สวัสดีค่ะ จะเล่ามาเรื่องราวชีวิตตั้งแต่เกิด-15ปี
ปี54 แม่ท้องเราช่วง 19ปีค่ะ แม่ลำบากมากรายได้วันละ 90/วัน (ขอแทนพ่อตัวเองว่าแฟนแม่นะคะ) ตอนนั้นแม่มีแฟนอายุราวๆ 20กว่าๆ ไม่แน่ใจแต่ที่บ้านเขารวยทุกอย่างดีเขารู้ว่าแม่ท้องอยากเอาแม่ไปอยู่ด้วยแต่ตาไม่อนุญาตเพราะตาไม่ชอบแฟนแม่ติดยา เสพยา
แต่ในช่วงนั้นแม่ติดแฟนมากรักเขาหลงเขาก็เลยไปอยู่ด้วย แรกๆก็ดีหลังๆเขาเริ่มทำร้ายร่างกายแม่ ทั้งทุบทั้งตีด่าว่าสารพัด แค่ลูกร้องไห้ก็ทุบเอาว่าเล่น แต่ตอนนั้นเราพึ่งจะ 3-4เดือนได้ไม่ทราบอะไร
แม่บอกให้ฟังว่าดีอย่างที่ตอนนั้นแฟนแม่ไปเกณฑ์ทหาร+สมัครทการด้วย แต่ขอความช่วยเหลืออะไรไม่ได้เพราะเส้นสายใหญ่ ซ้ายขวาก็เลือดเดียวกัน ออกแนวทรงมาเฟียเส้นใหญ่ท่านหนึ่ง
แต่แม่บอกติดต่อตาให้ตามารับกลับบ้าน แล้วเราก็เลยไปอยู่กับตาส่วนแม่ก็ไปทำงานกรุงเทพบ้างสมุนบ้างพอถึง 2-3ปีได้ เราเป็นเด็กบ้านนอกเฉยๆไม่มีตังตาติดเหล้าตังก็ไม่มี เกือบจะไม่ได้เรียนไม่มีเงินส่ง
จนแม่ตั้งตัวได้ไแมีแฟนฝรั่งมีธุรกิจของตัวเอง ก็เลยมาเอาเราไปเลี้ยงทั้งเรียนดนตรี เรียนนานาชาติ เดินแบบ เรียนกีฬาส่งหมด ประเด็นตัวเองก็เรียนรู้ไวด้วยดีไปอย่าง
พอปี 2019มั้งนะที่มีโควิดก็โดนหุ้นส่วนอะไรต่างๆยึดติดค่าเทอม รร แสนกว่าๆ+ตาติดเตียงด้วยเลยต้องกลับบ้านสุดเรียนไม่จบ ป3 เริ่มใหม่รีหม๊ดได้เรียนรัฐบาลแต่ก็ไม่แย่ รร มีเด็ก 370คนไม่เกินนี้ได้ฝึกทักษะใหม่ๆได้รับโอกาสมากขึ้นสนุกดีแต่ไม่ใช่ไทป์
อยากเรียนดีกว่านี้หรือเรียนเสริมเรียนพิเศษ ได้รับโอกาสแต่ทักษะขยายแค่นั้นไม่ได้ดันหรือเสริมตัวเอง
ได้แค่นั้นอะไรง่ายๆ อยากสอบ GED ด้วยภาษาไม่ถึงก็เครียดพอคิดว่าไม่มีโอกาสแล้วเริ่มไปเอาอะไร ดื้อ ติดเที่ยวขี่รถเที่ยวกลับบ้านดึกๆดื่นๆ ทุ่ม2ทุ่ม มีปากเสียงกับแม่ไปอยู่บ้านพี่ 1เกือบ2สัปดาห์ ไม่เอาอะไรเลย แต่พอนึกดีๆเห้ยชีวิตจะมีอค่นี้หรอไม่เท่ไม่สวยเลย
ตอนนั้นกลับตัวทันแต่ไม่คุยกับแม่เลย ไม่เอาค่าขนมไม่เอาอะไรกินก็กินกับพี่ไปเรียนก็ไปกับพี่ โอนเงินมาให้ก็โอนคืนไม่ต้องการ ใช้ชีวิตแบบนี้เกือบปีเหนื่อยมากไม่มีกินไม่มีอะไรทรมาน แต่อีโก้ค้ำคอไม่เอาอ่ะไม่ยอม 5555555 ก็อยู่งั้นไปเรื่อยๆจนลืมสนใจตาตาดินเหล้าไม่กินข้าวเข้า รพ หนักมากโคม่า 3วันได้เสียแม่ก็มาจนได้คุยกันแต่ก็ยังเมินเขาจนแม่เดินมาคุยดีๆก็พยายามหนีไม่อยากคุย สุดท้ายก็ยอมเขาส่งเรียนมาขนาดนี้ แอบสงสารด้วยแหละบางทีอาจใจร้ายเกิน
