยิ้มพ่อแม่ที่พอเป็นหัวใจให้เดินต่อ แม่ก็บ่นอยู่นะว่า พ่อแม่อายุเยอะแล้ว ไม่รู้จะอยู่เป็นเพื่อนลูกได้นานขนาดไหน ถ้ามีคนรักหรือคนเคียงข้างดูแลกันไป แม่คงอุ่นใจกว่านี้ ..ก็ยังคงห่วงตามประสาแม่คนแหล่ะนะ
15 ปีก็ใช้ชีวิตตามปกติ ไม่มีอะไรต้องกังวล มีสุข ทุก เสียใจ ผิดหวัง สมหวัง เป็นปกติเลยครับ สุขภาพผมแข็งแรงตามปกติเลย โควิดที่ผ่านมาก็เป็น แต่ก็ไม่มีอาการรุนแรง จนบางครั้งคนปกติรอบข้างยังดูอ่อนแอกว่าตัวผมซะอีก (ก็เราพบแพทย์ตลอดนี่นะ คนปกติเขาไม่ได้มีแพทย์เช็คสุขภาพตลอดไง พวกเรานี่ถือว่ามีแพทย์ส่วนตัวเลยหล่ะ) บางช่วงก็มีเจ็บป่วยเป็นไข้บ้าง ตามสภาพอากาศยังไงเราก็เป็นมนุษย์คนนึง เจ็บป่วยได้ ภูมิคุ้มกันมีขึ้นมีลงเป็นปกติ ก็รักษากันไปตามอาการ ตัวเราก็สุขภาพปกติ อย่าคิดอะไรมาก
สุดท้ายนี้ สวัสดีปีใหม่นะ (ถึงจะผ่านมาครึ่งเดือนแล้วก็เถอะ) อยากพูดคุยก็สามารถทักทาย สอบถามกันได้ครับ ไม่ต้องเขินอาย ยินดีต้อนรับมิตรภาพดีๆ เสมอ (มิจฉาชีพไม่ต้องทักมาหล่ะ ... ฮ่าๆ) หรือจะจีบก็ได้นะ แต่คงจะต้องดูกันไปก่อน อายุเยอะแล้ว เหนื่อยจะผิดหวัง ไม่อยากเสียใจอีก
ใครที่จะฝากกำลังใจให้คนที่เขาป่วยอยู่ ก็คอมเมนต์ทิ้งไว้เลยครับ ถือว่าเป็นบ่อน้ำกำลังใจให้กับคนที่กำลังเผชิญมันอยู่