ทั้งหลายล้วนจบแจ้ง เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน เหตุห้าว จักทูลบ่ทูลไท เก

๏ ทั้งหลายล้วนจบแจ้ง เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน เหตุห้าว จักทูลบ่ทูลไท เกรงโทษ ท่านนา เสนอแต่ดีกลบร้าว เผด็จเสี้ยนศึกสยาม ๒๐(๑๔๔) ๏ เหตุนี้ผิวเช้าชั่ว ฉุกเข็ญ เกิดเมื่อยามเย็นดี ดอกไท้

ทั้งหลายล้านจบแจ้ง      เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน             เหตุห้าว  จักทูล บ่ ทูลไท                

ขุนมารขานเยาะยิ้ม ยินดี ชิงประวิชลักษมี คว่างคว้าง ถูกอกนกเสียที ถลาหล่น ลงเฮย ปากคาบธำมรงค์ค้าง คร่อถ้าถวายแหวน ฯ ทศเศียรเสรจเศิกอุ้ม อรเหิน หาวแฮ เพรงเดชสุราเผอิญ ราพล้า พาสมรร่อนลงเดิน ดงด่วน มาแฮ

ช่วยถอดคำประพันธ์ให้หน่อยค่ะ ภูเขาทั้งแท่งล้วน  ศิลา พายุพัดพา  บ่ขึ้น สรรเสริญและนินทา  คนกล่าว ใจปราชญ์ฤเฟื่องฟื้น  ห่อนได้จินต์จล

สามัคคีชุมนุม เนื้อร้อง เจ้าพระยาพระเสด็จสุเรนทราธิบดี ทำนอง Auld Land Syne พวกเราเหล่ามาชุมนุม ต่างคุมใจรักสมัครสมาน ล้วนมิตรจิตชื่นบาน สราญเริงอยู่ทุกผู้ทุกนาม (สร้อย) อันความกลมเกลียว กันเป็นใ

พระฟังเงือกพูดได้ให้สงสาร จึงว่าท่านคิดนี้ดีขยัน รู้เจรจาสาระพัดน่าอัศจรรย์ อยู่พูดกันอีกสักหน่อยจึงค่อยไป เราตรองตรึกนึกจะหนีนางผีเสื้อ แต่ใต้เหนือไม่รู้แห่งตำแหน่งไหน ท่านเจนทางกลางทะเลคะเนใจ ทำกระไ

**โลกิยครรโลง** ครรลองหก ๐ ผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้ เที่ยงธรรม ไป่ข่มเหงกระทำ ทุกด้อย บ่เคยถูกข่มนำ เนากด ขี่นา ฤาชุผดุงร้อย รักล้วนศักดิ์ศรี ฯ ๐ นรชนยิ่งใหญ่แล้ เลือนกลาย สรรค์สู่ใหญ่ยิ่งสบาย สฤษฏ์ข้อง ลง

เมื่อนั้นเจ้าธานินทร์ บุรินทรศักดิ์สีมา ทุกบุราราชอาณาเขต ประเทศนครสิงห์สรรค์ ศรีสุพรรณทุกพาย เขาก็ขยายครัวครอก ซอกไปซ่อนไปซุก บุกป่าแดงป่าดง แล้วก็ลงลักษณ์ข่าวสาร ส่งอาการเหตุห้าว มาบังคมทูลท้าวธิราช