ก็คุยกับตาเสียไม่มีใครอยู่ด้วยต้องย้ายไปอยู่กับแม่ที่พัทยาก็เข้าเรียน รร ชื่อดังย่านนึง แอบไม่แฮปปี้
มีช่วงกนึ่งเรียนหนักๆจนเครียด การบ้านทำวันเดียวคืนเดียวไม่ออกไปไหน ไม่คุยไม่โทร แต่ร้องไห้ทุดวันงงเป็นไร 5555 หลังๆอาการเริ่มหนักเป็นลมกน้ามืดบ่อย บางวันตึงๆขมับ เส้นเลือดขึ้นหน้า ไม่ไหวข้าวไม่กินกินยาเยอะกิน ไอบูโพเฟรน 5เม็ดแต่กินถี่กินเว้นชั่วโมงล่ะเม็ด จนแน่นหน้าอกสักพัก แต่ก็อดทนไว้ เป็นคนที่ยังไงไม่รู้เวลาแวดท้อง ปวดหัว ปวดขา พยายามไม่แสดงความปวดหรือแสร้งว่าไม่รู้สึกนัก แต่ทรมานก็ทนงั้นทั้งคืน จนเช้ามาไม่ไหว บ่ายๆไป รพ ตรวจมาเลือดหนืดดำ สุดท้ายซึมเศร้า
แอบนอยไม่ได้บอกแม่ไม่ได้บอกใคร รู้สึกมันเฟคบางทีบอกไปก็ตลก เลยเฉยชาได้วันละ 80บาท/วัน กิน40 อีก40เก็บได้จ่ายค่ายา 40*30=1,200 พอดีค่ายาค่ารถ ก็กินอดกินอยากแบบนี้ 9เดือนแล้วมีแฟนอยู่เทคนิคฌตกว่า5แีเอาจริงก็18นั่นแหละ เขามีเงินเขาเลี้ยงเราดูแลเราทุกอย่าง (ขอโม้นะแต่นางได้เงินเดือนละ 2หมื่นอ่ะแม่) ติดอย่างเดียวแม่เขาไม่ชอบเราเขาบอกเราจะมาหลอกกินเงินลูกเขาแต่ยายเขาชอบเราก็คบๆดันไปได้ยาวๆ ตอนนั้นเข้า 14เดือนเมษาคบกันยาวๆเลยแต่เผลอไปติดตรงที่ว่าเขาพลาดทำคนอื่นท้อง ตอนนั้นโอเคไม่เป็นไร=ว่าเขาไม่ต้องการรักเราเราไม่ได้ต้องการเขาเขาไม่ได้รักเราโอเคงั้นเลิกพอจบ
พอมาอีกทีต้องซื้อยามากินอีกล่ะเงินไม่มีใช้เงินหมดทั้งเดือนมาไม่ได้เก็บเพราะปกติเขาจ่ายตอนนี้ไม่มีล่ะก็ขาดยาไปนึกว่าจะไปไม่เป็นไร พอมาอีกวันเหมือนจะหน้ามืดเหมือนจะต*าย ตลอดเวลา ทรามานยังไงไม่รู้พูดไม่ถูกแต่แกมันทรมาน
แล้วพอมายิ่งเลิกกับแฟนมาพอทีนี้ไม่มียา อกหักอีกที่จริงไม่ได้คิดมากอะไรเขาไม่รักคือจบ แต่สมองมันทำงานอัตโนมัติ สุดท้ายอยากจบชีวิตตัวเอง
”จบแล้วค่า ขอบคุณที่ฟังเรื่องราวนะคะ งงๆหน่อย“
อยากให้ลองแสดงว่าคิดว่ายังไง ปัจจุบันเข้าช่วงลองหลุดยา อยู่ค่ะ
อายุแค่ชีวิตจะขนาดไหนกันนะ?
