(ต่อจากกระทู้ล่าสุดของผมใครไม่เข้าใจเข้าไปอ่านก่อนได้นะครับ ขอบคุณทุกความคิดเห็นจริงๆครับ😭🙏🏻)
ตอนนี้สถานการณ์ยังคงเป็นแบบเดิม ผมอดทนมาตลอด เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่แล้วก็เป็นแบบเดิม แล้วเขาก็ยังขู่แบบเดิม เขาบอกว่าถ้าไม่รักก็ต้องอยู่รับผิดชอบเขา เพราะผมทำให้เขาใช้ชีวิตลำบาก เขาโดนเรื่องร้ายแรงมากๆส่งผลกระทบต่อจิตใจ มีช่วงนึงผมพาเขาไปหาหมอเขาเป็นแพนิคและซึมเศร้า ตรวจแล้วได้ยาทาน แต่ผมพาเขาไปไม่กี่ครั้งตอนนั้น ส่วนใหญ่เขาจะไปเองคนเดียว เพราะผมอยู่ไกลจากเขาผมไม่ว่างมาหาเพราะชนกับวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุด เขาไม่ค่อยกล้าไปพบหมอแต่ผมขอร้องเขาให้ไป แล้วอาการเขาก็ดีขึ้นแล้วเขาก็หยุดกินยา ทั้งๆที่หมอบอกให้ทานต่อ แล้วหาเวลาพบหมอ เขากลับบ้านเกิดไม่มีหมอด้านนี้เลยไม่ได้พบหมออีกอาการก็เริ่มกลับมาและรุนแรงขึ้น เขาไม่บอกคนในครอบครัวเขาว่ามีอาการหรือเป็นอะไรเวลาเจอครอบครัวตอนพูดหรือให้คุยให้ไปไหนเขาจะพยายามปกติให้มากที่สุดเขาให้เหตุผลกับผมว่าไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้เดี๋ยวเขาจะเสียใจแล้วคิดมากต้องมาดูแล แล้วทุกอย่างก็มาตกลงที่ผมทุกอย่างและเขาไปไหนมาไหนคนเดียวลำบากในสภาวะจิตใจ และกังวลเวลาไปสถานที่ใหม่ๆ เขาแทบไม่มีเพื่อนเลยที่จริงใจ เขาเลยเหมือนทำผมเป็นทุกอย่างในชีวิตเขา ซึ่งผมเป็นให้ไม่ได้ และเขาอยากให้ผมเป็นคนที่เขาอยากให้เป็นซึ่งมันไม่ใช่ตัวผม ผมหาทางเลิกแบบสันติ เขาอ้างให้เอาพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมาคุยโดยพ่อแม่ผมต้องขับรถไปเกือบ200โล ทางมืดๆ ซึ่งพ่อแม่ผมหลัก6แล้ว ผมก็ยังขับรถไม่เป็น แล้วผมกับเขาหลัก2วัยทำงานแล้ว พ่อผมไม่ชอบเขา แล้วแม่ผมก็ไม่ได่โอเคกับเชาเลยแม้แต่น้อย ตอนทะเลาะกันข่วงแรกๆบอกเป็นเรื่องสองคน พอผมจริงจังจะเลิกให้ได้ ขู่เรื่องพ่อแม่ กวนคนที่ทำงาน ให้ผมไม่มีความสุขอยู่ไม่สุข เขาบอกว่าถ้าเลิกกันแล้วกูไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าจะมี ถ้าไม่มีความรู้สึกแคร์กูซักนิด กูก็จะไปเรียกร้องใส่คนรอบตัวเผื่อเขาจะแคร์กูบ้าง ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ ผมก็จะเดือดร้อน คนรอบข้างก็จะเดือดร้อน ผมหมดรัก ผมไม่ได้รักแล้ว การที่ผมกับเขาเป็นแฟนกัน มีแต่ทำให้เขาทรมานและเจ็บปวดผมต้องอยู่รับผิดชอบอย่างงี้ไปตลอดหรอ ผมควรทำยังไงถึงจะหลุดพ้นไปได้ ที่เป็นอยู่ตอนนี้ทรมานเหลือเกิน😭
