**เขายังรักเราอยู่ แต่เขาไม่ชอบเราแล้ว**
เราคบกับแฟนมา 3 ปี 2 ปีแรก ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน พอเข้าปีที่3 เราเริ่มรู้สึกว่าแฟนเปลี่ยนไปเล็กๆ โดยเฉพาะการไลน์คุยกัน เรารู้สึกเหมือนเขาอัพเดตชีวิตกับเราน้อยลง เขาไม่ค่อยอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเรา แล้วเราก้เริ่มน้อยใจ แล้วพอเขาทำงานกลับบ้านช้า เราก้เลยเริ่มเงียบ ไม่พูดไม่จา น้อยใจ ซึ่งเขาก้ไม่ชอบที่เราเงียบ และสถานการณ์ก้วนลูปแบบนั้น และมันก้เริ่มสะสมทั้งความน้อยใจที่เรามี และความกดดันที่เขาได้รับ เมื่อถึงวันระเบิด ซึ่งก้คือปีใหม่ที่ผ่านมา ที่ทำงานแฟนมีกินเลี้ยง ซึ่งปกติมากไม่มีอะไรน่าห่วง และเราคุยกันแล้วว่าเราให้เขาไปได้ ส่วนเขาบอกเราว่าจะกลับไม่เกิน4ทุ่ม จุดเริ่มต้นมันเกิดจากเหตุการณ์นี้ ช่วงเย็นมีการอัพเดตให้เรารู้ตลอด และเริ่มหายไปตอน 3 ทุ่ม แล้วพอ 4 ทุ่มเขาก้ไม่กลับบ้าน บอกว่าไปส่งน้องที่ทำงานกลับบ้าน เพราะน้องเมามากดูแลตัวเองไม่ได้ เราโกรธและพูดกับเขาไปในเชิงว่า ถ้าอย่างนั้นก้ไม่ต้องกลับ แล้วเขาก็ไม่กลับ จนตี1 เราขับรถไปตามที่ทำงาน ไม่เจอเขา เลยโทถาม เขาบอกว่าอยู่บ้านแล้ว (เราน่าจะสวนกัน) พอเรากลับมาเราโมโหมาก เลยไล่เขาออกจากบ้าน เพราะเราคิดว่าเขาไม่ได้อยากอยู่กับเรา แต่สุดท้ายก้คุยกันแล้วก้ยังไม่ได้ให้เขาออกไปจากบ้าน แต่ปัญหาคือหลังจากเหตุการณ์นี้ เขากลับไม่อยากเจอเรา ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่กับเราแล้ว แต่บอกว่ายังรักเราอยู่ หลังจากนั้นเราได้มีโอกาสคุยกันจริงๆ ปัญหาของเขาคือ การเงียบของเราที่ผ่านมา ทำให้เขากดดัน อึดอัด กลัวไปหมดว่าเราจะโกรธ จะงอน จนกลายเป็นชีวิตที่หวาดระแวงว่าจะทะเลาะกับเรา และการไล่เขาออกจากบ้าน ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่มีที่ไป เขารู้สึกต้องพึ่งพาเราเกินไป และปัญหาที่เจอคือ เขาขอย้ายออก แต่ไม่เลิก เขาคืดว่ายังรักเราอยู่ แต่ไม่อยากเจอและไม่อยากอยู่ด้วย (ซึ่งมันย้อนแย้ง) เขาคิดว่าการแยกกันอยู่จะทำให้เขากลับมารักเราเหมือนเดิม แล้วสักวันเขาจะกลับมา....(ซึ่งโอกาสก้มีทั้ง 1.เขายังรักเราอยู่ 2.เขาหมดรักเราแล้ว แล้วเราต้องรออะไร..)
>>ส่วนเรา<< เราสังเกตอาการ การแสดงออกของเขา เขาดูไม่มีความสุข ดูฝืนและดูอึดอัด การพูดคุยไลน์ของเราก้ไม่เหมือนเดิมถามคำตอบคำ
>>เราจึงสรุปว่า ให้เลิกกันเถอะ เพราะอยู่ต่อไปเขาก้ไม่มีความสุข และเราก้ไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้แล้ว(เราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นต้นตอความทุกข์ของใครโดยเฉพาะคนที่เรารัก) เรายังรักแต่เราเข้าใจ จริงๆมันเป็นครั้งแรกที่เราคุยกันจนรู้ถึงต้นตอของปัญหาคู่เรา เราพร้อมที่จะปรับเปลี่ยนการสื่อสารของตัวเอง แต่สำหรับเขา เราไว้ใจไม่ได้แล้ว เราเปลี่ยนไม่ได้หรอก เขาปิดกั้นเรา ไม่เชื่อว่าเราจะทำได้ และไม่ให้โอกาสเราแล้ว (ทั้งที่ไม่เคยได้โอกาสเลยสักครั้ง)....
