เราคนนึงที่ไม่รู้ตัวเองว่าชอบอะไรถึงมีก็ชอบแบบผ่านๆแวบๆแปปๆก็ไม่ชอบเบื่อง่ายมาก บางอย่างที่ชอบมากทำได้ตลอด ก็ติดปัญหาเรื่องต้นทุนอีก
แล้วคือตอนนี้เรากำลังจะจบม.5ยังหาสิ่งที่ตัวเองชอบไม่ได้เลย มันก็มีที่บางคนเจอสิ่งที่ตัวเองชอบตอนม.6 แต่เรามีความกังวลมากกลัวว่าตอนนี้เราชอบพอไปเรียนจนิงเราไม่ชอบเราไม่ถนัด(เราก็แอบเสียดายค่าเทอค่านู่นนี่นั่นที่เสียไป) เพราะงั้นมันทำให้เราเครียดมากๆแบบมากๆ
เราเองก็เป็นเป็ดอ่ะทุกคนทำได้มุกอย่างแต่ไม่ได้ทำดีที่สุดทำได้นิดหน่อยแต่ทำได้ไม่ได้ทำเป็น(ทุกคนเข้าใจมั้ย😅)
นั่นแหละค่ะที่พิมพ์มาทั้งหมดมันสรุปได้ว่าเราเครียดที่หาสิ่งที่ตัวเองชอบไม่เจอ โลกออนไลน์กว้างจริงค่ะแต่เราอยากลงมือทำด้วยตังเองอยากรู้อยากสัมผัสไปเลยว่ามันตรงกับจริตเรามั้ย แล้วเรามีความคิดที่ว่าเราซิ่วออกมาหาความชอบของตัวเองก่อนดีมั้ย สักปีนึง ไม่พึ่งเงินครอบครัวหางานทำหาประสบการณ์ด้วยตัวเอง แต่พอคิดได้แบบนี้แล้วมันก๋เกืดความเครียดขึ้นมาอีกค่ะ
ทางพ่อกับแม่เราท่านก็ประสบปัญหาด้านการเรียนมา(ไม่ใช่เรียนไม่เก่งนะคะ แต่ไม่มีคนส่งเรียน) พอเค้ามีกำลังที่จะส่งลูกได้เค้าก็อยากส่งให้ได้ดีที่สุด โดยจะมองว่ายัดเยียดมั้ยไม่รู้ เพราะเค้าก็ให้เราเลือกว่าอยากเรียนอะไร แต่พอเราเสนอเค้าก็จะมีข้อเสียมาทำให้เราต้องยอมแพ้(เราไม่เถียงเค้าอยู่แล้วเลยยอมแพ้ง่ายมาก)สรุปสุดท้ายก็จบที่สายวิทย์
แล้วเรามานั่งคิดว่าตลอดที่ผ่านมา2ปีในรั้วม.ปลายเราเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขาเลยหัวแย่มากดันตัวเองเรียนแต่หัวดื้อความรู้สุด เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราไม่เปืดรับหรือเป็นเพราะเราคิดว่ามันยากหรอหรือยังไงถึงได้เป็นแบบนี้ แต่ทางพ่อกับแม่เราก็ตัดตัวเลือกเราโดยการบอกว่าอันนี้มันไม่ดี อันนี้มันไม่มั่นคง เดี๋ยวก็เจ้ง เงินเดือนไม่ดีเงินเดือนไม่เยอะ
แต่สิ่งที่เค้าอยากให้เป็นนั่นคือพยาบาลเอยอะไรเลยสายวิท เราเคยบอกว่าอยากเรียนเทคนิคการแพทย์เค้าโอเค เราเปลี่ยนเพราะเราก็มีอีกความอยากเหมือนกันเลยอยากเรียนสาธารณสุขสาขากำหนดอาหาร เค้าบอกไม่ดีโอเคเราเปลี่ยน(ที่ตอนแรกเราเปลี่ยนจากเมคนิคมาเป็นสาสุขเพราะว่าเรากังวลเกี่ยวกับคะแนนสอบเข้าของเรา) เราอยากเข้าคณะวิท สาขาที่เกี่ยวกับอาหาร เค้าก็จะบอกว่าคนใกล้ตัวเค้าเรียน มันไม่ดีทุกวันนี้อย่างงู้นอย่างงี้พยายามหาข้อด้อยมาไม่ให้เราเลือกเรียน
จนตอนนี้ทุกวันนี้เรายังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร
