ตามหัวข้อเลยนะคะ เราอายุ19 ตั้งแต่เด็กอยู่กับพ่อแล้วก็แม่ พ่อแม่ทะเลาะกันมาโดยตลอด ทำร้ายร่างกายกันต่อหน้าเราตลอด จนเราอายุ14 เค้าก็แยกทางกัน ทางพ่อเราเป็นตระกูลที่มีตังค์ค่ะ (ไม่ถึงกับรวยอะไรขนาดนั้น ) ส่วนแม่เราเป็นเด็กจนๆคนนึง แต่ที่เค้าแต่งงานกันไม่ใช่
เพราะเงินนะคะ พอเค้าแยกทางกันเราอยู่ทางพ่อค่ะ เราอยู่บ้านปู่กับย่ามาตั้งแต่เด็กๆ ตอนแรกแม่ก็ถามค่ะว่าไปกับแม่มั้ย เราตอบว่าไม่ไปเพราะผูกพันกับทางนี้มากกว่าทางบ้านแม่ค่ะ แรกๆเราก็คิดถึงพ่อกับแม่นะคะ(พ่อไปทำงานต่างประเทศ แม่อยู่อีกจังหวัด) ก็โทรคุยกับแม่ปกติดี แต่หลังๆแม่ชอบพูดถึงแต่เรื่องเงินค่ะ ละก็พูดถึงทางพ่อในทางแย่ๆ โทษทุกคนหมดยกเว้นโทษตัวเอง เราเลยไม่ชอบเวลาแม่โทรมาเลยค่ะ แต่ละวันก็เหนื่อยแล้ว ยิ่งต้องมาฟังอะไรแบบนี้ เราบอกแม่ว่าถ้าโทรมาพูดอะไรแบบนี้เราไม่อยากคุย มันเป็นความคิดลบๆเราปวดหัว แม่ก็บอกว่า ก็แค่คุยกันเล่นๆ ปวดหัวยังไง เราก็ไม่อยากอะไร เป็นแบบนี้บ่อยๆจนเราเริ่มหงุดหงิดทุกครั้งที่แม่อยากคุยด้วย ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม น้ำเสียงเราจะเบื่อๆมากแล้วแม่ก็จะชอบว่าเรา เวลาโทรมาแม่ชอบขอเงินตลอดเลยค่ะ ตอนนั้นเราเรา15-16เราก็แค่เด็กคนนึง ไม่มีงานทำ แต่แม่ก็ขอตลอดค่ะ มีช่วงนึงอาเราให้เงินมา4-5พันค่ะ แม่เราขอๆๆตลอด จำได้ว่าเมื่อก่อนเราก็ให้ ทีละพัน ละแม่ก็ขอจนเราหมดเลย พอตอนเราม.4 พ่อซื้อทองให้ แม่ถามถึงทองตลอดเลยค่ะ ถามๆอยู่นั่น เราก็เข้าใจว่าแม่กลัวทำหาย แต่อีกใจคือเหมือนแม่อยากได้อะไรประมาณนั้นค่ะ พูดถึงแต่เงินเราทองเรา มาจนถึงตอนนี้เลยค่ะ ตอนนี้เรามาอยู่หอ เรียนมหาลัย แม่ก็ชอบพูดแบบขำๆว่า ขอเงินหน่อยเด้อแม่ไม่มี แม่เป็นทุกข์จัง แต่ก็พูดแบบขำๆ เราไม่ชอบให้เอาเรื่องนี้มาพูดเล่นค่ะเพราะเรื่องเงินมันไม่เข้าใครออกใคร ก่อนที่เราจะมาอยู่หอ แม่บอกว่าเก็บทองไว้กับแม่เพราะแม่จะเอาไปเปลี่ยนให้ มันเล็กเกิน ไอเราก็เชื่อค่ะ จนวันนี้แม่โทรมาพูดว่าไม่มีเงินอีกแล้ว ละก็บอกว่าซักวันคงได้เอาทองเราไปจำ เราคิดแล้ว คิดว่าตั้งแต่ม.4แล้วว่าที่แม่พูดถึงบ่อยๆก็เป็นจริง จริงๆ เค้าอยากเก็บของเราไว้ เค้าอยากเอาไปจำ ซึ่งเราหมดคำจะพูดจริงๆ เค้าก็ทำงานมีเงินพอใช้ ไม่ได้จนอะไรขนาดนั้น แต่วันนี้เค้าบอกจะออกจากงาน จะขอเงินเราใช้ อยากให้เราเลี้ยงดู คือเราก็ต้องเรียน ทางพ่อส่งเรียนไม่ได้ทำงาน แต่เราไม่เข้าใจแม่เลยจริงๆ เราอยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีๆ อยากมีความสุขบ้าง แต่แม่ต้องแทรกเข้ามาให้เราเป็นทุกข์ให้เราเครียดทุกครั้ง เราเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
