ได้มีโอกาสได้ไปเข้าค่ายดนตรีตามภาษาวัยเรียน ล่าเกียรติบัติ พร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้น เพราะอาจจะมีการได้เจอเพื่อนใหม่ๆ หรือไม่ก็สาวสวยๆ แต่มันไม่ขนาดนั้น น่าแปลกว่าสิ่งที่คิดไวว่าจะเป็นอย่างนู้นนี้ พอถึงวันจริงๆมักจะเป็นเรื่องที่ตรงข้ามกับที่คิดไวตลอด มีเพียงการนั่งฟังวิทยากร พร้อมกับความรู้สึกเบื่อ อึดอัด เพราะพฤติกรรมที่ไม่เข้าสังคม จึงกังวลตลอดว่าคนนู้นนั้นคิดยังไงกับเราบวกกับนิสัยที่ชอบด้อยค่าตัวเอง ทำให้รู้สึกไร้ค่าในเวลาเดียวกัน
คนที่มีความสามารถทางด้านดนตรีสากล เล่นได้ เป่าได ตีได้ ต่างก็ทำตามหน้าที่ แต่สำหรับเราเองที่เล่นดนตรีแนวพื้นบ้านๆ ก็ได้แต่นั่งน้อยใจ ที่เราไม่ได้เล่นสากลเป็นแบบเขา ได้เป็นคนร้องเพลงแทน หลังจากผ่านช่วงเที่ยงคนเริ่มปล่อยตัว ชินกับสถานที่ เป็นเวลาที่เพื่อนต่างโรงเรียนจะได้ทำความรู้จักกัน แต่จริงๆคือต่างคนต่างจับกลุ่มกัน เล่นดนตรี เราก็แอบหวังในใจว่าจะได้เพื่อนใหม่บ้าง ได้ทำความดีให้คนอื่นๆ แต่ก็ไม่เป็นตามนั้น จึงเริ่มมีอาการของคนโลกส่วนตัวที่เริ่มเหนื่อยกัยการอยู่ในกลุ่มคนเยอะๆ ถึงแม้จะมีสาวสวยให้มองพอชุ่มชื้นใจ ก็ยังไม่สู้อการของคนอินโทรเวิด ที่เริ่มจะหมดพลังงานไปแล้ว
ผิดหวังที่ไม่ได้รู้จักใครเลย เพียงแค่อยากทดสอบตัวเองว่าไม่ได้ลืมวิธีทำความรู้จักคนไปแล้ว สนุกก็สนุกแต่ ไม่ไหว มีความเหนื่อย กังวล หวัง เหงา เศร้า สนุกปนไป
ถึงจะบอกได้ว่า รู้สึกยังไงชัดเจน แต่ก็เหมือนยังมีอะไรในใจที่เราเองก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่า ทำไมถึงได้อึดอัด แม้จะกลับมาบ้านแล้ว
อยากจะตะโกน หรือร้องไห้ บอกไม่ถูก เหงาอยู่ในใจ พูดให้ใครฟังไม่ได้ สักเท่าไหร่
เพื่อนที่ตั้งชื่อให้สาวที่มาขอเฟส คนหนึ่งว่าสาวจิตตกเพราะเรื่องที่เธอเอามาแชร์กันมันดูดร่าม่าเศร้า
ผมเองก็ตลกกับชื่อ สาวจิตตก นั้น มากทั้งที่รู้อยู่ในใจว่าเราเองก็จิตตกอยู่เหมือนกัน แค่เอาความรู้สึกสนุกมาบังหน้า
เขียนเพราะอยากเขียนเฉยๆครับ (ระบาย)
คนที่มีความสามารถทางด้านดนตรีสากล เล่นได้ เป่าได ตีได้ ต่างก็ทำตามหน้าที่ แต่สำหรับเราเองที่เล่นดนตรีแนวพื้นบ้านๆ ก็ได้แต่นั่งน้อยใจ ที่เราไม่ได้เล่นสากลเป็นแบบเขา ได้เป็นคนร้องเพลงแทน หลังจากผ่านช่วงเที่ยงคนเริ่มปล่อยตัว ชินกับสถานที่ เป็นเวลาที่เพื่อนต่างโรงเรียนจะได้ทำความรู้จักกัน แต่จริงๆคือต่างคนต่างจับกลุ่มกัน เล่นดนตรี เราก็แอบหวังในใจว่าจะได้เพื่อนใหม่บ้าง ได้ทำความดีให้คนอื่นๆ แต่ก็ไม่เป็นตามนั้น จึงเริ่มมีอาการของคนโลกส่วนตัวที่เริ่มเหนื่อยกัยการอยู่ในกลุ่มคนเยอะๆ ถึงแม้จะมีสาวสวยให้มองพอชุ่มชื้นใจ ก็ยังไม่สู้อการของคนอินโทรเวิด ที่เริ่มจะหมดพลังงานไปแล้ว
ผิดหวังที่ไม่ได้รู้จักใครเลย เพียงแค่อยากทดสอบตัวเองว่าไม่ได้ลืมวิธีทำความรู้จักคนไปแล้ว สนุกก็สนุกแต่ ไม่ไหว มีความเหนื่อย กังวล หวัง เหงา เศร้า สนุกปนไป
ถึงจะบอกได้ว่า รู้สึกยังไงชัดเจน แต่ก็เหมือนยังมีอะไรในใจที่เราเองก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่า ทำไมถึงได้อึดอัด แม้จะกลับมาบ้านแล้ว
อยากจะตะโกน หรือร้องไห้ บอกไม่ถูก เหงาอยู่ในใจ พูดให้ใครฟังไม่ได้ สักเท่าไหร่
เพื่อนที่ตั้งชื่อให้สาวที่มาขอเฟส คนหนึ่งว่าสาวจิตตกเพราะเรื่องที่เธอเอามาแชร์กันมันดูดร่าม่าเศร้า
ผมเองก็ตลกกับชื่อ สาวจิตตก นั้น มากทั้งที่รู้อยู่ในใจว่าเราเองก็จิตตกอยู่เหมือนกัน แค่เอาความรู้สึกสนุกมาบังหน้า