อรูปฌาน สภาวะที่ต้องมี

ความจริงที่ช่องว่างจักรวาลไม่มีอยู่จริงตามที่ตาเห็น แตมันมีสิ่งอื่นๆแทรกอยู่เช่น สสารมืด เพื่อให้ระบบตั้งอยู่ได้ จิตก็เช่นกัน ในความว่างไม่มีอะไร จะมีความหนาแน่นของจิตอยู่ภายใน ทำให้จากนิโรธเปลี่ยนเป

อินทรีย์คือ สติ สมาธิ ปัญญา อินทรีย์สะสมคือ ความรู้สึกขณะแรก“จิตเป็นอย่างไร” อินทรีย์ใช้ด้วนกันกับ สภาวะรู้ สติ เช่น จากเดิม เห็นความกระวนกระวายใจแล้วไม่ดับ กลายเป็นเห็นว่ามีปุ๊บดับปั๊บ

ทำไมคนบรรลุ พระโสดาบัน พระสกทาคามี พระอนาคามีถึงกลับมาเกิดใหม่อีกครับ คนไทยมีมั้ยครับ  เห็นว่าพระอนาคามีพอตายแล้วจะไปเกิดเป็นพรหมหรอครับ สบายมากๆเลยนะครับ รอบรรลุอรหันต์อย่างเดียวเลย

จิตเป็นผู้ตามรู้การเกิดดับของรูปนาม เป็นการตามรู้ด้วยความไม่มีตัวตนเป็นการสังเกตุ จึงมีช่องว่าง ระยะห่างระหว่างจิตกับผู้ถูกสังเกตุ เป็นจิตที่แยกจากรูปนาม Intro จิตจะตั้งมั่นได้เมื่อมีสมาธิ จิตเป็นฌา

กำหนด สภาวะของสัญญาที่ปรากฏเด้งมาเรื่อยๆ เป็น ธัมมุทธัจจะ กับ กุกกุจจะ จิตก็ว่างจากสัญญา สมาธิก็พุ่งคันเร่งขึ้นเหนือ อรูปฌานไปแล้ว แต่ว่า มันก็ว่าง ก็นั่งเพ่งไปมาอยู่แบบนั้น จนอายตนะดับสนิท แต่แล้ว ทำ

จตุตถฌาน จตุตถฌานเป็นขั้นที่ลึกที่สุดของรูปฌานแล้ว เป็นจุดที่ “ความรู้สึกทั้งหมดถูกวางลง” อย่างแท้จริง ในฌานก่อนหน้า ยังมีบางอย่างเหลืออยู่ เช่น ปฐมฌานมีความคิด ทุติยฌานมีปีติ ตติยฌานม

->เพราะคลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้น<- อาศัยใจและธรรมารมณ์ จึงเกิดมโนวิญญาณ รวมธรรม ๓ ประการเป็นผัสสะ <<-->> เพราะผัสสะเป็นปัจจัยจึงเกิดเวทนา. ดูกรภิกษุทั้งหลา