คือเราตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้รับความรับจากแม่เลยค่ะแม้แต่คำพูดจาดีๆสักคำก็ไม่เคยได้ยินจากแม่เลยค่ะ แม่เลี้ยงเรามาแบบสอนให้ทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเรามีพี่น้อง4คนแต่คนอื่นแม่ไม่ปฏิบัติแบบนั้นกับคนอื่นเลยค่ะ เป็นแค่กับเราคนเดียวค่ะ แม่มักจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาวค่ะ พ่อก็รักทุกคนเท่ากันแต่ว่าพ่อไม่เคยห้ามแม่เลยค่ะ แม่ชอบด่าเราเหมือนหมาเหมือนสัตว์ แม่ไม่เคยจ่ายค่าเรียนชื้อเสื้อผ้าชื้ออะไรให้เลยค่ะ เราต้องหัดทำทุกอย่างหาเงินเลี้ยงตัวเองมาจนโตค่ะอยู่บ้านเดียวกันแต่เราทำงานหนักคนเดียวเวลามีงานที่ต้องแบกของหนักๆแม่ไม่เคยสั่งลูกชายของแม่เลยค่ะ สั่งแต่เราทั้งๆที่เราป่วยก็ตาม หรือเวลาเราทะเลาะกับใครสักคนในบ้านก็จะมีทุกคนในบ้านเข้าข้างกันหมด ไม่เคยเข้าข้างเราเลยค่ะเราเป็นลูกคนกลางคืะแต่ว่าเราทำทุกอย่างในบ้าน ดูแลทั้งพี่ชายและน้องสาวตั้งแต่เด็กๆมาเราไม่เคยรู้สึกแย่หรืออิจฉาอะไรเลยแต่ว่าพอเรี่มโตขื้นก็เรี่มเข้าใจค่ะว่ามันไม่ยุติธรรมเลยละค่ะ แม่รักทุกคนยกเว้นเรา เราไม่เข้าใจเลยค่ะ เราไม่มีเพื่อนไม่มีคนที่พักพิงใจได้เลยละค่ะมีแต่แฟนกับแมวที่อยู่เป็นเพื่อนค่ะแต่แฟนอยู่ไกลกันมากเลย มีแค่แมวที่คอยเล่นด้วยแต่ว่าแม่ไม่ชอบแมวค่ะ แม่เลยโกหกเราว่าจะเอาแมวเราไปให้คนอื่นเลี้ยงแต่สุดท้ายก็เอาไปทิ้งข้างถนนเราต้องไปตามหาจนเจอแต่แม่ไม่รู้สึกผิดเลยละค่ะ ในถานะที่เป็นลูกแท้ๆของแม่ทำไมถึงทำกับเราแค่คนเดียวหรือเพราะเราตอนเด็กที่ต้องป่วยหนักทำให้พ่อแม่ต้อฃเสียเงินมากเพื่อมารักษาละคะ เวลาแม่ต้องการอะไรจากเราก็จะมาพูดจาดีๆด้วยสักคำสองคำค่ะเราเป็นคนใจอ่อนง่ายเลยยอมให้ทุกครั้งเลยค่ะ เราสงสัยว่าเราคิดไปเองไหมที่รู้สึกว่าแม่ไม่เคยรักฉันมาก่อนเลยละค่ะ แม้แต่แฟนที่เป็นที่พิงแม่ยังขัดขวางไม่ให้คบกัน เราไม่เข้าใจเลยค่ะ..
แม่รักเราไหมคะ ใครมีปัญหาครอบครัวบ้างคะ?