วนกลับมาเรื่องซิ่ว เราอยากปรึกษาครอบครัวเรื่องนี้มาก แต่เราไม่รู้จะเข้าหายังไงเพราะเค้าเองชอบทำเสียงแข็งเวลาคุยกับเราทำให้เราไม่ค่อยกล้าคุยกับเค้าไม่ค่อยปรึกษาเค้ากลัวเค้าดุกลัวเค้าทำเสียงดุใส่เรา กลังเค้าไม่เข้าใจ กลัวเค้ามองโลกแคบแค่คนรอบข้างไม่มองคนมี่เค้าประสบความสำเร็จเราดบัวมากๆคิดหนักเครียดทำไรไม่ได้ไม่รู้จะปรึกษาใครกลัวโดนดุไปหมดเลย
เราเข้าใจนะคะว่าทุกคนก็อาจจะบอกว่า"เราไปคาดหวังให้เค้าพูดดีกับเราไม่ได้หรอก" เรารับทราบค่ะเพราะที่ผ่านทุกคนบอกแบบนี้เสมอ แต่เรามันหวังอ่ะทุกคนอยากมห้เค้าพูดดีกับเราบ้างแบบแอบน้อยใจไรงี้
ทุกคนเรารู้ตัวเองนะว่าเราก็ทำตัวไม่ดีแบบในสายตาเค้า(แม่)เราอาจจะเป็นคนที่ดื่อหัวรั้นขี้เกียจปากดี ไม่เชื่อฟังเถียงหรืออะไรต่างๆ เราก็อาจจะผิดแหละที่ทำเสียงแข็งกลับใส่เค้า เมื่อก่อนหน่ะเราพูดกับเค้าเสียงแข็งตลอด แต่พอมาคิดได้ว่าคนทั้งบ้านก็ชอบเสียงแข็งใส่เค้าเป็นเราเราก็น้อยใจ เราเลยไม่มำอีกพูดกับเค้าด้วยเสียงที่นุ่มขึ้นแต่ก็มีบ้างที่ชอบหงุดหงิดเวลาเค้าพูดถึงเรื่องเรียนเหมือนเราโดนตอกย้ำว่าเราไม่เก่งเราโง่เราทำอะไรไม่ได้สักอย่าง(ก็ความจริงอ่ะค่ะ) เรามีแพลนเรื่องพัฒนาตัวเองมากมายแต่เอาชนะความขี้เกียจตัวเองไม่ได้สักที(ยอมรับเลย)
นั่นแหละค่ะทั้งหมดที่พูดมาความหมายเดียวเลยคืออยากซิ่วเพราะยังไม่มีสิ่งที่ตัวเองชอบจริงจังแตากบัวครอบครัวไม่เข้าใจ
ขอบคุณที่เข้ามาทนอ่านกันนะคะ
หมดไฟในการเรียนต่อแบบจริงจัง
แล้วคือตอนนี้เรากำลังจะจบม.5ยังหาสิ่งที่ตัวเองชอบไม่ได้เลย มันก็มีที่บางคนเจอสิ่งที่ตัวเองชอบตอนม.6 แต่เรามีความกังวลมากกลัวว่าตอนนี้เราชอบพอไปเรียนจนิงเราไม่ชอบเราไม่ถนัด(เราก็แอบเสียดายค่าเทอค่านู่นนี่นั่นที่เสียไป) เพราะงั้นมันทำให้เราเครียดมากๆแบบมากๆ
เราเองก็เป็นเป็ดอ่ะทุกคนทำได้มุกอย่างแต่ไม่ได้ทำดีที่สุดทำได้นิดหน่อยแต่ทำได้ไม่ได้ทำเป็น(ทุกคนเข้าใจมั้ย😅)
นั่นแหละค่ะที่พิมพ์มาทั้งหมดมันสรุปได้ว่าเราเครียดที่หาสิ่งที่ตัวเองชอบไม่เจอ โลกออนไลน์กว้างจริงค่ะแต่เราอยากลงมือทำด้วยตังเองอยากรู้อยากสัมผัสไปเลยว่ามันตรงกับจริตเรามั้ย แล้วเรามีความคิดที่ว่าเราซิ่วออกมาหาความชอบของตัวเองก่อนดีมั้ย สักปีนึง ไม่พึ่งเงินครอบครัวหางานทำหาประสบการณ์ด้วยตัวเอง แต่พอคิดได้แบบนี้แล้วมันก๋เกืดความเครียดขึ้นมาอีกค่ะ
ทางพ่อกับแม่เราท่านก็ประสบปัญหาด้านการเรียนมา(ไม่ใช่เรียนไม่เก่งนะคะ แต่ไม่มีคนส่งเรียน) พอเค้ามีกำลังที่จะส่งลูกได้เค้าก็อยากส่งให้ได้ดีที่สุด โดยจะมองว่ายัดเยียดมั้ยไม่รู้ เพราะเค้าก็ให้เราเลือกว่าอยากเรียนอะไร แต่พอเราเสนอเค้าก็จะมีข้อเสียมาทำให้เราต้องยอมแพ้(เราไม่เถียงเค้าอยู่แล้วเลยยอมแพ้ง่ายมาก)สรุปสุดท้ายก็จบที่สายวิทย์
