รถประจำทาง มุมมองที่สี่ (1)

สวัสดีค่ะฉันอายุ 14ฉันจะมาเล่าเรื่องของพ่อฉันกับฉันวันนี้วันที่ 17ม ยฉันโดนพ่อตีแล้วไม่ใช่แค่ครั้งเดียวเพราะฉันเป็นคนโมโหร้อนโมโหง่ายแล้ววันนี้เขาโมโหอะไรไม่รู้แล้วแบบฉันก็แบบขอตัดบทไปตอนที่โดนตีเลยฉั

คืนหลอก คนหลอน กลุ่มเพื่อนของเราทั้งหมดห้าคน ตกลงกันจะไปตั้งแคมป์พักผ่อนบนเขาลูกหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากชุมชน เส้นทางค่อนข้างทุรกันดาร แต่เราตั้งใจมาหาที่เงียบสงบ จึงขับรถเดินทางกันมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแก

สวัสดีค่ะ ดิฉันอายุเพียง 17 ปีย่าง 18 เมื่อเดือนก่อนฉันพบกับผู้ชายผู้หนึ่งในทินเดอร์ 3 วัน ฉันเปิดใจเล่นแอปเพราะรู้สึกอยากหาคนคุยแก้เหงาและเจอกับผู้ชายคนนึงอายุเยอะกว่าฉัน 20 ปี เขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่

เปิดเรื่องมาเหมือน นอ.จะทะลุมิติมาในนิยาย เป็นยุคโบราณแล้วตัวเองเป็นลูกสาวขุนนาง เหมือนพ่อแม่ นอ.จะเสียแล้วปู่กับย่าเลยเลี้ยงดู นอ.เป็นคนทำบัญชีในบ้านแล้วพวกร้านค้าของตระกูล นางจะมีลุงใหญ่(ร้าย) ลูกชา

วันจันทร์ที่ผ่านมาจะขึ้นรถเมล์ครีมแดงของขสมก.สายหนึ่ง ดูรถผ่าน ViaBus พบว่าอีก 3 ป้ายจะถึงป้ายที่รอ เลยไปยืนรอที่ขอบถนนห่างจากป้าย Bus Stop สีฟ้าโทรม ๆ ประมาณ 3 ก้าว พอเห็นรถมาก็โบกรถเมล์ รถก็ชลอ ขับช

> เช้าวันหนึ่ง ที่ป้ายรถเมล์หน้ากระทรวงคมนาคม สาวสวยกระโปรงสั้นนางหนึ่ง ยืนรอรถเมล์ด้วยท่าทางกระสับกระส่าย > ทันใดนั้น รถเมล์คันหนึ่งก็เข้ามาจอด เธอวิ่งถลาไปที่บันไดรถเมล์ ยกเท้าก้าวขึ้นบันใด ย

เรื่องธรรมดาของคนธรรมดา เรื่องที่น่าจดจำ เพทาย ผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่ ซอย ๑๖ ถนนลาดหญ้า คลองสาน เมื่อเวลาที่ผมไปเยี่ยมเยือนเขา จากซอยหน้าวชิรพยาบาล ผมจะขึ้นรถ ปอ.๕๐๕ เก่าไปจนสุดสาย ซึ่งเป็นระยะท

อยากจะแชร์เหตุการณ์ตอนกลับบ้านวันนี้เป็นอุทาหรณ์ เวลาขึ้นรถเมล์ก็ระวังๆกันด้วยนะคะ อยากให้คนขึ้นก่อนช่วยรีบก้าวขึ้นไปแล้วเดินเข้าในหน่อยค่ะ คนตามหลังคุณขึ้นไม่ได้เพราะคุณไม่เดินจนถูกประตูหนีบอย่างแรง