ตอนนี้เราอายุ 25 ในครอบครัวที่ผ่านมาเรามีกัน 3คนพ่อแม่ลูก ฐานะปานกลางชีวิตที่ผ่านมาเริ่มจาก 0 ชีวิตกำลังจะไปได้ดีพอต่อมาแม่มีน้อง แม่ก็เลยต้องออกงานคะ ภาระหนี้สินที่แม่มี เราก็พยายามช่วย จึงทำให้รายได้มันขาดหายไป
ซึ่งเราต้องหาเงินกับพ่อที่ไม่มีรายได้ประจำส่วนมากก็เป็นนายหน้าขายที่ดิน แต่นานๆจะได้เงินมาใช้จ่าย ชีวิตเราทั้งทำงานและส่งตัวเองเรียน รับภาระรายจ่ายในบ้าน มันจึงทำให้เรากดดันค่ะ และเรามีแฟนที่อยู่ไกลนานๆเดือน 1 จะได้เจอกัน 2 ครั้ง พอเขามาพ่อแม่ก็พยายามตีกรอบทุกอย่าง นอนห้องเดียวกันไม่ได้นะ ไปค้างบ้านแฟนไม่ได้นะ กฎเหล็กคือห้ามนอนด้วยกันก่อนแต่งงาน เราก็เข้าใจด้วยความเป็นห่วงของเขา ก็เงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่แค่สงสัยว่าทำไหมเราไม่มีสิทธิ์ในการใช้ชีวิตเลย มี่ผ่านมาเรายอมเรียนใกล้บ้านเพราะเขาไม่ให้ไปมหาลัยเพราะต้องอยู่หอชีวิตจึงมีทางเลือกน้อย สายที่เรียนมาก็ค่อนข้างจะหางานยากค่ะ สิ่งที่แย่ที่สุดในตอนนี้คือเราตกงานค่ะ เราพยายามหางานที่พอจะช่วยในภาระหนี้สินที่เกิดมันเบาลงได้ แต่มันต้องไปอยู่หอเขาก็ไม่ยอมให้ไปค่ะ หนี้ที่มีก็ไม่ได้เกิดจากตัวเรา
บางที่เราก็คิดน้อยใจว่าเวลาพ่อได้เงินค่านายหน้ามาแม่เป็นคนเก็บเงิน ทำไหมอยากจะให้นำมาช่วยแบ่งเบาหนี้ตรงนี้บ้างทั้งๆที่เป็นหนี้ของเขา เพราะเราก็ไม่ได้เอามาใช้จ่ายส่วนตัวอยู่แล้วค่ะ จะค้าขายก็ไม่เห็นด้วย หนูก็คงต้องหางานที่ต้องรับจ้าง ทั่วไป ตัดดอกไม้ ถากหญ้า
เราก็ไม่รู้ว่าเราจะสู้ได้อีกเท่าไหร่อะคะ ไม่รู้จะเรียนจบไหมด้วยซ้ำ ตอนนี้มันดิ่งไปหมดเลยค่ะ
เวลาไม่มีเขานึกถึงเราแต่เวลามีเขานึกถึงลูกคนเล็ก เราไม่รู้ว่าแม่เขาคิดยังไง แต่เราก็ไม่อยากให้น้องมาลำบากเหมือนเราที่ผ่านมา แต่คนที่ซัพพอทครอบครัวบางทีก็อยากได้รับความรักบาง
พ่อแม่ตีกรอบชีวิต มีใครเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ไหมคะ แล้วผ่านมาได้ยังไงช่วยแชร์ได้นะคะ
ซึ่งเราต้องหาเงินกับพ่อที่ไม่มีรายได้ประจำส่วนมากก็เป็นนายหน้าขายที่ดิน แต่นานๆจะได้เงินมาใช้จ่าย ชีวิตเราทั้งทำงานและส่งตัวเองเรียน รับภาระรายจ่ายในบ้าน มันจึงทำให้เรากดดันค่ะ และเรามีแฟนที่อยู่ไกลนานๆเดือน 1 จะได้เจอกัน 2 ครั้ง พอเขามาพ่อแม่ก็พยายามตีกรอบทุกอย่าง นอนห้องเดียวกันไม่ได้นะ ไปค้างบ้านแฟนไม่ได้นะ กฎเหล็กคือห้ามนอนด้วยกันก่อนแต่งงาน เราก็เข้าใจด้วยความเป็นห่วงของเขา ก็เงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่แค่สงสัยว่าทำไหมเราไม่มีสิทธิ์ในการใช้ชีวิตเลย มี่ผ่านมาเรายอมเรียนใกล้บ้านเพราะเขาไม่ให้ไปมหาลัยเพราะต้องอยู่หอชีวิตจึงมีทางเลือกน้อย สายที่เรียนมาก็ค่อนข้างจะหางานยากค่ะ สิ่งที่แย่ที่สุดในตอนนี้คือเราตกงานค่ะ เราพยายามหางานที่พอจะช่วยในภาระหนี้สินที่เกิดมันเบาลงได้ แต่มันต้องไปอยู่หอเขาก็ไม่ยอมให้ไปค่ะ หนี้ที่มีก็ไม่ได้เกิดจากตัวเรา
บางที่เราก็คิดน้อยใจว่าเวลาพ่อได้เงินค่านายหน้ามาแม่เป็นคนเก็บเงิน ทำไหมอยากจะให้นำมาช่วยแบ่งเบาหนี้ตรงนี้บ้างทั้งๆที่เป็นหนี้ของเขา เพราะเราก็ไม่ได้เอามาใช้จ่ายส่วนตัวอยู่แล้วค่ะ จะค้าขายก็ไม่เห็นด้วย หนูก็คงต้องหางานที่ต้องรับจ้าง ทั่วไป ตัดดอกไม้ ถากหญ้า
เราก็ไม่รู้ว่าเราจะสู้ได้อีกเท่าไหร่อะคะ ไม่รู้จะเรียนจบไหมด้วยซ้ำ ตอนนี้มันดิ่งไปหมดเลยค่ะ
เวลาไม่มีเขานึกถึงเราแต่เวลามีเขานึกถึงลูกคนเล็ก เราไม่รู้ว่าแม่เขาคิดยังไง แต่เราก็ไม่อยากให้น้องมาลำบากเหมือนเราที่ผ่านมา แต่คนที่ซัพพอทครอบครัวบางทีก็อยากได้รับความรักบาง