คนที่ไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม ใช้ชีวิตยังไงไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยว

Homesick แก้ยังไงดีคะะ ยังไม่มีเพื่อนเลย เพราะยังไม่เปิดเทอม ไม่มีเพื่อนเก่าจากโรงเรียนเดิม มาเรียนที่ตจวคนเดียว เข้าหอวันแรก เราร้องไห้ตั้งแต่พ่อแม่กลับก็คือตอนตี4 จนตอนนี้(1ทุ่ม)ยังไม่เลิกเลยค่ะ มัน

ตามหัวข้อกระทู้นะครับ ผมควรทำยังไงต่อไปดี หลังจากรับรู้ว่าเป็นโรคซึมเศร้า ตอนนี้มันเคว้ง มันสับสน มันอะไรหลายอย่าง ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะเป็นจริง ๆ มีใครเป็นโรคนี้อยู่ แล้วต่อสู้กับมันยังไงครับ

คือ ช่วงปีที่ผ่านมา เวลาเรามีเรื่องไม่สบายใจเราไม่รู้จะคุยกับใคร เรามักจะนั่งคุยกับพระพุทธรูปที่บ้าน แบบเหมือนคุยกับพ่อแม่ ขอคำปรึกษาอะไรแบบนี้เลยค่ะ แม้ว่าจะไม่ได้คำตอบอะไร แต่ก็สบายใจขึ้นที่ได้ระบาย

เพิ่งมีอาการว้าเหว่เมื่อ4-5วันที่ผ่านมา พอตกเย็น ก็รู้สึกเหงาๆ ใครที่อยู่ตัวคนเดียว มีวิธีแก้ความเหงายังไงบ้าง ตอนนี้ทำได้แค่ให้มันผ่านไป รอวันศุกร์กลับไปทำงานตามปกติ ทุกอย่างคงจะกลับมาเหมือนเดิม

เรื่องมีอยู่ว่าพ่อไม่ มีคนดูแลซึ่งอายุประมาณ 80แม่เสียแล้วมีแค่เราคนเดียวไม่ มีพี่น้องเราก็ไม่ได้ทำ งานรวมกับหนี้สินอีกพอสมควรต้องออกจากงานมาดู แลเราก็เกิดอุบัติเหตุเลยได้ออกจากงานถาวรณ์ตอนนี้เครียดมา

สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ เราเรียนอยู่ม.ปลายค่ะ เราอยู่โรงเรียนรู้สึกเคว้งมากๆ เกริ่นก่อนนะคะว่าเพื่อนม.ปลายเป็นเพื่อนใหม่หมด ไม่มีเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันเลย  คือเราอยู่กลุ่มนี้มาเกือบจะ2ป

โดดเดี่ยวมากเลยค่ะตอนนี้ ไม่มีทั้งเพื่อน ไม่มีทั้งแฟน เพื่อนที่สนิทกันแบบที่จะระบายปัญหาหรือความเครียดนี่ไม่มีเลยค่ะ มีแต่ที่แบบคุยกันธรรมดาทั่วไป ถ้าจะไปพูดอะไรกับเขามากก็เกรงใจค่ะ กับแฟนนี่พึ่งเลิก

ตอนนี้ผมรู้สึกแปลกๆครับ มันกระวนกระวาย เบื่อเศร้า เหงาเซ็ง คิดถึง กลัว อารมณ์มันผสมปนเปกัน ยากที่จะอธิบายได้ มันอึดอัดอยู่ในใจ ไม่มีใครให้พึ่งพิงหรือรับฟังได้ มันรู้สึกแย่มากๆ เหมือนจิตตกหรืออะไรสักอย