ทั้งหลายล้วนจบแจ้ง เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน เหตุห้าว จักทูลบ่ทูลไท เก

๏ ทั้งหลายล้วนจบแจ้ง เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน เหตุห้าว จักทูลบ่ทูลไท เกรงโทษ ท่านนา เสนอแต่ดีกลบร้าว เผด็จเสี้ยนศึกสยาม ๒๐(๑๔๔) ๏ เหตุนี้ผิวเช้าชั่ว ฉุกเข็ญ เกิดเมื่อยามเย็นดี ดอกไท้

ทั้งหลายล้านจบแจ้ง      เจนไสย ศาสตร์แฮ เห็นตระหนักแน่ใน             เหตุห้าว  จักทูล บ่ ทูลไท                

ขุนมารขานเยาะยิ้ม ยินดี ชิงประวิชลักษมี คว่างคว้าง ถูกอกนกเสียที ถลาหล่น ลงเฮย ปากคาบธำมรงค์ค้าง คร่อถ้าถวายแหวน ฯ ทศเศียรเสรจเศิกอุ้ม อรเหิน หาวแฮ เพรงเดชสุราเผอิญ ราพล้า พาสมรร่อนลงเดิน ดงด่วน มาแฮ

ช่วยถอดคำประพันธ์ให้หน่อยค่ะ ภูเขาทั้งแท่งล้วน  ศิลา พายุพัดพา  บ่ขึ้น สรรเสริญและนินทา  คนกล่าว ใจปราชญ์ฤเฟื่องฟื้น  ห่อนได้จินต์จล

ปกติดวงใจย่อมไหวหวั่นยุบยิบไม่สนแสงเดือนหรืออาทิตย์ที่อาบและฉาบทาโลกวัตถุ จะกระทำกิจอันใดก็พึงพิจารณาถึงคุณและประโยชน์ของสิ่งนั้นเสมอ จนพบว่า ย่อมมีอาการ "เข้า" ไปทำ แล้วเห็นโทษ จึงสลัด ล่ว

พระฟังเงือกพูดได้ให้สงสาร จึงว่าท่านคิดนี้ดีขยัน รู้เจรจาสาระพัดน่าอัศจรรย์ อยู่พูดกันอีกสักหน่อยจึงค่อยไป เราตรองตรึกนึกจะหนีนางผีเสื้อ แต่ใต้เหนือไม่รู้แห่งตำแหน่งไหน ท่านเจนทางกลางทะเลคะเนใจ ทำกระไ

ตามชื่อกระทู้เลยค่ะ เราถอดคำประพันธ์ไม่เก่ง เราพยายามแล้วแต่ไม่ได้สักที รบกวนหน่อยนะคะ มายาวิน: เมื่อครั้งพระองค์เปน วรราชะราชัน ครองเฃตประเทศขัณ- ฑะวิสุทธิปัญจาล, ตรัสใช้อมาตย์เปน วรทูตะทูลสาร ถึ