สวัสดีค่ะ กระทู้นี้บ่นๆไม่มีสาระค่ะ ฮ่าๆ เตรียมสอบ CU-TEP บางทีก็แอบมานั่งถอนหายใจทิ้งคนเดียวบ่อยมากค่ะกับการเตรียมสอบรอบนี้
คือเปิดหนังสือมาเจอกับพาร์ท Error Identification แล้วรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าแรงๆ เลยค่ะ ประโยคสั้นๆ แต่ทำไมมันดูผิดไปหมดทุกจุด
หรือบางทีก็ดูถูกจนเราหาทางไปไม่ถูก แถมพาร์ท Reading นี่ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ บทความวิจัย ศัพท์วิชาการ มาเต็มมาก
อ่านจบหน้าหนึ่งแล้วต้องหันกลับมาถามตัวเองว่า เมื่อกี้เราอ่านอะไรลงไปนะ? มันมีความรู้สึกแวบเข้ามาในหัวบ่อยมากว่า
หรือจริงๆ แล้วเราโง่เองที่เข้าไม่ถึงภาษาพวกนี้
ตอนนี้ก็กำลังจากที่เรียนออนไลน์อยู่ ยังไม่รู้จะลงเรียนที่ไหนดี
แต่พอมองดูชีทที่สรุปไว้จนเยิน กับรอยไฮไลท์ที่แทบจะเปลี่ยนสีหน้ากระดาษไปแล้ว มันก็มีความรู้สึกกึ่งกลางระหว่างอยากจะโยนหนังสือทิ้ง
กับอยากจะสู้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คนรอบข้างที่สอบผ่านไปแล้วเขาก็ดูเก่งกันจัง ตัดภาพมาที่ตัวเองที่ยังนั่งงมคำศัพท์เดิมๆ
ความเหนื่อยมันสะสมจนบางทีน้ำตาก็คลอขึ้นมาเฉยๆ เพราะกดดันตัวเองเกินไป แต่ก็นั่นแหละค่ะ บ่นไปมือก็ยังต้องพลิกหน้ากระดาษต่อไปอยู่ดี
เพราะลึกๆ ก็ยังหวังว่าไอ้ที่อ่านวนไปวนมาเนี่ย มันจะซึมเข้าสมองเราบ้างในสักวัน
การมานั่งระบายในนี้มันก็ทำให้รู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็ได้บอกความอัดอั้นออกไปบ้าง ความจริงมันอาจจะไม่ได้เกี่ยวกับความโง่หรอก
แต่มันคือบททดสอบความอดทนมากกว่า ตอนนี้สมองเริ่มจะประท้วงด้วยความล้าเต็มทีแล้ว แต่ขอฮึดสู้กับโจทย์อีกสักสองสามข้อ
พยายามปลอบใจตัวเองว่าความพยายามมันไม่เคยทำร้ายคนที่ตั้งใจจริง (มั้งนะ)
เอาเป็นว่าขอกลับไปทำความคุ้นเคยกับภาษาเทพพวกนี้ต่ออีกนิดก็แล้วกันค่ะ เป้าหมายมีไว้พุ่งชน
แต่ตอนนี้ขอพุ่งชนกองหนังสือก่อนนะคะทุกคน
ไปอ่านต่อ เเล้วไปนอนละค่ะ
เตรียมสอบ CU-TEP จนเริ่มจะสงสัยว่าจริงๆ แล้วเราอ่านภาษาคนอยู่หรือเปล่า หรือเพราะเราโง่เองนะ
คือเปิดหนังสือมาเจอกับพาร์ท Error Identification แล้วรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าแรงๆ เลยค่ะ ประโยคสั้นๆ แต่ทำไมมันดูผิดไปหมดทุกจุด
หรือบางทีก็ดูถูกจนเราหาทางไปไม่ถูก แถมพาร์ท Reading นี่ไม่ต้องพูดถึงเลยค่ะ บทความวิจัย ศัพท์วิชาการ มาเต็มมาก
อ่านจบหน้าหนึ่งแล้วต้องหันกลับมาถามตัวเองว่า เมื่อกี้เราอ่านอะไรลงไปนะ? มันมีความรู้สึกแวบเข้ามาในหัวบ่อยมากว่า
หรือจริงๆ แล้วเราโง่เองที่เข้าไม่ถึงภาษาพวกนี้
ตอนนี้ก็กำลังจากที่เรียนออนไลน์อยู่ ยังไม่รู้จะลงเรียนที่ไหนดี
แต่พอมองดูชีทที่สรุปไว้จนเยิน กับรอยไฮไลท์ที่แทบจะเปลี่ยนสีหน้ากระดาษไปแล้ว มันก็มีความรู้สึกกึ่งกลางระหว่างอยากจะโยนหนังสือทิ้ง
กับอยากจะสู้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย คนรอบข้างที่สอบผ่านไปแล้วเขาก็ดูเก่งกันจัง ตัดภาพมาที่ตัวเองที่ยังนั่งงมคำศัพท์เดิมๆ
ความเหนื่อยมันสะสมจนบางทีน้ำตาก็คลอขึ้นมาเฉยๆ เพราะกดดันตัวเองเกินไป แต่ก็นั่นแหละค่ะ บ่นไปมือก็ยังต้องพลิกหน้ากระดาษต่อไปอยู่ดี
เพราะลึกๆ ก็ยังหวังว่าไอ้ที่อ่านวนไปวนมาเนี่ย มันจะซึมเข้าสมองเราบ้างในสักวัน
การมานั่งระบายในนี้มันก็ทำให้รู้สึกว่าอย่างน้อยเราก็ได้บอกความอัดอั้นออกไปบ้าง ความจริงมันอาจจะไม่ได้เกี่ยวกับความโง่หรอก
แต่มันคือบททดสอบความอดทนมากกว่า ตอนนี้สมองเริ่มจะประท้วงด้วยความล้าเต็มทีแล้ว แต่ขอฮึดสู้กับโจทย์อีกสักสองสามข้อ
พยายามปลอบใจตัวเองว่าความพยายามมันไม่เคยทำร้ายคนที่ตั้งใจจริง (มั้งนะ)
เอาเป็นว่าขอกลับไปทำความคุ้นเคยกับภาษาเทพพวกนี้ต่ออีกนิดก็แล้วกันค่ะ เป้าหมายมีไว้พุ่งชน
แต่ตอนนี้ขอพุ่งชนกองหนังสือก่อนนะคะทุกคน
ไปอ่านต่อ เเล้วไปนอนละค่ะ