แล้วเรามานั่งคิดว่าตลอดที่ผ่านมา2ปีในรั้วม.ปลายเราเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขาเลยหัวแย่มากดันตัวเองเรียนแต่หัวดื้อความรู้สุด เราไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราไม่เปืดรับหรือเป็นเพราะเราคิดว่ามันยากหรอหรือยังไงถึงได้เป็นแบบนี้ แต่ทางพ่อกับแม่เราก็ตัดตัวเลือกเราโดยการบอกว่าอันนี้มันไม่ดี อันนี้มันไม่มั่นคง เดี๋ยวก็เจ้ง เงินเดือนไม่ดีเงินเดือนไม่เยอะ
แต่สิ่งที่เค้าอยากให้เป็นนั่นคือพยาบาลเอยอะไรเลยสายวิท เราเคยบอกว่าอยากเรียนเทคนิคการแพทย์เค้าโอเค เราเปลี่ยนเพราะเราก็มีอีกความอยากเหมือนกันเลยอยากเรียนสาธารณสุขสาขากำหนดอาหาร เค้าบอกไม่ดีโอเคเราเปลี่ยน(ที่ตอนแรกเราเปลี่ยนจากเมคนิคมาเป็นสาสุขเพราะว่าเรากังวลเกี่ยวกับคะแนนสอบเข้าของเรา) เราอยากเข้าคณะวิท สาขาที่เกี่ยวกับอาหาร เค้าก็จะบอกว่าคนใกล้ตัวเค้าเรียน มันไม่ดีทุกวันนี้อย่างงู้นอย่างงี้พยายามหาข้อด้อยมาไม่ให้เราเลือกเรียน
จนตอนนี้ทุกวันนี้เรายังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร
วนกลับมาเรื่องซิ่ว เราอยากปรึกษาครอบครัวเรื่องนี้มาก แต่เราไม่รู้จะเข้าหายังไงเพราะเค้าเองชอบทำเสียงแข็งเวลาคุยกับเราทำให้เราไม่ค่อยกล้าคุยกับเค้าไม่ค่อยปรึกษาเค้ากลัวเค้าดุกลัวเค้าทำเสียงดุใส่เรา กลังเค้าไม่เข้าใจ กลัวเค้ามองโลกแคบแค่คนรอบข้างไม่มองคนมี่เค้าประสบความสำเร็จเราดบัวมากๆคิดหนักเครียดทำไรไม่ได้ไม่รู้จะปรึกษาใครกลัวโดนดุไปหมดเลย
เราเข้าใจนะคะว่าทุกคนก็อาจจะบอกว่า"เราไปคาดหวังให้เค้าพูดดีกับเราไม่ได้หรอก" เรารับทราบค่ะเพราะที่ผ่านทุกคนบอกแบบนี้เสมอ แต่เรามันหวังอ่ะทุกคนอยากมห้เค้าพูดดีกับเราบ้างแบบแอบน้อยใจไรงี้
ทุกคนเรารู้ตัวเองนะว่าเราก็ทำตัวไม่ดีแบบในสายตาเค้า(แม่)เราอาจจะเป็นคนที่ดื่อหัวรั้นขี้เกียจปากดี ไม่เชื่อฟังเถียงหรืออะไรต่างๆ เราก็อาจจะผิดแหละที่ทำเสียงแข็งกลับใส่เค้า เมื่อก่อนหน่ะเราพูดกับเค้าเสียงแข็งตลอด แต่พอมาคิดได้ว่าคนทั้งบ้านก็ชอบเสียงแข็งใส่เค้าเป็นเราเราก็น้อยใจ เราเลยไม่มำอีกพูดกับเค้าด้วยเสียงที่นุ่มขึ้นแต่ก็มีบ้างที่ชอบหงุดหงิดเวลาเค้าพูดถึงเรื่องเรียนเหมือนเราโดนตอกย้ำว่าเราไม่เก่งเราโง่เราทำอะไรไม่ได้สักอย่าง(ก็ความจริงอ่ะค่ะ) เรามีแพลนเรื่องพัฒนาตัวเองมากมายแต่เอาชนะความขี้เกียจตัวเองไม่ได้สักที(ยอมรับเลย)
นั่นแหละค่ะทั้งหมดที่พูดมาความหมายเดียวเลยคืออยากซิ่วเพราะยังไม่มีสิ่งที่ตัวเองชอบจริงจังแตากบัวครอบครัวไม่เข้าใจ
ขอบคุณที่เข้ามาทนอ่านกันนะคะ