มนุษย์มีอยู่ 2 โรคหลักๆ โรคทางกายกับโรคทางใจ ส่วนใหญ่เป็นโรคทางใจ คือกิเลสตัณหาโลภโกรธหลง ทําให้เป็นโรคทางใจ

1. นิพพานัง ปรมัง สุญญัง (ว่างอย่างยิ่ง = สัจธรรมที่ขายไม่ออก) ถ้าเดินตามตรรกะ "อนัตตา" (ไม่มีตัวตน) ของพุทธให้สุดทาง ปลายทางมันคือ "ศูนย์" ความจริง: เมื่อเหตุปัจจัย (กิเลส/กรรม

อยากถามผู้รู้ทุกท่านว่าการฝึกตบะการประพฤติพรหมจรรย์ของฆราวาสและนักบวชทั้งศีลพระวินัยธุดงควัตรฉันข้าวมื้อเดียวฉันรวมในบาตรเป็นแนวทางให้จิตเห็นกิเลสมากขึ้นเห็นความอยากเห็นทุกข์มากขึ้นหรือเปล่าครับทำไมถึ

อยากเป็นตัณหา ทำให้เกิดกิเลส ตัณหามีมาก ทำให้โลภมีมาก ตัณหา ทำให้เกิด โลภ โกรธ หลง