จู่ๆ ก็รู้สึกว่าโลกใบนี้อาจไม่มีอยู่จริง?
ลองหลับตาลง แล้ววาง "สัญญา" ทั้งหมดทิ้งไป เมื่อลองสัมผัสร่างกายดู เราจะพบเพียงความแข็ง ความนิ่ม หรือรูปทรงที่ว่างเปล่า แม้แต่เนื้อตัวที่เราเคยเรียกว่า "ของเรา" ก็เป็นเพียงความรู้สึกสัมผัสที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป จนน่าสงสัยว่า... จริงๆ แล้ว "ตัวเรา" มีอยู่ตรงไหนกันแน่?
พอเราหยุดปรุงแต่งภาพที่เห็น เสียงที่ได้ยิน หรือสัมผัสที่ได้รับ โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปทันที มันเหมือนเรากำลังค่อยๆ ตื่นจากความฝัน แล้วถามตัวเองว่าตอนนี้กำลังเล่นบทบาทอะไรอยู่? ฉันเป็นอะไรบนโลกใบนี้ roleที่กำลังเล่นอยู่จะจบที่ตรงไหน บางทีก็รู้สึกว่าเราอยู่ใน Simulator game ที่เรากำลังทำเควสบางอย่าง
ที่น่าแปลกคือ เมื่อความทุกข์แวะมาทักทาย แทนที่จะตีโพยตีพาย เรากลับเข้าไปจ้องมองมันตรงๆ จนเห็นว่า "ความทุกข์" ก็คือ "ความไม่พอใจ" ของเราเอง และเมื่อเห็นมันชัดพอ ความทุกข์นั้นก็จบลงตรงนั้นอย่างง่ายดาย รู้สึกได้ว่าที่เรียกว่าทุกข์มันไม่เคยมีอยู่จริงเลย ส่วนความสุข... แม้จะยังรู้สึกดีที่ได้เจอ แต่ก็เหมือนความทุกข์ที่พอเราเห็นชัดขึ้นมันก็หายไป
ตัวตนกับโลกใบนี้มีจริงไหม
ลองหลับตาลง แล้ววาง "สัญญา" ทั้งหมดทิ้งไป เมื่อลองสัมผัสร่างกายดู เราจะพบเพียงความแข็ง ความนิ่ม หรือรูปทรงที่ว่างเปล่า แม้แต่เนื้อตัวที่เราเคยเรียกว่า "ของเรา" ก็เป็นเพียงความรู้สึกสัมผัสที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป จนน่าสงสัยว่า... จริงๆ แล้ว "ตัวเรา" มีอยู่ตรงไหนกันแน่?
พอเราหยุดปรุงแต่งภาพที่เห็น เสียงที่ได้ยิน หรือสัมผัสที่ได้รับ โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะเลือนหายไปทันที มันเหมือนเรากำลังค่อยๆ ตื่นจากความฝัน แล้วถามตัวเองว่าตอนนี้กำลังเล่นบทบาทอะไรอยู่? ฉันเป็นอะไรบนโลกใบนี้ roleที่กำลังเล่นอยู่จะจบที่ตรงไหน บางทีก็รู้สึกว่าเราอยู่ใน Simulator game ที่เรากำลังทำเควสบางอย่าง
ที่น่าแปลกคือ เมื่อความทุกข์แวะมาทักทาย แทนที่จะตีโพยตีพาย เรากลับเข้าไปจ้องมองมันตรงๆ จนเห็นว่า "ความทุกข์" ก็คือ "ความไม่พอใจ" ของเราเอง และเมื่อเห็นมันชัดพอ ความทุกข์นั้นก็จบลงตรงนั้นอย่างง่ายดาย รู้สึกได้ว่าที่เรียกว่าทุกข์มันไม่เคยมีอยู่จริงเลย ส่วนความสุข... แม้จะยังรู้สึกดีที่ได้เจอ แต่ก็เหมือนความทุกข์ที่พอเราเห็นชัดขึ้นมันก็หายไป