เด็กหญิง พวงแก้มกลม สีชมพูระเรื่อ พยายามก้าวขาสั้น ๆ ของเธออย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ให้ทันกับเด็กชายร่างผอม ผิวเกรียมแดด ที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า
“รอด้วยสิ นายไม้เสียบผี”
เด็กหญิงเริ่มโวยวายเมื่อแน่ใจว่าตามเขาไม่ทันแน่ ๆ
“ไวไวหน่อย ยายหอยทากอ้วน”
เด็กชายตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะ หยุดรอแต่โดยดี คว้ามือเด็กหญิงมาจูงทันทีที่เธอเข้ามาในระยะเอื้อมถึง
“กลัวคุณยายดุ ละสิ ไม่ยอมดูแลน้อง”
เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงผู้ชนะ
“มัวคลานเป็นหอยทาก ไม่ถึงบ้านสักที เสียเวลาเล่นเกม แล้วอีกอย่าง เธอไม่ใช่น้อง เราเกิดปีเดียวกัน ฉันแค่เกิดเดือนก่อนเธอเท่านั้น”
เด็กชายตอบยืดยาว พร้อมกึ่งลากกึ่งจูงเด็กหญิงให้เดินเร็ว ๆ
ทั้งสองอยู่บ้านติดกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน รถโรงเรียนส่งทั้งคู่ลงที่หน้าหมู่บ้าน แล้วเด็ก ๆ จะเดินเข้าในบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากจุดจอดรถมากนัก
จึงเป็นหน้าที่ของเด็กชายที่ต้องดูแลเด็กหญิง ส่งถึงหน้าประตูบ้านทุกวัน ก่อนที่จะเข้าบ้านของตนเอง
……………..
“นี่นาย อย่ามาแอบดูนะ เราเลือกคณะอะไรไม่บอกหรอก เดี๋ยวเลือกตาม”
หญิงสาวผลักชายหนุ่ม ที่ยื่นหน้าเข้ามาดูหน้าจอ เธอกำลังเลือกคณะ เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
“แหม ขอดูหน่อยก็ไม่ได้ ขี้งกจัง ไม่อยากเรียนที่เดียวกันเหรอ ….. นั่นแน่คณะเดียวกันเลย”
ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง อาศัยทีเผลอ ชะโงกหน้าดูจนสำเร็จ
จริง ๆ แล้วทั้งสองมีความชอบเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก เลยมีความคิดคล้ายๆ กัน หรือเป็นเพราะที่บ้านของทั้งคู่ สนับสนุนให้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันมาตลอด
“ตัวติดกันแบบนี้ ตั้งแต่เกิด ไม่เบื่อบ้างหรือไง อยู่ห่าง ๆ กันบ้างเผื่อจะได้มีหนุ่ม ๆ มาจีบเราบ้าง”
หญิงสาวโวยวายตามเคย
“โอ๊ย ไปไหนก็เดินตามก้นเป็นลูกเป็ดอ้วน แบบนี้ ฉันต่างหากที่ต้องบ่น สาว ๆ ไม่กล้าเข้ามาหาฉันเลย”
ชายหนุ่มโวยกลับไปบ้าง
แต่ลึก ๆ แล้วทั้งสองก็คงอุ่นใจที่มีกันและกันอยู่เคียงข้างเสมอ เป็นเพื่อนรักที่คุยปรึกษากันได้ทุกเรื่อง
……………..
