เหนื่อยมั้ยที่ต้องเป็นที่ 1

เรามักถูกสอนให้เป็น "ที่สุด" ในทุกด้าน จนบางครั้งเราลืมไปว่า
.

.
ยิ่งแสงสว่างจ้ามากเท่าไหร่ เงาก็ยิ่งดำมืดและทอดยาวมากเท่านั้น
.
ความพยายามที่เกินตัว คือการแบกภาระที่หนักอึ้ง
.
แต่ความปล่อยปละละเลย ก็คือการปล่อยให้ชีวิตหลุดลอยไป อย่างไร้จุดหมาย
.
ทางสายกลาง คือการเดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่าง "ความตั้งใจ" กับ "ความปล่อยวาง"
.
เหมือนการประคองไข่ไว้ในมือ... บีบแรงไปก็แตก ถือหลวมไปก็ตก
.
ความสำเร็จที่ปราศจากความสุข คือความล้มเหลวที่เคลือบทอง
.
ลองลดความเร็วลงสักนิด เพื่อให้ใจเดินตามกายให้ทัน
.
แล้วคุณจะพบว่า จุดที่พอดี คือจุดที่สงบที่สุด
.
อย่าเพิ่งเชื่อผม... แต่ลองกลับไปหา "จุดพอดี" ของคุณดูนะครับ