เราควรทำยังไงดี
.4
แม่ต้องการอะไรจากเรา
เพราะเงินนะคะ พอเค้าแยกทางกันเราอยู่ทางพ่อค่ะ เราอยู่บ้านปู่กับย่ามาตั้งแต่เด็กๆ ตอนแรกแม่ก็ถามค่ะว่าไปกับแม่มั้ย เราตอบว่าไม่ไปเพราะผูกพันกับทางนี้มากกว่าทางบ้านแม่ค่ะ แรกๆเราก็คิดถึงพ่อกับแม่นะคะ(พ่อไปทำงานต่างประเทศ แม่อยู่อีกจังหวัด) ก็โทรคุยกับแม่ปกติดี แต่หลังๆแม่ชอบพูดถึงแต่เรื่องเงินค่ะ ละก็พูดถึงทางพ่อในทางแย่ๆ โทษทุกคนหมดยกเว้นโทษตัวเอง เราเลยไม่ชอบเวลาแม่โทรมาเลยค่ะ แต่ละวันก็เหนื่อยแล้ว ยิ่งต้องมาฟังอะไรแบบนี้ เราบอกแม่ว่าถ้าโทรมาพูดอะไรแบบนี้เราไม่อยากคุย มันเป็นความคิดลบๆเราปวดหัว แม่ก็บอกว่า ก็แค่คุยกันเล่นๆ ปวดหัวยังไง เราก็ไม่อยากอะไร เป็นแบบนี้บ่อยๆจนเราเริ่มหงุดหงิดทุกครั้งที่แม่อยากคุยด้วย ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม น้ำเสียงเราจะเบื่อๆมากแล้วแม่ก็จะชอบว่าเรา เวลาโทรมาแม่ชอบขอเงินตลอดเลยค่ะ ตอนนั้นเราเรา15-16เราก็แค่เด็กคนนึง ไม่มีงานทำ แต่แม่ก็ขอตลอดค่ะ มีช่วงนึงอาเราให้เงินมา4-5พันค่ะ แม่เราขอๆๆตลอด จำได้ว่าเมื่อก่อนเราก็ให้ ทีละพัน ละแม่ก็ขอจนเราหมดเลย พอตอนเราม.4 พ่อซื้อทองให้ แม่ถามถึงทองตลอดเลยค่ะ ถามๆอยู่นั่น เราก็เข้าใจว่าแม่กลัวทำหาย แต่อีกใจคือเหมือนแม่อยากได้อะไรประมาณนั้นค่ะ พูดถึงแต่เงินเราทองเรา มาจนถึงตอนนี้เลยค่ะ ตอนนี้เรามาอยู่หอ เรียนมหาลัย แม่ก็ชอบพูดแบบขำๆว่า ขอเงินหน่อยเด้อแม่ไม่มี แม่เป็นทุกข์จัง แต่ก็พูดแบบขำๆ เราไม่ชอบให้เอาเรื่องนี้มาพูดเล่นค่ะเพราะเรื่องเงินมันไม่เข้าใครออกใคร ก่อนที่เราจะมาอยู่หอ แม่บอกว่าเก็บทองไว้กับแม่เพราะแม่จะเอาไปเปลี่ยนให้ มันเล็กเกิน ไอเราก็เชื่อค่ะ จนวันนี้แม่โทรมาพูดว่าไม่มีเงินอีกแล้ว ละก็บอกว่าซักวันคงได้เอาทองเราไปจำ เราคิดแล้ว คิดว่าตั้งแต่ม.4แล้วว่าที่แม่พูดถึงบ่อยๆก็เป็นจริง จริงๆ เค้าอยากเก็บของเราไว้ เค้าอยากเอาไปจำ ซึ่งเราหมดคำจะพูดจริงๆ เค้าก็ทำงานมีเงินพอใช้ ไม่ได้จนอะไรขนาดนั้น แต่วันนี้เค้าบอกจะออกจากงาน จะขอเงินเราใช้ อยากให้เราเลี้ยงดู คือเราก็ต้องเรียน ทางพ่อส่งเรียนไม่ได้ทำงาน แต่เราไม่เข้าใจแม่เลยจริงๆ เราอยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีๆ อยากมีความสุขบ้าง แต่แม่ต้องแทรกเข้ามาให้เราเป็นทุกข์ให้เราเครียดทุกครั้ง เราเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
เราควรทำยังไงดี
.4