ปี54 แม่ท้องเราช่วง 19ปีค่ะ แม่ลำบากมากรายได้วันละ 90/วัน (ขอแทนพ่อตัวเองว่าแฟนแม่นะคะ) ตอนนั้นแม่มีแฟนอายุราวๆ 20กว่าๆ ไม่แน่ใจแต่ที่บ้านเขารวยทุกอย่างดีเขารู้ว่าแม่ท้องอยากเอาแม่ไปอยู่ด้วยแต่ตาไม่อนุญาตเพราะตาไม่ชอบแฟนแม่ติดยา เสพยา
แต่ในช่วงนั้นแม่ติดแฟนมากรักเขาหลงเขาก็เลยไปอยู่ด้วย แรกๆก็ดีหลังๆเขาเริ่มทำร้ายร่างกายแม่ ทั้งทุบทั้งตีด่าว่าสารพัด แค่ลูกร้องไห้ก็ทุบเอาว่าเล่น แต่ตอนนั้นเราพึ่งจะ 3-4เดือนได้ไม่ทราบอะไร
แม่บอกให้ฟังว่าดีอย่างที่ตอนนั้นแฟนแม่ไปเกณฑ์ทหาร+สมัครทการด้วย แต่ขอความช่วยเหลืออะไรไม่ได้เพราะเส้นสายใหญ่ ซ้ายขวาก็เลือดเดียวกัน ออกแนวทรงมาเฟียเส้นใหญ่ท่านหนึ่ง
แต่แม่บอกติดต่อตาให้ตามารับกลับบ้าน แล้วเราก็เลยไปอยู่กับตาส่วนแม่ก็ไปทำงานกรุงเทพบ้างสมุนบ้างพอถึง 2-3ปีได้ เราเป็นเด็กบ้านนอกเฉยๆไม่มีตังตาติดเหล้าตังก็ไม่มี เกือบจะไม่ได้เรียนไม่มีเงินส่ง
จนแม่ตั้งตัวได้ไแมีแฟนฝรั่งมีธุรกิจของตัวเอง ก็เลยมาเอาเราไปเลี้ยงทั้งเรียนดนตรี เรียนนานาชาติ เดินแบบ เรียนกีฬาส่งหมด ประเด็นตัวเองก็เรียนรู้ไวด้วยดีไปอย่าง
พอปี 2019มั้งนะที่มีโควิดก็โดนหุ้นส่วนอะไรต่างๆยึดติดค่าเทอม รร แสนกว่าๆ+ตาติดเตียงด้วยเลยต้องกลับบ้านสุดเรียนไม่จบ ป3 เริ่มใหม่รีหม๊ดได้เรียนรัฐบาลแต่ก็ไม่แย่ รร มีเด็ก 370คนไม่เกินนี้ได้ฝึกทักษะใหม่ๆได้รับโอกาสมากขึ้นสนุกดีแต่ไม่ใช่ไทป์
อยากเรียนดีกว่านี้หรือเรียนเสริมเรียนพิเศษ ได้รับโอกาสแต่ทักษะขยายแค่นั้นไม่ได้ดันหรือเสริมตัวเอง
ได้แค่นั้นอะไรง่ายๆ อยากสอบ GED ด้วยภาษาไม่ถึงก็เครียดพอคิดว่าไม่มีโอกาสแล้วเริ่มไปเอาอะไร ดื้อ ติดเที่ยวขี่รถเที่ยวกลับบ้านดึกๆดื่นๆ ทุ่ม2ทุ่ม มีปากเสียงกับแม่ไปอยู่บ้านพี่ 1เกือบ2สัปดาห์ ไม่เอาอะไรเลย แต่พอนึกดีๆเห้ยชีวิตจะมีอค่นี้หรอไม่เท่ไม่สวยเลย
ตอนนั้นกลับตัวทันแต่ไม่คุยกับแม่เลย ไม่เอาค่าขนมไม่เอาอะไรกินก็กินกับพี่ไปเรียนก็ไปกับพี่ โอนเงินมาให้ก็โอนคืนไม่ต้องการ ใช้ชีวิตแบบนี้เกือบปีเหนื่อยมากไม่มีกินไม่มีอะไรทรมาน แต่อีโก้ค้ำคอไม่เอาอ่ะไม่ยอม 5555555 ก็อยู่งั้นไปเรื่อยๆจนลืมสนใจตาตาดินเหล้าไม่กินข้าวเข้า รพ หนักมากโคม่า 3วันได้เสียแม่ก็มาจนได้คุยกันแต่ก็ยังเมินเขาจนแม่เดินมาคุยดีๆก็พยายามหนีไม่อยากคุย สุดท้ายก็ยอมเขาส่งเรียนมาขนาดนี้ แอบสงสารด้วยแหละบางทีอาจใจร้ายเกิน
