คิดถึงความตายแล้วหดหู่ จิตใจ

แต่งได้แล้ว1บทอต่บทที่สองคิดไม่ออกจริงค่ะช่วยหน่อยนะคะ "ฟ้ามืดครึ้มซึมเศร้าปวดร้าวจิต ชวนให้คิดถึงความหลังอันหดหู่ เมื่อแดดออกฟ้าสวยงามช่างน่าดู เราต้องสู้กับหลายสิ่งที่เข้ามา" ช่วยแต่งต่อ

เจ้าของกระทู้เพิ่งผ่านความผิดหวังเสียใจอย่างรุนแรงมา ทำให้รู้สึกหดหู่ เศร้าซึม ผิดหวังเสียใจหนักมาก ไม่มีความรู้สึกอยากจะทำอะไรเลย แม้แต่กิจวัตรประจำวัน ไม่อาบน้ำ ไม่กินข้าว วันๆเอาแต่นอนมองเพดานแล้วร

สวัสดีคะ เราเขียนกระทู้นี้ทั้งน้ำตา เรามาทำงานหาเงินเราหวังว่าอยากให้พ่อแม่สบาย แต่ตั้งแต่เรามาทำงานเราคิดถึงบ้านมากๆเลยคะ เราหดหู่กับชีวิต เราร้องไห้ตลอดเวลาที่นึกถึง อีกเดือนกว่าๆ เราก้อกลับบ้านแล้ว

คือเรารู้สึกว่าเราหดหู่กับชีวิตรู้สึกเบื่อหน่ายมากค่ะ คือไม่ว่าจะมองจะจับจะทำอะไรก็ไม่อยากทำไปหมดมันรู้สึกว่าหมดไฟมาก รู้สึกอนาคตมันดับมืดมากชีวิตดูน่าเบื่อไปสะทุกอย่าง จากสิ่งที่เคยชอบทำมากๆตอนนี้กับ

มีลูกบอกลูก มีหลานบอกหลาน อย่าหาทำ ร้านKiseki sushi ตรงข้ามบิกชี เอกมัยซ.10 อย่าหลงเข้าไหปทำงาน อย่าหลงเข้าไปช้วยงาน ร้านห่วยมากหรือเป็นที่เจ้าของร้าน กับพวกแผนกเลียขาทั้งหลายหรือป่าวไม่รู้ เอาเปรียบพ

(ต่อจากกระทู้ล่าสุดของผมใครไม่เข้าใจเข้าไปอ่านก่อนได้นะครับ ขอบคุณทุกความคิดเห็นจริงๆครับ😭🙏🏻) ตอนนี้สถานการณ์ยังคงเป็นแบบเดิม ผมอดทนมาตลอด เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่แล้วก็เป็นแบบเดิม แล้วเขาก็ย

เหมือนเรานอนไม่ฝันตัวตนเราจะหายไปแค่คิดก็หดหู่แล้ว

อยากฟังความเห็นจาก สมาชิกห้องศาสนาครับ... ขอบคุณครับ