ส่วนตัวผมก็อายุ17แล้ว ผมมีงานมีอะไรที่อยากทำหลายๆอย่างกีฬาที่อยากเล่นกับเพื่อน แต่ท่านก็เอาแต่บ่นเอาแต่ใช้งาน(ด้วยคำที่ไม่น่าทำให้ครับ) อยู่ๆอยากจะบ่นก็บ่น บางวันก็ดีบางวันก็อิหยังวะมากครับ บางอย่างท่านก็สามารถทำได้แต่ท่านก็ยังตะมาใช้ผมทั้งๆที่ท่านก็สามารถทำได้และทำได้ดีกว่าผมอีก บางทีท่านก็ไม่รู้จักที่จะรอสต.ผมคิดว่าของบางอย่างก็ไม่ต้องรีบก็ได้ แล้วก็ผมอยากไปในที่ที่อยากไปเล่นกับเพื่อนเล่นกีฬา ผมไม่เคยสูบบุหรี่ดื่มเหล้าเบียร์เลยครับ ไม่เคยไปมั่วสุมที่ไหนเลยแต่ท่านก็ไม่ยอมให้ผมไป เงินท่านก็ไม่มีให้ผมก็เข้าใจเพราะบ้านผมฐานะไม่ดีเท่าไหร่ แต่พอถึงเวลาที่ผมได้เงินจากญาติจากคนรู้จัก เงินไปเรียนผมท่านก็ไม่ให้แล้วให้เงินที่ญาติหรือคนรู้จักให้เอาไปกิน ซึ่งผมไม่ชอบเลยผมก็มีสิ่งของที่อยากได้อยากมีเหมือนคนอื่น พอตัดพ้อให้ฟังก็โดนบ่นไม่ถูกใจกัน ผมแบบพูดอะไรในใจออกไปก็ไม่ได้จะโดนทุบตี อึดอัดใจมากครับ เคยเป็นซึมเศร้าก็เพราะท่านเลย สต.ผมตอนนี้ปิดเทอมแล้วครับอยากจะนอนพักหาเกมสนุกๆเล่นท่านก็ยังไม่แก่แต่ท่านก็ไม่เข้าใจผมสักที ชอบเอาผมไปเทียบกับเด็กคนอื่นเทียบกับเพื่อนผมทั้งๆที่ผมรู้ดีกว่าท่านอีกว่าจริงๆแล้วเป็นยังไงท่านเห็นแค่รอบสองรอบก็เอาผมไปเทียบแล้วครับ ยกตัวอย่าง ท่านเคยเอาผมไปเทียบกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง บอกว่าเก่งอย่างนู้นเก่งอย่างงี้พอสักพักเพื่อนผู้หญิงก็สูบพอต ไม่มาเรียนจนถึงขั้นลาออก ผมอาจจะไม่ได้ดีในสายตาท่านก็เป็นได้ครับ ทั้งๆที่ผมยังทำหน้าที่เหมือนตอนเด็กอยู่เลย ล้างจาน ผ้าของผมก็ซักเอง ผมชอบตกปลามาให้ท่าน(เพราะเงินไม่ค่อยจะมีครับ) มีงานอะไรผมก็พยายามช่วยตลอดแต่ด้วยคำพูดที่ไม่ค่อยลื่นหูเพราะผมเองก็อายุ17แล้วครับ ผมผิดไหมครับที่จะรำคาญท่านจนรู้สึกเกลียด ผมอยากทำในสิ่งที่ชอบผมก็ไม่ได้ทำพอถึงเวลามันก็สายไปแล้ว ผมอยากเป็นนักกีฬาโรงเรียนตั้งแต่ม.3จนตอนนี้ม.5ผมพึ่งจะได้ไปซ้อมแบบคนอื่นตอนนี้ผมเป็นแค่ตัวสำรองครับ(ตัวโรงเรียนต้องอยู่ซ้อมตอนเย็นซึ่งท่านก็ไม่ยอมครับ) มีอะไรอีกเยอะครับแต่ผมจะพอแค่นี้ก่อนนะครับรู้สึกพิมพ์ไปเยอะมากครับ
เกลียดแม่แท้ๆของตัวเองผิดไหมครับ?