ถ้าเราดูในปัจจุบัน เราจะเห็นได้เลยว่า ละครช่อง one โดยเฉพาะหลังข่าว หรือว่าซีรีส์ขนาดสั้น จะได้กลิ่นอายหรือสไตล์บางอย่างที่แตกต่างจากช่อง 3 และช่อง 7 คือเราจะไม่ได้อารมณ์แบบนี้จากสองช่องดังกล่าว
อันนี้ถ้ามานั่งคิดกันตามตรง การทำละครสักหนึ่งเรื่องมันต้องผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารของช่อง ซึ่งแน่นอน ปัจจุบัน 3 ช่องใหญ่ก็คือ ช่อง 3 ช่อง 7 และช่อง one31 ต่างก็ชูโรงละครเป็นสินค้าหลักๆของสถานีกันทั้งสิ้น
ประเด็นสำคัญมันอยู่ บอร์ดอนุมัติของช่อง one ก็คือบุคคลที่เคยเป็นทั้งผู้จัด ผู้กำกับและผู้เขียนบท ก็คือเป็นคนที่ทำงานในขั้นตอนของการผลิตจริงๆ เลยทำให้คุ้นเคยกับบริบทของการทำงาน แล้วก็มีแรงผลักดันจริงๆในเรื่องของละคร ซึ่งอันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าช่องอื่นไม่ได้มีแรงผลักดันละคร แต่บอร์ดอนุมัติของช่อง 3 และช่อง 7 ก็คือเหล่าผู้บริหารที่อาจจะไม่เข้าใจบริบทของการทำงานจริงๆ ไม่เข้าใจศาสตร์ของละครแบบถ่องแท้ ก็คือไม่ได้เป็นบุคคลที่ทำงานจริง แต่ดูภาพรวมทั้งหมดในสายตาของผู้บริหาร มันเลยไม่เหมือนกับสายตาของผู้ผลิต
ยังดีหน่อยที่ของช่อง 3 ก็คือยังมีคนรุ่นใหม่ลูกหลานมาลีนนท์ที่นั่งในบอร์ด เช่น คุณดิว ปิ่นกมล เลยมีการพัฒนา และคุณภาพงานดี แตกต่างจากช่อง 7 ที่มีแต่ผู้บริหารวัยเก่าแก่มานั่งอนุมัติ ผลงานที่ออกมามันเลยมีแต่แปลกๆ เชยๆ และตกยุค แต่ปัจจุบันก็ดูเหมือนพยายามจะปรับนั่นแหละ แต่ถ้ายังมีบอร์ดอนุมัติหัวโบราณ ก็อย่าหวังที่จะเทียบช่องอื่นได้ ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ไม่ได้ว่าว่าผู้บริหารเก่าแก่จะไม่มีวิสัยทัศน์ คือเราจะสื่อว่า บางทีการอนุมัติละครในบริบทของผู้บริหารแต่ไม่ได้อยู่ในแวดวงการผลิตจริงๆ ก็ทำให้ไม่เข้าใจในบริบทของการทำงาน ไม่เข้าถึง แล้วเราก็ต้องยอมรับว่า บางทีก็ควรให้คนรุ่นใหม่ๆเข้ามาทำงาน เพราะว่า บางทีคนรุ่นใหม่ เขาเข้าใจว่า ยุคนี้คนดูต้องการอะไร ต้องเล่าเรื่องแบบไหนถึงจะถูกใจ
ก็นั่นแหละค่ะที่เราอยากจะสื่อ ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ไม่ได้จะว่าว่าละครช่อง one มันดีที่สุด เลิศที่สุด ไม่ใช่ ช่อง 3 ก็ดี แต่เราว่า ช่อง one ดูกล้าที่จะลองสิ่งใหม่ๆ ดูกล้าที่จะเล่าเรื่องในมุมใหม่ๆ ซึ่งในจุดนี้คือช่อง 3 กับช่อง 7 อาจจะไม่มี
ส่วนหนึ่งที่ละครช่อง one แตกต่างจากช่องอื่นเพราะ.......
อันนี้ถ้ามานั่งคิดกันตามตรง การทำละครสักหนึ่งเรื่องมันต้องผ่านการอนุมัติจากบอร์ดบริหารของช่อง ซึ่งแน่นอน ปัจจุบัน 3 ช่องใหญ่ก็คือ ช่อง 3 ช่อง 7 และช่อง one31 ต่างก็ชูโรงละครเป็นสินค้าหลักๆของสถานีกันทั้งสิ้น
ประเด็นสำคัญมันอยู่ บอร์ดอนุมัติของช่อง one ก็คือบุคคลที่เคยเป็นทั้งผู้จัด ผู้กำกับและผู้เขียนบท ก็คือเป็นคนที่ทำงานในขั้นตอนของการผลิตจริงๆ เลยทำให้คุ้นเคยกับบริบทของการทำงาน แล้วก็มีแรงผลักดันจริงๆในเรื่องของละคร ซึ่งอันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าช่องอื่นไม่ได้มีแรงผลักดันละคร แต่บอร์ดอนุมัติของช่อง 3 และช่อง 7 ก็คือเหล่าผู้บริหารที่อาจจะไม่เข้าใจบริบทของการทำงานจริงๆ ไม่เข้าใจศาสตร์ของละครแบบถ่องแท้ ก็คือไม่ได้เป็นบุคคลที่ทำงานจริง แต่ดูภาพรวมทั้งหมดในสายตาของผู้บริหาร มันเลยไม่เหมือนกับสายตาของผู้ผลิต
ยังดีหน่อยที่ของช่อง 3 ก็คือยังมีคนรุ่นใหม่ลูกหลานมาลีนนท์ที่นั่งในบอร์ด เช่น คุณดิว ปิ่นกมล เลยมีการพัฒนา และคุณภาพงานดี แตกต่างจากช่อง 7 ที่มีแต่ผู้บริหารวัยเก่าแก่มานั่งอนุมัติ ผลงานที่ออกมามันเลยมีแต่แปลกๆ เชยๆ และตกยุค แต่ปัจจุบันก็ดูเหมือนพยายามจะปรับนั่นแหละ แต่ถ้ายังมีบอร์ดอนุมัติหัวโบราณ ก็อย่าหวังที่จะเทียบช่องอื่นได้ ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ไม่ได้ว่าว่าผู้บริหารเก่าแก่จะไม่มีวิสัยทัศน์ คือเราจะสื่อว่า บางทีการอนุมัติละครในบริบทของผู้บริหารแต่ไม่ได้อยู่ในแวดวงการผลิตจริงๆ ก็ทำให้ไม่เข้าใจในบริบทของการทำงาน ไม่เข้าถึง แล้วเราก็ต้องยอมรับว่า บางทีก็ควรให้คนรุ่นใหม่ๆเข้ามาทำงาน เพราะว่า บางทีคนรุ่นใหม่ เขาเข้าใจว่า ยุคนี้คนดูต้องการอะไร ต้องเล่าเรื่องแบบไหนถึงจะถูกใจ
ก็นั่นแหละค่ะที่เราอยากจะสื่อ ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็ไม่ได้จะว่าว่าละครช่อง one มันดีที่สุด เลิศที่สุด ไม่ใช่ ช่อง 3 ก็ดี แต่เราว่า ช่อง one ดูกล้าที่จะลองสิ่งใหม่ๆ ดูกล้าที่จะเล่าเรื่องในมุมใหม่ๆ ซึ่งในจุดนี้คือช่อง 3 กับช่อง 7 อาจจะไม่มี