รู้สึกว่านอนไม่หลับมามากกว่าเดือนแล้วอยากได้คำแนะนำมาก เพราะรู้สึกว่ามันมีผลกับการใช้ชีวิตมาก
ผมเป็นเด็กอายุ 17 ไม่รู้ว่าจะแก้ยังไงตอนนี้สังเกตุอาการตัวเองดู ก็เหมือนว่าจะติดเพื่อนมากเล่นด้วยกันจนดึก
พอจะลงไปนอนวันแรกๆที่เป็นคือ ลงไปนอนแล้วเล่นมือถือ และปิดหลังจากนั้นในหัวก็จะคิดเรื่องเก่าๆที่เคยทำผิดมา
หรือผิดพลาด แล้วก็รู้สึกเศร้าในช่วงแรกและเหมือนจะคิดมากขึ้นเรื่อยๆทำให้นอนไม่หลับ ไม่แน่ใจว่า มันเป็น
อาการ เวลา กลางวันกับกลางคืนสลับกันมั้ย เคยอยากพึ่งยานอนหลับแต่ก็กลัวจะแพ้หรือดื้อยา
อยากได้คำแนะนำมาก กำลังเครียดเรื่องนี้มาก เพราะใกล้ตจะเปิดเทอมแล้วกลัวมันกระทบด้วย
ที่ตั้งหัวข้อว่า ระบายนิดหน่อยคือต่อจากนี้นะครับ
ผมคิดๆอยู่ว่าครอบครัวอื่นเป็นแบบนี้มั้ย ผมเป็นลูกคนเล็กในบ้านมี 9 คน ถือว่าพอมีเงินใช้
แต่ผมรู้สึกว่าไม่ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กคนอื่นหรือคิดไปเอง ผมอยากรู้ว่า การที่พ่อแม่ทำงานทุกวัน
แต่ให้เงินผมใช้บางช่วง ทุกๆ10วันผมจะได้ 1000 บาท แต่ไม่ต้องใช้จ่ายอะไร สามารถสั่งของ
ที่อยากได้ ได้เลยแต่ผมรู้สึกว่าผมต้องการได้เวลาจากครอบครัวแบบ พี่ๆของผมบ้าง
ผมไม่ได้โทษพวกพี่ๆ ที่ได้ความรักและเวลามากกว่า ผมแค่อยากรู้สึกแบบนั้นบ้าง
จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เวลาเต็มๆคือเด็กมากๆ ตอนเด็กแม่ทำงาน เช้ายันดึก พ่อก็
ทำงานเช้ายันดึก ตอนนี้ก็แทบไม่เปลี่ยน เลยไม่ค่อยมีเวลาให้
หรือ อาจเป็นที่ผม ที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง ไม่ค่อยออกไปข้างนอก
หรือพูดให้ถูกคือเหมือนถุกปิดกั้นจาก สังคม
เพราะเวลาที่ผมต้องการออกไปข้างนอกเช่น บ้านเพื่อน หรือดุหนังกับเพื่อนๆ
พวกเค้ามักปฏิเสธเสียงแข็งเสมอ แต่หากเป็นพี่ๆผมขอพวกเค้ามักให้ไปได้เสมอ
.แต่มีบางประเภทที่ผมไปได้คือ ไปกับพี่ หรีออยากไปกับเพื่อนได้แต่ต้องมีพี่คอย
ตามและติดด้วย มันอาจดีแต่ในเมื่อเราอยากอยุ่กับเพื่อนเราสามารถเป็น
ตัวเองกับเพื่อนได้ ผมก็เลยคิดว่าถ้าอยู่บ้านเฉยๆน่าจะดีกว่า
หรือผมยังเด็ก ที่จะทำอะไรด้วยตัวเองหรอ
และอีกอย่างนึงที่อยากพูดคือ ทำไมผมไม่ลองคุยกับพวกเค้าดีๆ
ครอบครัวผมเป็นคนอารมร้อนส่วนใหญ่ไม่ว่าจะทางการพูดหรือการกระทำ
เลี้ยงดูด้วยมือแล้วเท้าความรุญแรง ทำผมยังกลัวพวกเค้าข้างในลึกๆ
เลยไม่กล้าคุยกับพวกเค้านานๆ หรือเรื่องจริงจังหรือตึงเครียดมากนัก
เพราะผมกลัววเค้าจะใช้อารม ตะคอกใส่หรือตบตีเหมือนตอนเด็ก
แต่ยังไงผมก็ไม่เคยโกรธคนในบ้านเลยสักครั้ง
แต่แค่เคยคิดว่า จะหนีไปดีมั้ยแต่ผมก็คิดว่ามันไม่ได้หนักขนาดนั้น
แค่การกดดันทางการเรียนความกลัวพวกเค้าในใจลึกๆ ผมเลย
คิดว่าสักวันผม จะรู้ความหมายที่เค้าตั้งใจเข้มงวดกับผม พี่ๆผมก็เลี้ยงดูแบบเดียวกัน แต่
ส่วนใหญ่ตอนเด็กๆผมไม่ค่อยได้การสนับสนุนเท่าพี่ๆของผม
พอโตมาก็ได้ยินเค้าพูดว่าเป็นน้องชายก็เสียสละให้พี่สาวเถอะ ผมก็คิดแบบนั้นจนตอนนี้ผม
ไม่คิดว่ามันใช่ แต่ผมถูกเลี้ยงดูแบบนี้ต่อไปก็คงโอเค มีแค่นี้ครับที่อยากระบาย แต่
เหมือนผมจะระบายมากกว่าถามตอนต้นอีกนะเนี่ย555 ขอโทษที่ต้องให้อ่านยาวๆนะครับ