ก็คุยกับตาเสียไม่มีใครอยู่ด้วยต้องย้ายไปอยู่กับแม่ที่พัทยาก็เข้าเรียน รร ชื่อดังย่านนึง แอบไม่แฮปปี้
มีช่วงกนึ่งเรียนหนักๆจนเครียด การบ้านทำวันเดียวคืนเดียวไม่ออกไปไหน ไม่คุยไม่โทร แต่ร้องไห้ทุดวันงงเป็นไร 5555 หลังๆอาการเริ่มหนักเป็นลมกน้ามืดบ่อย บางวันตึงๆขมับ เส้นเลือดขึ้นหน้า ไม่ไหวข้าวไม่กินกินยาเยอะกิน ไอบูโพเฟรน 5เม็ดแต่กินถี่กินเว้นชั่วโมงล่ะเม็ด จนแน่นหน้าอกสักพัก แต่ก็อดทนไว้ เป็นคนที่ยังไงไม่รู้เวลาแวดท้อง ปวดหัว ปวดขา พยายามไม่แสดงความปวดหรือแสร้งว่าไม่รู้สึกนัก แต่ทรมานก็ทนงั้นทั้งคืน จนเช้ามาไม่ไหว บ่ายๆไป รพ ตรวจมาเลือดหนืดดำ สุดท้ายซึมเศร้า
แอบนอยไม่ได้บอกแม่ไม่ได้บอกใคร รู้สึกมันเฟคบางทีบอกไปก็ตลก เลยเฉยชาได้วันละ 80บาท/วัน กิน40 อีก40เก็บได้จ่ายค่ายา 40*30=1,200 พอดีค่ายาค่ารถ ก็กินอดกินอยากแบบนี้ 9เดือนแล้วมีแฟนอยู่เทคนิคฌตกว่า5แีเอาจริงก็18นั่นแหละ เขามีเงินเขาเลี้ยงเราดูแลเราทุกอย่าง (ขอโม้นะแต่นางได้เงินเดือนละ 2หมื่นอ่ะแม่) ติดอย่างเดียวแม่เขาไม่ชอบเราเขาบอกเราจะมาหลอกกินเงินลูกเขาแต่ยายเขาชอบเราก็คบๆดันไปได้ยาวๆ ตอนนั้นเข้า 14เดือนเมษาคบกันยาวๆเลยแต่เผลอไปติดตรงที่ว่าเขาพลาดทำคนอื่นท้อง ตอนนั้นโอเคไม่เป็นไร=ว่าเขาไม่ต้องการรักเราเราไม่ได้ต้องการเขาเขาไม่ได้รักเราโอเคงั้นเลิกพอจบ
พอมาอีกทีต้องซื้อยามากินอีกล่ะเงินไม่มีใช้เงินหมดทั้งเดือนมาไม่ได้เก็บเพราะปกติเขาจ่ายตอนนี้ไม่มีล่ะก็ขาดยาไปนึกว่าจะไปไม่เป็นไร พอมาอีกวันเหมือนจะหน้ามืดเหมือนจะต*าย ตลอดเวลา ทรามานยังไงไม่รู้พูดไม่ถูกแต่แกมันทรมาน
แล้วพอมายิ่งเลิกกับแฟนมาพอทีนี้ไม่มียา อกหักอีกที่จริงไม่ได้คิดมากอะไรเขาไม่รักคือจบ แต่สมองมันทำงานอัตโนมัติ สุดท้ายอยากจบชีวิตตัวเอง
”จบแล้วค่า ขอบคุณที่ฟังเรื่องราวนะคะ งงๆหน่อย“
อยากให้ลองแสดงว่าคิดว่ายังไง ปัจจุบันเข้าช่วงลองหลุดยา อยู่ค่ะ