เรารู้สึกเฉยๆ กับพ่อมากๆ ค่ะ แทบไม่เคยห่วงอะไรเขาเลย เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าเขาหายไปจริงๆ เราจะรู้สึกอะไรไหม แต่เราไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ พ่อเราเป็นคนขี้โมโห เรากับพ่อไม่ถูกกันตั้งแต่เราเด็กๆ แล้วค่ะ ตอนเราเด็กๆ พอเริ่มรู้เรื่อง ก็จำได้ว่าโดนพ่อด่าหยาบๆ แล้ว บางคำคือแรงจนเราตกใจเลยค่ะ จำได้ตอนเรา 10 ขวบ เราแกะถุงก๋วยเตี๋ยวไม่ได้ เลยจะให้พ่อช่วยแกะ เขาโมโหมากๆ ขึ้นเสียงแล้วไล่เราไปตายเลยค่ะ ตอนนั้นคือเราเสียใจมากค่ะ เพราะเป็นเด็กด้วย โดนลงโทษแรงๆ ก็มีบ้างค่ะ เอาจริงเราก็พอเข้าใจค่ะ เพราะเขาก็หาเลี้ยงเราดี ดูแลเรา จะมีก็แต่เรื่องคำด่ากับที่เขาขี้โมโหนี่แหละค่ะ แต่พอเราเริ่มโต เขาก็ดีขึ้นบ้างค่ะ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนเราไม่ได้แคร์เขาเท่าไหร่แล้ว อาจจะเป็นเพราะตอนเด็กเราอยากให้เขาปฏิบัติกับเราดีๆ บ้าง แต่ตอนนี้ล้มเลิกแล้วค่ะ ยากเกิน เลยเหมือนปล่อยวางไปเลย เขาจะเป็นยังไงเราก็ไม่รู้สึกอะไรแล้วค่ะ ไม่ว่าเขาจะด่าจะว่าอะไรเราไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ เขาจะเป็นยังไงเราก็ไม่สน รู้สึกผิดมากๆ ค่ะ รู้สึกเหมือนอกตัญญูเลยค่ะ แบบนี้บาปไหมคะ
ไม่รู้สึกรักพ่อ ผิดไหมคะ