แต่ก็ขอบคุณที่ยอมอ่านาจนจบ จริงๆ ขอบคุณนะครับ
นอนไม่หลับมาเกือบเดือนแล้วทำไงดี + ระบายนิดหน่อย
ผมเป็นเด็กอายุ 17 ไม่รู้ว่าจะแก้ยังไงตอนนี้สังเกตุอาการตัวเองดู ก็เหมือนว่าจะติดเพื่อนมากเล่นด้วยกันจนดึก
พอจะลงไปนอนวันแรกๆที่เป็นคือ ลงไปนอนแล้วเล่นมือถือ และปิดหลังจากนั้นในหัวก็จะคิดเรื่องเก่าๆที่เคยทำผิดมา
หรือผิดพลาด แล้วก็รู้สึกเศร้าในช่วงแรกและเหมือนจะคิดมากขึ้นเรื่อยๆทำให้นอนไม่หลับ ไม่แน่ใจว่า มันเป็น
อาการ เวลา กลางวันกับกลางคืนสลับกันมั้ย เคยอยากพึ่งยานอนหลับแต่ก็กลัวจะแพ้หรือดื้อยา
อยากได้คำแนะนำมาก กำลังเครียดเรื่องนี้มาก เพราะใกล้ตจะเปิดเทอมแล้วกลัวมันกระทบด้วย
ที่ตั้งหัวข้อว่า ระบายนิดหน่อยคือต่อจากนี้นะครับ
ผมคิดๆอยู่ว่าครอบครัวอื่นเป็นแบบนี้มั้ย ผมเป็นลูกคนเล็กในบ้านมี 9 คน ถือว่าพอมีเงินใช้
แต่ผมรู้สึกว่าไม่ได้ใช้ชีวิตแบบเด็กคนอื่นหรือคิดไปเอง ผมอยากรู้ว่า การที่พ่อแม่ทำงานทุกวัน
แต่ให้เงินผมใช้บางช่วง ทุกๆ10วันผมจะได้ 1000 บาท แต่ไม่ต้องใช้จ่ายอะไร สามารถสั่งของ
ที่อยากได้ ได้เลยแต่ผมรู้สึกว่าผมต้องการได้เวลาจากครอบครัวแบบ พี่ๆของผมบ้าง
ผมไม่ได้โทษพวกพี่ๆ ที่ได้ความรักและเวลามากกว่า ผมแค่อยากรู้สึกแบบนั้นบ้าง
จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เวลาเต็มๆคือเด็กมากๆ ตอนเด็กแม่ทำงาน เช้ายันดึก พ่อก็
ทำงานเช้ายันดึก ตอนนี้ก็แทบไม่เปลี่ยน เลยไม่ค่อยมีเวลาให้
หรือ อาจเป็นที่ผม ที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง ไม่ค่อยออกไปข้างนอก
หรือพูดให้ถูกคือเหมือนถุกปิดกั้นจาก สังคม
เพราะเวลาที่ผมต้องการออกไปข้างนอกเช่น บ้านเพื่อน หรือดุหนังกับเพื่อนๆ
พวกเค้ามักปฏิเสธเสียงแข็งเสมอ แต่หากเป็นพี่ๆผมขอพวกเค้ามักให้ไปได้เสมอ
.แต่มีบางประเภทที่ผมไปได้คือ ไปกับพี่ หรีออยากไปกับเพื่อนได้แต่ต้องมีพี่คอย
ตามและติดด้วย มันอาจดีแต่ในเมื่อเราอยากอยุ่กับเพื่อนเราสามารถเป็น
ตัวเองกับเพื่อนได้ ผมก็เลยคิดว่าถ้าอยู่บ้านเฉยๆน่าจะดีกว่า
หรือผมยังเด็ก ที่จะทำอะไรด้วยตัวเองหรอ
และอีกอย่างนึงที่อยากพูดคือ ทำไมผมไม่ลองคุยกับพวกเค้าดีๆ
ครอบครัวผมเป็นคนอารมร้อนส่วนใหญ่ไม่ว่าจะทางการพูดหรือการกระทำ
เลี้ยงดูด้วยมือแล้วเท้าความรุญแรง ทำผมยังกลัวพวกเค้าข้างในลึกๆ
เลยไม่กล้าคุยกับพวกเค้านานๆ หรือเรื่องจริงจังหรือตึงเครียดมากนัก
เพราะผมกลัววเค้าจะใช้อารม ตะคอกใส่หรือตบตีเหมือนตอนเด็ก
แต่ยังไงผมก็ไม่เคยโกรธคนในบ้านเลยสักครั้ง
แต่แค่เคยคิดว่า จะหนีไปดีมั้ยแต่ผมก็คิดว่ามันไม่ได้หนักขนาดนั้น
แค่การกดดันทางการเรียนความกลัวพวกเค้าในใจลึกๆ ผมเลย
คิดว่าสักวันผม จะรู้ความหมายที่เค้าตั้งใจเข้มงวดกับผม พี่ๆผมก็เลี้ยงดูแบบเดียวกัน แต่
ส่วนใหญ่ตอนเด็กๆผมไม่ค่อยได้การสนับสนุนเท่าพี่ๆของผม
พอโตมาก็ได้ยินเค้าพูดว่าเป็นน้องชายก็เสียสละให้พี่สาวเถอะ ผมก็คิดแบบนั้นจนตอนนี้ผม
ไม่คิดว่ามันใช่ แต่ผมถูกเลี้ยงดูแบบนี้ต่อไปก็คงโอเค มีแค่นี้ครับที่อยากระบาย แต่
เหมือนผมจะระบายมากกว่าถามตอนต้นอีกนะเนี่ย555 ขอโทษที่ต้องให้อ่านยาวๆนะครับ
แต่ก็ขอบคุณที่ยอมอ่านาจนจบ จริงๆ ขอบคุณนะครับ