อยากเลิกกับแฟน
ตอนนี้สถานการณ์ยังคงเป็นแบบเดิม ผมอดทนมาตลอด เพราะไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่แล้วก็เป็นแบบเดิม แล้วเขาก็ยังขู่แบบเดิม เขาบอกว่าถ้าไม่รักก็ต้องอยู่รับผิดชอบเขา เพราะผมทำให้เขาใช้ชีวิตลำบาก เขาโดนเรื่องร้ายแรงมากๆส่งผลกระทบต่อจิตใจ มีช่วงนึงผมพาเขาไปหาหมอเขาเป็นแพนิคและซึมเศร้า ตรวจแล้วได้ยาทาน แต่ผมพาเขาไปไม่กี่ครั้งตอนนั้น ส่วนใหญ่เขาจะไปเองคนเดียว เพราะผมอยู่ไกลจากเขาผมไม่ว่างมาหาเพราะชนกับวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุด เขาไม่ค่อยกล้าไปพบหมอแต่ผมขอร้องเขาให้ไป แล้วอาการเขาก็ดีขึ้นแล้วเขาก็หยุดกินยา ทั้งๆที่หมอบอกให้ทานต่อ แล้วหาเวลาพบหมอ เขากลับบ้านเกิดไม่มีหมอด้านนี้เลยไม่ได้พบหมออีกอาการก็เริ่มกลับมาและรุนแรงขึ้น เขาไม่บอกคนในครอบครัวเขาว่ามีอาการหรือเป็นอะไรเวลาเจอครอบครัวตอนพูดหรือให้คุยให้ไปไหนเขาจะพยายามปกติให้มากที่สุดเขาให้เหตุผลกับผมว่าไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้เดี๋ยวเขาจะเสียใจแล้วคิดมากต้องมาดูแล แล้วทุกอย่างก็มาตกลงที่ผมทุกอย่างและเขาไปไหนมาไหนคนเดียวลำบากในสภาวะจิตใจ และกังวลเวลาไปสถานที่ใหม่ๆ เขาแทบไม่มีเพื่อนเลยที่จริงใจ เขาเลยเหมือนทำผมเป็นทุกอย่างในชีวิตเขา ซึ่งผมเป็นให้ไม่ได้ และเขาอยากให้ผมเป็นคนที่เขาอยากให้เป็นซึ่งมันไม่ใช่ตัวผม ผมหาทางเลิกแบบสันติ เขาอ้างให้เอาพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมาคุยโดยพ่อแม่ผมต้องขับรถไปเกือบ200โล ทางมืดๆ ซึ่งพ่อแม่ผมหลัก6แล้ว ผมก็ยังขับรถไม่เป็น แล้วผมกับเขาหลัก2วัยทำงานแล้ว พ่อผมไม่ชอบเขา แล้วแม่ผมก็ไม่ได่โอเคกับเชาเลยแม้แต่น้อย ตอนทะเลาะกันข่วงแรกๆบอกเป็นเรื่องสองคน พอผมจริงจังจะเลิกให้ได้ ขู่เรื่องพ่อแม่ กวนคนที่ทำงาน ให้ผมไม่มีความสุขอยู่ไม่สุข เขาบอกว่าถ้าเลิกกันแล้วกูไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าจะมี ถ้าไม่มีความรู้สึกแคร์กูซักนิด กูก็จะไปเรียกร้องใส่คนรอบตัวเผื่อเขาจะแคร์กูบ้าง ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ ผมก็จะเดือดร้อน คนรอบข้างก็จะเดือดร้อน ผมหมดรัก ผมไม่ได้รักแล้ว การที่ผมกับเขาเป็นแฟนกัน มีแต่ทำให้เขาทรมานและเจ็บปวดผมต้องอยู่รับผิดชอบอย่างงี้ไปตลอดหรอ ผมควรทำยังไงถึงจะหลุดพ้นไปได้ ที่เป็นอยู่ตอนนี้ทรมานเหลือเกิน😭