“ไปเยี่ยมคุณยายกันไหม?”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านของหญิงสาวซึ่งรั้วบ้านติดกัน อย่างคุ้นเคย
หญิงสาวนอนเอกเขนก กำลังดูทีวีอย่างสบายอารมณ์
“ดีเหมือนกัน คิดถึงขนมอร่อย ๆ ของคุณยาย ไม่ได้กินตั้งนานแล้ว”
หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง พร้อมตอบรับด้วยความยินดี พูดต่อไปว่า
“แต่ต้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก่อน เดี๋ยวโดนบ่น ตกงานแล้วยังจะหนีเที่ยวอีก”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พ่อกับแม่เรา ขออนุญาตให้แล้ว ที่คิดถึงนี่...คิดถึงของกินใช่ไหม เราจะฟ้องคุณยาย”
ชายหนุ่มตอบพร้อมทรุดกายลงนั่งข้างๆ หญิงสาว เขาเอี้ยวตัวหลบฝ่ามือน้อย ๆ ที่ส่งออกมาตีแขนเบา ๆ
คุณยาย...คือคุณยายของชายหนุ่ม ที่เคยมาช่วยดูแลคนทั้งสอง ตอนเป็นเด็กตัวน้อย ยามที่พ่อแม่ของทั้งคู่ต้องออกไปทำงาน
บัดนี้ เด็กหญิงและชายในวันนั้น กลายเป็นบัณฑิตตกงานในวันนี้ มีเวลาว่างจึงคิดถึงคุณยายที่กลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัดเมื่อหลายปีมาแล้ว
…………..
เสียงหวูดรถไฟดังก้อง เตรียมตัวเข้าจอดที่สถานี สองหนุ่มสาว ลุกขึ้นสะพายเป้ใบโตเตรียมตัวลง ณ จุดหมายปลายทาง สถานีรถไฟกลางหุบเขา บ้านคุณยายอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟนัก เดินเท้าเพียงไม่นาน เป็นการเดินทางที่สะดวกทีเดียว
“นี่นายรอด้วยสิ”
หญิงสาวแก้มเป็นพวงสีชมพู ร้องโวยวายขึ้นเช่นเคย
“ยายหอยทากอ้วน ช้าไม่เปลี่ยนเลย”
ชายหนุ่มยืนรออยู่ริมประตูรั้วบ้านหลังหนึ่ง ใต้ร่มซุ้มกระดังงาดอกสีเหลือง ที่ส่งกลิ่นหอมจรุงใจ
ภายในรั้ว มีเรือนไม้ใต้ถุนสูงหลังเล็ก ๆ อยู่ท่ามกลางไม้นานาพันธุ์ ทั้งที่ออกดอกสวยงาม มีกลิ่นหอม และไม้ผลที่ให้ผลผลิตหมุนเวียนไปตามฤดูกาล บ้านของคุณยายนั่นเอง
เปิดประตูรั้วเข้าไปกลิ่นหอมของน้ำยาขนมจีนโชยแตะจมูก
"ขนมจีนน้ำยา ของโปรด"
หญิงสาวอุทานด้วยความดีใจ วิ่งเข้าไปกอดคุณยายด้วยความคิดถึง ชายหนุ่มยกมือไหว้ พร้อมรอยยิ้ม
คืนนั้น ทั้งสองคนนอนเตียงเดียวกับคุณยาย คนละข้างของเตียง เหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก หลับสบาย ไม่ตื่นแม้เสียงรถไฟสินค้าที่วิ่งผ่านในยามวิกาล
..................
หญิงสาวนั่งชมทะเลหมอกยามเช้าที่ริมระเบียงบ้านไม้ของคุณยาย สายลมเย็นพัดเอื่อย ๆ ที่นี่อากาศสบาย ๆ ตลอดปี จิบกาแฟควันกรุ่นอย่างสบายอารมณ์
"มีเรื่องจะบอก"
ชายหนุ่มส่งเสียงมาก่อนร่าง ที่เดินเข้ามาใกล้ ในมือมีแก้วกาแฟ และจานขนมปังปิ้งทาแยม หญิงสาวคว้าขนมปังเข้าปาก โดยเขายังไม่ได้เชื้อเชิญ ชายหนุ่มมองตามขนมปังปิ้งไป ทำสีหน้าเคร่งขรึม
"แต่งงานกันไหม?"