1. เราควรทำยังไงดีคะ (เราให้เขาไปแล้วเรากะว่าเลิกแน่แต่เขายังไม่ไป)ตอนนี้เขาได้แต่บอกว่าลังเล อยู่ก้ไม่อยากอยู่ ไปก้ไม่อยากไป มันคืออะไรคะ
2. แล้วอาการแบบนี้คือเขายังรักเราจริงตามที่เขาพูดไหมคะ
3. มันมีจริงๆหรอคะ แยกกันอยู่แล้วกลับมารักกันเหมือนเดิม?? สำหรับเรา แยกกันอยู่แล้วดีขึ้นก้แปลว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ไหมคะ
ยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณที่อ่านจบ
แฟนขอแยกกันอยู่ อยากไปพักสมอง เพราะเราทำให้เขาเป็นบ้า
เราคบกับแฟนมา 3 ปี 2 ปีแรก ปกติไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน พอเข้าปีที่3 เราเริ่มรู้สึกว่าแฟนเปลี่ยนไปเล็กๆ โดยเฉพาะการไลน์คุยกัน เรารู้สึกเหมือนเขาอัพเดตชีวิตกับเราน้อยลง เขาไม่ค่อยอยากรู้อะไรเกี่ยวกับเรา แล้วเราก้เริ่มน้อยใจ แล้วพอเขาทำงานกลับบ้านช้า เราก้เลยเริ่มเงียบ ไม่พูดไม่จา น้อยใจ ซึ่งเขาก้ไม่ชอบที่เราเงียบ และสถานการณ์ก้วนลูปแบบนั้น และมันก้เริ่มสะสมทั้งความน้อยใจที่เรามี และความกดดันที่เขาได้รับ เมื่อถึงวันระเบิด ซึ่งก้คือปีใหม่ที่ผ่านมา ที่ทำงานแฟนมีกินเลี้ยง ซึ่งปกติมากไม่มีอะไรน่าห่วง และเราคุยกันแล้วว่าเราให้เขาไปได้ ส่วนเขาบอกเราว่าจะกลับไม่เกิน4ทุ่ม จุดเริ่มต้นมันเกิดจากเหตุการณ์นี้ ช่วงเย็นมีการอัพเดตให้เรารู้ตลอด และเริ่มหายไปตอน 3 ทุ่ม แล้วพอ 4 ทุ่มเขาก้ไม่กลับบ้าน บอกว่าไปส่งน้องที่ทำงานกลับบ้าน เพราะน้องเมามากดูแลตัวเองไม่ได้ เราโกรธและพูดกับเขาไปในเชิงว่า ถ้าอย่างนั้นก้ไม่ต้องกลับ แล้วเขาก็ไม่กลับ จนตี1 เราขับรถไปตามที่ทำงาน ไม่เจอเขา เลยโทถาม เขาบอกว่าอยู่บ้านแล้ว (เราน่าจะสวนกัน) พอเรากลับมาเราโมโหมาก เลยไล่เขาออกจากบ้าน เพราะเราคิดว่าเขาไม่ได้อยากอยู่กับเรา แต่สุดท้ายก้คุยกันแล้วก้ยังไม่ได้ให้เขาออกไปจากบ้าน แต่ปัญหาคือหลังจากเหตุการณ์นี้ เขากลับไม่อยากเจอเรา ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่กับเราแล้ว แต่บอกว่ายังรักเราอยู่ หลังจากนั้นเราได้มีโอกาสคุยกันจริงๆ ปัญหาของเขาคือ การเงียบของเราที่ผ่านมา ทำให้เขากดดัน อึดอัด กลัวไปหมดว่าเราจะโกรธ จะงอน จนกลายเป็นชีวิตที่หวาดระแวงว่าจะทะเลาะกับเรา และการไล่เขาออกจากบ้าน ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่มีที่ไป เขารู้สึกต้องพึ่งพาเราเกินไป และปัญหาที่เจอคือ เขาขอย้ายออก แต่ไม่เลิก เขาคืดว่ายังรักเราอยู่ แต่ไม่อยากเจอและไม่อยากอยู่ด้วย (ซึ่งมันย้อนแย้ง) เขาคิดว่าการแยกกันอยู่จะทำให้เขากลับมารักเราเหมือนเดิม แล้วสักวันเขาจะกลับมา....(ซึ่งโอกาสก้มีทั้ง 1.เขายังรักเราอยู่ 2.เขาหมดรักเราแล้ว แล้วเราต้องรออะไร..)
>>ส่วนเรา<< เราสังเกตอาการ การแสดงออกของเขา เขาดูไม่มีความสุข ดูฝืนและดูอึดอัด การพูดคุยไลน์ของเราก้ไม่เหมือนเดิมถามคำตอบคำ
>>เราจึงสรุปว่า ให้เลิกกันเถอะ เพราะอยู่ต่อไปเขาก้ไม่มีความสุข และเราก้ไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้แล้ว(เราไม่ชอบที่ตัวเองเป็นต้นตอความทุกข์ของใครโดยเฉพาะคนที่เรารัก) เรายังรักแต่เราเข้าใจ จริงๆมันเป็นครั้งแรกที่เราคุยกันจนรู้ถึงต้นตอของปัญหาคู่เรา เราพร้อมที่จะปรับเปลี่ยนการสื่อสารของตัวเอง แต่สำหรับเขา เราไว้ใจไม่ได้แล้ว เราเปลี่ยนไม่ได้หรอก เขาปิดกั้นเรา ไม่เชื่อว่าเราจะทำได้ และไม่ให้โอกาสเราแล้ว (ทั้งที่ไม่เคยได้โอกาสเลยสักครั้ง)....
1. เราควรทำยังไงดีคะ (เราให้เขาไปแล้วเรากะว่าเลิกแน่แต่เขายังไม่ไป)ตอนนี้เขาได้แต่บอกว่าลังเล อยู่ก้ไม่อยากอยู่ ไปก้ไม่อยากไป มันคืออะไรคะ
2. แล้วอาการแบบนี้คือเขายังรักเราจริงตามที่เขาพูดไหมคะ
3. มันมีจริงๆหรอคะ แยกกันอยู่แล้วกลับมารักกันเหมือนเดิม?? สำหรับเรา แยกกันอยู่แล้วดีขึ้นก้แปลว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ไหมคะ
ยาวหน่อยนะคะ ขอบคุณที่อ่านจบ