เลิกกันแล้วแต่ต้องทำงานด้วยกัน มันไม่ง่ายเลยกว่าจะผ่านไปแต่วัน มีวิธีรับมืออย่างไรกันบ้างคะ

จากกระทู้ก่อนหน้าที่ได้ตั้งไป  เหมือนจะหมดเวรหมดกรรมต่อกัน แต่ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้าหัวใจทุกวันที่ไปทำงาน เรากับผู้ชายใจอำมหิตคนนั้นทำงานที่เดียวกัน ต้องเจอกันทุกวัน เพราะยังทำใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปไม่ได้ ทุกครั้งที่เจอหน้า เรามีอาการ ใจสั่นแรงมากจนพูดติดขัด  แขนขาอ่อน รู้สึกชาไปทั้งตัว มือเย็น  ตัวสั่น เหมือนอาการโกรธแบบสุดแต่ต้องควบคุมอารมณ์ แต่ ผช ไม่มีอาการอะไรเลย ทำตัวปกติ ที่ผ่านมามันทำเราเจ็บช้ำไม่พอ ยังมีความสุขกับการจีบน้องอีกคนที่ทำงานร่วมกับเรา จนเรากับน้องคนนั้นไม่คุยกัน ทำให้เรารู้สึกเจ็บเพิ่มไปอีก เขาเย็นชา ไม่มองหน้า ไม่สนใจอะไรเรา และไม่ได้พูดคุยกัน แค่เห็นกันและกันในที่ทำงาน  เรารู้สึกเจ็บปวดลึกๆ จากคนที่เคยมีกัน วันนี้เหมือนคนไม่รู้จักกัน เย็นชาไม่มองหน้า ไม่พูดจา ไม่เดินเข้ามาหา มันช่างเจ็บปวด เรายอมรับยังรักเขาอยู่ ทั้งรักทั้งแค้น ยิ่งเขาทำเหมือนไม่รู้จักเราได้ มันยิ่งตอกย้ำชัดว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักเราไม่เคยแคร์ ตลอด 2 เดือนที่เราบอกเลิกเขา เขาไม่เคยง้อหรือตามเรา  เขาชัดเจนว่าไม่เคยรักแค่ตั้งใจมาหลอกและทำลายเรา แต่ที่เราไม่เข้าใจคือ ทำไมเราถึงยังรัก ยังมีความหวังว่าเขาจะสำนึกผิด จะคิดได้ จะเปลี่ยนแปลงเพื่อเรา  ทั้งที่ในความเป็นจริงก็รู้อยู่เต็มอก ผู้ชายอีโก้ เช้าชู้ไม่รู้จักพอแบบนั้น ไม่มีวันสำนึกผิดกับใคร และไม่มีวันที่เขาจะกลับมาหาเรา  เราต้องอดทนกับความรู้สึกที่ใจสลายระหว่างวันทำงานทุกวันที่ได้พบเจอกัน กว่าจะผ่านพ้นไปแต่ละวัน  มันทรมานด้านความรู้สึกเรามากๆ เราผ่านไปแต่วันได้ยากมาก ทางออกที่ดีที่สุด ณ ตอนนี้ คือการลาออก แต่งานก็เป็นปัจจัยสำคัญในการใช้ชีวิตต่อไป  เรายังไม่สามารถลาออกได้เลย ณ ตอนนี้  เราไม่มีทางเลือกเพื่อรักษาใจเราได้เลย เหมือนพาตัวเองไปตอกย้ำแผลใจทุกวัน…ทำไมเราต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ด้วยนะ…เหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นมันจบลงแล้วก็จริง แต่ทำไมเรายังรู้สึกว่ามันพึ่งเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา….เราพยายามรวบรวมสมาธิสติอ่านหนังสือ …เพื่อสอบเข้าหน่วยงานอื่นภายในปีนี้ บอกตัวเองอดทนอีกนิดๆทุกวันแต่ก็เหนื่อยล้าทุกวัน  เราไม่รู้จะอดทนต่อความรู้สึกแบบนี้ได้นานแค่ไหน กลัวใจตัวเองจะตัดสินใจออกงานทั้งที่ไม่มีงานรองรับ ต้องลำบากแน่ และความรู้สึกจะแย่ลงไปอีกเพราะใจรับไม่ไหว รู้สึกเครียด และกังวล เราไม่มีความสุขเลยสักวันที่ยังพบเจอเขา เหมือนเป้าหมายของเราที่ตั้งใจอ่านหนังสือ เพื่อสอบไปหน่วยงานอื่นจะไกลออกไป เพราะหมดกำลังใจมากๆ สติฟุ้งซ่าน จิตใจไม่จดจ่อ ไม่มีสมาธิ  เพราะเราเอาพลังงานไปทุ่มกับความเสียใจในเรื่องที่ผ่านมาไม่จบสิ้น เราท้อมากๆ เหมือนต้องกรีดแผลที่กำลังจะหายทุกๆวัน  เวรกกรรมของเรากับเขาคงยังไม่หมดต่อกัน จึงต้องพบเจอกันทุกวันทั้งที่ใจเราอ่อนล้าลงทุกวัน  เราต้องทำอย่างไรดี…เหนื่อยใจเหลือเกิน..

       ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมแสดงความคิดเห็นนะคะ