ว่าด้วยเรื่องของความรัก

ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว

ฉันเคยชอบความรู้สึกของการรักใครสักคนจนหมดหัวใจ เคยชอบการพยายามทุ่มเทสุดตัวเพื่อความสัมพันธ์ที่ฉันยึดถือเคยชอบการที่ฉันอดทนกับความเสียใจได้อย่างไม่มีสิ้นสุด เพราะมีความรักคอยโอบกอด คอยโอบรับ ประคับประคองเอาไว้

เคยชอบการยกโลกทั้งใบให้ใครคนนั้น แล้ววาดความฝันของวันพรุ่งนี้ต่อไปด้วยกัน

แต่หลังจากเคยเจ็บเจียนตายมาครั้งหนึ่งแล้ว

ฉันกลายเป็นคนที่ระมัดระวังทุกครั้งกับการรู้จักใครใหม่ กับการเข้าไปอยู่ในชีวิตของใคร

ฉันกลายเป็นคนที่ไม่เชื่อในรัก ไม่เชื่อในความพยายาม ไม่เชื่อในความอดทน ไม่เชื่อว่าหากตั้งใจทุ่มเทไปแล้ว จะได้สิ่งเดียวกันกลับคืนมา