อยู่ๆก็รู้สึกเหนื่อย หน่วงใจไปเอง

ช่วงประมาณปลายปีที่แล้วจนถึงตอนนี้ เรารู้สึกว่าตัวเองเอื่อยมาก ไม่มีแรงจูงใจเหมือนเดิม หลายอย่างที่เคยทำได้สม่ำเสมอ เช่น การสรุปบทเรียนหรือการอ่านหนังสือ กลับทำไม่ไหว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็นแบบนี

ตอนนี้หนูอยู่มอหกค่ะ ทำไงดีคะพ่อหนูส่งหนูเรียนค่ะตอนนี้อยู่กับพ่อ กำลังชึ้นมหาลัยแล้วพ่อก็บ่นค่ะว่าไม่ไหวและโทษเราต่างๆนาๆ อย่างเช่น ที่เงินหมดก็เพราะเรา รู้มั้ยว่าพ่อเหนื่อยแค่ไหนทั้งๆที่เราช่วยพ่อทำ

เราไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นอะไร ถ้าเล่าเหตุการณ์หรือเหตุผลไปมันคงน่าขำเพราะมันไร้สาระมากแต่มันดันกระทบความรู้สึกเราจริงจัง เสลาทริกเกอร์เรื่องนั้นขึ่นมาก็จะปวดหน่วงในใจตลอดเวลาจนต้องหายใจแรง ๆ ถึงร้องไห

คิดว่าหลายคนอยากเติบโต เจริญในหน้าที่การงาน เพื่อโอกาสในการเพิ่มรายได้เป็นหลัก และเติมเต็มคุณค่าในชีวิต แต่มีใครที่คิดหรือรู้สึกเหมือนกันมั้ยว่า พอถึง ณ จุดนึง ที่คิดว่าพยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังรู้

สวัสดีค่ะ​ นี่เป็นครั้งแรกที่เรามาใช้กระทู้เลยค่ะ เราเป็นคนที่โตมาในครอบครัวที่เคร่งจนกลายเป็นว่าเรากลัวการทำผิดพลาดค่ะ​ มันทำให้เรากดดันว่าเราต้องสมบูรณ์แบบอยู่ตลอด เราไม่เคยมีปัญหากับใครเลยค่ะ​ ส่ว

มหาลัยไม่ใช่คำตอบของอิสรภาพ . ใช่อยู่ แต่สำหรับผมการออกไปใช้ชีวิตข้างนอกไม่ว่าจะที่ใดก็ตามโดยออกจากบ้านมาดีที่สุดคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมได้สัมผัสถึงอิสรภาพ . ตั้งแต่เด็ก ชีวิตของผมต้องอาศัยอยู่ด้วย

คือแม่มักจะพูดว่าลูกไม่ได้เรื่อง ไม่น่าเกิดมาให้เป็นแบบนี้ นรกส่งมาเกิดบ้าง กูน่าเอาขี้เถ้ายัดจมูกตั้แต่เกิดใหม่ๆบ้าง คำพูดเหล่านี้เราได้ยินจนใจเราชินชาไปหมดแล้ว พอกลับมานั่งคืดคนเดียวก็เจ็บมากๆ หนูไม

คือ เรามีความรู้สึกแบบบนี้มาสักพักใหญ่แล้วแต่ช่วงนี้หนักกว่าเดิมมาก ความรู้สึก เหนื่อยล้า เบื่อๆไม่อยากทำอะไรตอนอยู่ข้างนอกจะสดใสร่าเริงพอกลับบ้านจะเหนื่อยมากๆเหมือนคนหมดพลังงาน 2-3วันนี้อยู่ๆก็ร้องไห

เราเป็นขี้เหงาแต่ในขณะเดียวกัน เราเองก็ชอบอยู่คนเดียว เวลาเราเข้าสังคม สังคมนั้นเป็นสังคมที่เรามีความสุข ตอนเราอยู่ในนั้นทำกิจกรรมกันหลายคนเสนุกมาก แต่พอกลับมาอยู่คนเดียวเรารู้สึกเหนื่อยแบบเหนื่อยมากๆ