ภาวนาจนเก่งแล้ว ทำไมยังชอบเล่นไสยศาสตร์อยู่ครับ

ธรรมชาติแห่งโลกียะ : บทเสริมของปฐมบท. (สรรพสรรค์)                    เพียงเพื่อขยายความ และแสดงให้ทราบสำหรับ

ธรรมชาติแห่งโลกียะ บทแห่งปฐมบท: ว่าด้วย จิตและกาย ทางโลกียะ โดย: อนันตกรุณา (ANANTAKARUNA) บทนำ: กรอบความคิดโลกียะและสัจธรรมของธรรมชาติ โลกียะในมุมมองนี้คือระบบธรรมชาติที่เกิดเพื่อจัดระเบียบและเป็นเหต

เป็นเพียงข้อสังเกตก็จริงนะ แต่ตั้งอยู่บนหลักของความเป็นจริงที่ว่า.... ผู้รู้ ย่อมไม่อวดตนว่าเป็นผู้รู้ เพราะเขารู้ไง ว่าทำแล้วก็ไม่เกิดประโยชน์แก่ใคร แถม หากการรู้เห็นดังกล่าวของเขา เป็นสิ่งที่เหนือสา

อิทธิบาท4มี ฉันทะ ทำให้เกิดอุปาทาน ในขันธ์5 วิริยะ ก็เกิดอุปาทาน เพียรในขันธ์5 จิตตะ จดจ่อขันธ์5 วิมังสา เฟ็นหาธรรม ที่เกิดที่ขันธ์5 สติปัฏฐาน4 เกิดที่ขันธ์5 มีอารมร์ปรุงแต่ในขันธ์5 สัมมัปปทาน4 ละอกุ

การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่าง ‘จิตที่มีสุญญตาเป็นวิหารธรรม’ กับ ‘ขณิกวาที’ ตามหลักฐานในพระไตรปิฎกและอรรถกถา (เอไอ รวบรวมและเรียบเรียง) บทความนี้มุ่งวิเคราะห์และขยายความถึงคว

ภาวนาไปแล้ว ก็ยังมีอาการแฉลบใน อเนญชา และการคำนึงในกุศลต่างๆ แม้การเเล่นไปวิจัยในธ ธ​รรม ​ใด ก็จะมีอาการเพิกทิ้ง และ วิ่งเข้าไปคว้าตัวคว้าตน ในอาการเสพสุขในกุศลต่างๆ การยึดติดสภาพไร้ตัวตน ทำให้แม้นควา

วิบากกรรมย่อมส่งผลกับขันธ์ ขันธ์มนุษย์ก็คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ย่อมเป็นสุข เป็นทุกข์ เป็นธรรมดา แต่ผู้ที่ยังมีกิเลส คือ มีตัณหาและอวิชชา ย่อมเกิดอุปทานขันธ์ ด้วยเป็นสุขหรือทุกข์นั้น แล้วก