คำถามสั้น ๆ จากชายหนุ่ม
หญิงสาวหันหน้ามามอง ขนมปังปิ้งยังคาอยู่ในปาก ส่งยิ้มกว้าง
"โอเอ.. อึกอ้าอะไอ้อ๋อ อออู่อั้งอานแอ้ว"
(โอเค... นึกว่าจะไม่ขอ รออยู่ตั้งนานแล้ว)
เรื่องสั้นวันละเรื่อง : เพื่อนบ้าน
“รอด้วยสิ นายไม้เสียบผี”
เด็กหญิงเริ่มโวยวายเมื่อแน่ใจว่าตามเขาไม่ทันแน่ ๆ
“ไวไวหน่อย ยายหอยทากอ้วน”
เด็กชายตอบกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะ หยุดรอแต่โดยดี คว้ามือเด็กหญิงมาจูงทันทีที่เธอเข้ามาในระยะเอื้อมถึง
“กลัวคุณยายดุ ละสิ ไม่ยอมดูแลน้อง”
เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงผู้ชนะ
“มัวคลานเป็นหอยทาก ไม่ถึงบ้านสักที เสียเวลาเล่นเกม แล้วอีกอย่าง เธอไม่ใช่น้อง เราเกิดปีเดียวกัน ฉันแค่เกิดเดือนก่อนเธอเท่านั้น”
เด็กชายตอบยืดยาว พร้อมกึ่งลากกึ่งจูงเด็กหญิงให้เดินเร็ว ๆ
ทั้งสองอยู่บ้านติดกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน รถโรงเรียนส่งทั้งคู่ลงที่หน้าหมู่บ้าน แล้วเด็ก ๆ จะเดินเข้าในบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากจุดจอดรถมากนัก
จึงเป็นหน้าที่ของเด็กชายที่ต้องดูแลเด็กหญิง ส่งถึงหน้าประตูบ้านทุกวัน ก่อนที่จะเข้าบ้านของตนเอง
……………..
“นี่นาย อย่ามาแอบดูนะ เราเลือกคณะอะไรไม่บอกหรอก เดี๋ยวเลือกตาม”
หญิงสาวผลักชายหนุ่ม ที่ยื่นหน้าเข้ามาดูหน้าจอ เธอกำลังเลือกคณะ เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
“แหม ขอดูหน่อยก็ไม่ได้ ขี้งกจัง ไม่อยากเรียนที่เดียวกันเหรอ ….. นั่นแน่คณะเดียวกันเลย”
ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง อาศัยทีเผลอ ชะโงกหน้าดูจนสำเร็จ
จริง ๆ แล้วทั้งสองมีความชอบเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก เลยมีความคิดคล้ายๆ กัน หรือเป็นเพราะที่บ้านของทั้งคู่ สนับสนุนให้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันมาตลอด
“ตัวติดกันแบบนี้ ตั้งแต่เกิด ไม่เบื่อบ้างหรือไง อยู่ห่าง ๆ กันบ้างเผื่อจะได้มีหนุ่ม ๆ มาจีบเราบ้าง”
หญิงสาวโวยวายตามเคย
“โอ๊ย ไปไหนก็เดินตามก้นเป็นลูกเป็ดอ้วน แบบนี้ ฉันต่างหากที่ต้องบ่น สาว ๆ ไม่กล้าเข้ามาหาฉันเลย”
ชายหนุ่มโวยกลับไปบ้าง
แต่ลึก ๆ แล้วทั้งสองก็คงอุ่นใจที่มีกันและกันอยู่เคียงข้างเสมอ เป็นเพื่อนรักที่คุยปรึกษากันได้ทุกเรื่อง
……………..
“ไปเยี่ยมคุณยายกันไหม?”
ชายหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านของหญิงสาวซึ่งรั้วบ้านติดกัน อย่างคุ้นเคย
หญิงสาวนอนเอกเขนก กำลังดูทีวีอย่างสบายอารมณ์
“ดีเหมือนกัน คิดถึงขนมอร่อย ๆ ของคุณยาย ไม่ได้กินตั้งนานแล้ว”
หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง พร้อมตอบรับด้วยความยินดี พูดต่อไปว่า
“แต่ต้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก่อน เดี๋ยวโดนบ่น ตกงานแล้วยังจะหนีเที่ยวอีก”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พ่อกับแม่เรา ขออนุญาตให้แล้ว ที่คิดถึงนี่...คิดถึงของกินใช่ไหม เราจะฟ้องคุณยาย”
ชายหนุ่มตอบพร้อมทรุดกายลงนั่งข้างๆ หญิงสาว เขาเอี้ยวตัวหลบฝ่ามือน้อย ๆ ที่ส่งออกมาตีแขนเบา ๆ
คุณยาย...คือคุณยายของชายหนุ่ม ที่เคยมาช่วยดูแลคนทั้งสอง ตอนเป็นเด็กตัวน้อย ยามที่พ่อแม่ของทั้งคู่ต้องออกไปทำงาน
บัดนี้ เด็กหญิงและชายในวันนั้น กลายเป็นบัณฑิตตกงานในวันนี้ มีเวลาว่างจึงคิดถึงคุณยายที่กลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัดเมื่อหลายปีมาแล้ว
…………..
เสียงหวูดรถไฟดังก้อง เตรียมตัวเข้าจอดที่สถานี สองหนุ่มสาว ลุกขึ้นสะพายเป้ใบโตเตรียมตัวลง ณ จุดหมายปลายทาง สถานีรถไฟกลางหุบเขา บ้านคุณยายอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟนัก เดินเท้าเพียงไม่นาน เป็นการเดินทางที่สะดวกทีเดียว
“นี่นายรอด้วยสิ”
หญิงสาวแก้มเป็นพวงสีชมพู ร้องโวยวายขึ้นเช่นเคย
“ยายหอยทากอ้วน ช้าไม่เปลี่ยนเลย”
ชายหนุ่มยืนรออยู่ริมประตูรั้วบ้านหลังหนึ่ง ใต้ร่มซุ้มกระดังงาดอกสีเหลือง ที่ส่งกลิ่นหอมจรุงใจ
ภายในรั้ว มีเรือนไม้ใต้ถุนสูงหลังเล็ก ๆ อยู่ท่ามกลางไม้นานาพันธุ์ ทั้งที่ออกดอกสวยงาม มีกลิ่นหอม และไม้ผลที่ให้ผลผลิตหมุนเวียนไปตามฤดูกาล บ้านของคุณยายนั่นเอง
เปิดประตูรั้วเข้าไปกลิ่นหอมของน้ำยาขนมจีนโชยแตะจมูก
"ขนมจีนน้ำยา ของโปรด"
หญิงสาวอุทานด้วยความดีใจ วิ่งเข้าไปกอดคุณยายด้วยความคิดถึง ชายหนุ่มยกมือไหว้ พร้อมรอยยิ้ม
คืนนั้น ทั้งสองคนนอนเตียงเดียวกับคุณยาย คนละข้างของเตียง เหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก หลับสบาย ไม่ตื่นแม้เสียงรถไฟสินค้าที่วิ่งผ่านในยามวิกาล
..................
หญิงสาวนั่งชมทะเลหมอกยามเช้าที่ริมระเบียงบ้านไม้ของคุณยาย สายลมเย็นพัดเอื่อย ๆ ที่นี่อากาศสบาย ๆ ตลอดปี จิบกาแฟควันกรุ่นอย่างสบายอารมณ์
"มีเรื่องจะบอก"
ชายหนุ่มส่งเสียงมาก่อนร่าง ที่เดินเข้ามาใกล้ ในมือมีแก้วกาแฟ และจานขนมปังปิ้งทาแยม หญิงสาวคว้าขนมปังเข้าปาก โดยเขายังไม่ได้เชื้อเชิญ ชายหนุ่มมองตามขนมปังปิ้งไป ทำสีหน้าเคร่งขรึม
"แต่งงานกันไหม?"
คำถามสั้น ๆ จากชายหนุ่ม
หญิงสาวหันหน้ามามอง ขนมปังปิ้งยังคาอยู่ในปาก ส่งยิ้มกว้าง
"โอเอ.. อึกอ้าอะไอ้อ๋อ อออู่อั้งอานแอ้ว"
(โอเค... นึกว่าจะไม่ขอ รออยู่ตั้งนานแล้ว)