สวัสดีครับ ขออนุญาตตั้งกระทู้ระบาย เพราะตอนนี้ไม่รู้จะพูดกับใครแล้วจริงๆ
ผมเพิ่งจะครบรอบวันเกิดอายุ 20 ปีเอง และไม่มีใครที่บ้านรู้เรื่องนี้เลย ไม่มีใครรู้ว่าเรากำลังเจออะไรอยู่
ทุกอย่างมันเริ่มจากการมีเพศสัมพันธ์กับคนคนหนึ่งที่เราเจอกันในแอพหาคู่ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย คิดแค่ว่ามันคงไม่เกิดอะไรแย่ๆ กับเรา
หลังจากนั้นเราไปเที่ยวต่างประเทศ แล้วเริ่มสังเกตว่าร่างกายตัวเองแปลกไป มีตุ่มแดงขึ้นทั้งฝ่ามือและฝ่าเท้า แต่ก็พยายามหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันคงหาย
พอกลับมา มหาวิทยาลัยเปิดเทอม ชีวิตเหมือนจะกลับมาปกติ แต่ในใจมันไม่ปกติเลย สุดท้ายตัดสินใจไปตรวจ
และนั่นคือวันที่ชีวิตเราพังลงแบบไม่มีชิ้นดี
ผลตรวจออกมาว่า ติด HIV และซิฟิลิส
ตอนนั้นมันไม่ใช่แค่ช็อก แต่มันเหมือนสมองหยุดทำงาน รู้สึกชา มือสั่น หายใจไม่ออก เหมือนโลกทั้งใบมันถล่มใส่เราในวินาทีนั้น
ตั้งแต่วันนั้นชีวิตเราดิ่งลงเรื่อยๆ ทุกวัน
ร้องไห้แทบทุกคืน ตื่นมาก็รู้สึกเหมือนแบกอะไรหนักๆ ไว้บนอกตลอดเวลา
ไม่กล้ามองอนาคต ไม่กล้าคิดอะไรไกลๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีแรงใช้ชีวิตต่อไปยังไง
เรากลัวไปหมด
กลัวครอบครัวรู้
กลัวสายตาคนอื่น
กลัวว่าชีวิตจะไม่มีค่า
กลัวว่าทุกอย่างที่ฝันไว้จะพังหมดเพราะความประมาทของตัวเอง
ที่เจ็บที่สุดคือ เราต้องทำเหมือนปกติทุกวัน ทั้งที่ข้างในมันพังยับ
ต้องยิ้ม ต้องเรียน ต้องใช้ชีวิต ทั้งที่ใจมันอยากจะหายไปจากโลกนี้
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมมันต้องเป็นเรา และ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะไม่ทำแบบนั้นเลย
เราไม่ได้อยากโทษใคร นอกจากโทษตัวเอง
แค่การตัดสินใจผิดครั้งเดียว มันเปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล
อายุ20ปีติดเชื้อHIV
ผมเพิ่งจะครบรอบวันเกิดอายุ 20 ปีเอง และไม่มีใครที่บ้านรู้เรื่องนี้เลย ไม่มีใครรู้ว่าเรากำลังเจออะไรอยู่
ทุกอย่างมันเริ่มจากการมีเพศสัมพันธ์กับคนคนหนึ่งที่เราเจอกันในแอพหาคู่ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย คิดแค่ว่ามันคงไม่เกิดอะไรแย่ๆ กับเรา
หลังจากนั้นเราไปเที่ยวต่างประเทศ แล้วเริ่มสังเกตว่าร่างกายตัวเองแปลกไป มีตุ่มแดงขึ้นทั้งฝ่ามือและฝ่าเท้า แต่ก็พยายามหลอกตัวเองว่าเดี๋ยวมันคงหาย
พอกลับมา มหาวิทยาลัยเปิดเทอม ชีวิตเหมือนจะกลับมาปกติ แต่ในใจมันไม่ปกติเลย สุดท้ายตัดสินใจไปตรวจ
และนั่นคือวันที่ชีวิตเราพังลงแบบไม่มีชิ้นดี
ผลตรวจออกมาว่า ติด HIV และซิฟิลิส
ตอนนั้นมันไม่ใช่แค่ช็อก แต่มันเหมือนสมองหยุดทำงาน รู้สึกชา มือสั่น หายใจไม่ออก เหมือนโลกทั้งใบมันถล่มใส่เราในวินาทีนั้น
ตั้งแต่วันนั้นชีวิตเราดิ่งลงเรื่อยๆ ทุกวัน
ร้องไห้แทบทุกคืน ตื่นมาก็รู้สึกเหมือนแบกอะไรหนักๆ ไว้บนอกตลอดเวลา
ไม่กล้ามองอนาคต ไม่กล้าคิดอะไรไกลๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมีแรงใช้ชีวิตต่อไปยังไง
เรากลัวไปหมด
กลัวครอบครัวรู้
กลัวสายตาคนอื่น
กลัวว่าชีวิตจะไม่มีค่า
กลัวว่าทุกอย่างที่ฝันไว้จะพังหมดเพราะความประมาทของตัวเอง
ที่เจ็บที่สุดคือ เราต้องทำเหมือนปกติทุกวัน ทั้งที่ข้างในมันพังยับ
ต้องยิ้ม ต้องเรียน ต้องใช้ชีวิต ทั้งที่ใจมันอยากจะหายไปจากโลกนี้
บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมมันต้องเป็นเรา และ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราจะไม่ทำแบบนั้นเลย
เราไม่ได้อยากโทษใคร นอกจากโทษตัวเอง
แค่การตัดสินใจผิดครั้งเดียว มันเปลี่ยนชีวิตเราไปตลอดกาล