การฝืนยิ้มหรือแกล้งยิ้มทุกวัน จะทำให้ความรู้สึกเราดีขึ้นไหม

เคยไม ต้องฝืนยิ้มไห้อีกคนสบายใจ ต้องแกล้งโง่ไห้อีกคนดีใจ ต้องให้อภัยเสมอในเมื่อเขาเปนคนผิด ?

เป็นมาได้หลักปีแล้วค่ะ คือเรารู้สึกว่า เราต้องแกล้งหัวเราะ แกล้งยิ้มให้กับคนอื่น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเป็นคนเฮฮา ขำง่าย ขำจนน้ำตาเล็ด แต่ตอนนี้กลับต้องทำเป็นขำ ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกขำ ทำเป็นยิ้ม  แต่ไ

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ... เรารู้สึกว่าเดี๋ยวนี้เราเป็นคนแบบฝืนยิ้มและแกล้งหัวเราะเวลาเพื่อนๆหัวเราะกันแกล้งกันในกลุ่ม แต่เมื่อก่อนเราเป็นคนหัวเราะง่าย และยิ้มก็ง่ายมากๆเลยนะแถมชอบทำให้คนรอบข้างมีควา

เคยโดนมากับตัว คือ ผ.ชคนนั้นชอบมาแกล้งเราตลอด และทำให้เราหัวเราะ ให้เรายิ้มให้เค้าอะ (แต่ก็ฝืนยิ้ม ทั้งต้องยิ้มทำไม)

สวัสดีค่ะ พักหลังมานี้รู้สึกว่าชีวิตไม่ได้เร่งเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนช่วงที่เคยมีแรงเยอะๆ แต่ก็ไม่ได้แย่ แค่เป็นช่วงที่หัวใจกำลังขอพักบ้าง บางวันตื่นมาแล้วไม่ได้รู้สึกอยากทำอะไรเป็นพ

เราเป็นคนที่หน้าเฉยๆ ไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ โดยเฉพาะเวลาที่ไม่ค่อยสนิทกับใคร หรือกำลังคิดอะไรอยู่ในหัวเยอะๆ ส่วนตัวแล้วเป็นคนที่ชอบทำอะไรคนเดียวไปไหนมาไหนคนเดียวคนอื่นอาจจะมองว่าไม่ค่อยมีเพื่อนคบเท่าไห

คือเรามีเเฟนคนเเรกในชีวิตจริง เป็นความรักทั่โรงเรียน เเล้วคบกันได้ เดือน1 เรารู้สึกอยากเลิก อึดอัด เวลาที่เขามาใกล้ๆหรือคุยด้วย เรารู้สึกเราเข้ากับเขาไม่ได้ เเต่เราพยายามฝืนยิ้ม เรารู้สึกอยากเลิก ไม่อ

คำสั้น ๆ แต่ทรงพลังอย่าง “แค่เพื่อน” ที่บางทีมันเจ็บจี๊ดยิ่งกว่าคำว่า “เลิกกัน” ซะอีก ฟังดูเหมือนจะเว่อร์ แต่ถ้าใครเคยตกอยู่ในสถานการณ์นี้จะรู้เลยว่า มันโหด มันเจ็บ มันตีแสกหน้