ทำไมคนเป็นแม่ห่วงลูกเกินความจำเป็น

เราอายุ19นะคะเราเป็นคนชอบเที่ยวค่ะเพราะเป็นคนขี้เบื่อเบื่อโลกเบื่อทุกคนเพราะเราเจออะไรมาเยอะ เคยเบื่อถึงขนาดไม่อยากอยู่บนโลกเคยเข้าโรงพยาบาลจนต้องกินยาจิตเวชเราก็ไม่รู้อาการของ้รามันเป็นยังไงเราพยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขสิ่งเดียวที่ฮีลใจเราได้คือการเที่ยวค่ะ  แต่อุปสรรคขอเราคือแม่ค่ะแม่ชอบมาวิจารเราเช่น หน้าเป็นสิวน่าเกลียดจัง ดำจังพูดทุกวันเราร้องไห้ทุกวันค่ะเรื่องเรวร้ายที่เราเจอมาเราไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลยเพราะแม่เราเป็นคนแพนิคค่ะรู้ปุบโทษแต่เราแน่นอนเช่นเพื่อนล้อเรา แม่ก็จะบอกก็เป็นความจริงนิหรือบางทีรู้ก็จะไปหาเรื่องคนพวกนั้นหรือห้ามเราทำอะไรอีกเลย เราเลยไม่เล่าอะไรให้ฟังที่เราเคยเจอเรื่องแย่ๆมาเราแค่ต้องการคำปรึกษาไม่ใช่มาติชมเรา เวลาจะไปเที่ยวไหนหรือทำอะไรใหม่ๆเราก็ต้องรอให้แม่ชินค่ะค่ะไปเที่ยวกลางคืนครั้งแรกไม่ยอมนอนค่ะบ่นโทรมาตลอดเวลา มีแฟนห้ามมีให้เป็นเพื่อนกันเราต้องมะเลาะกันเป็นสิบๆรอบเราเสียน้ำตากับแม่เยอะมากกว่าจะจบตอนนี้เราเหนื่อยมากค่ะ เราเป็นเด็กที่ตั้งใจเรียนนะคะเกรดรวม3.50ขึ้นตลอดแต่แม่ให้ความไว้ใจเราไม่ไม่เลยค่ะเรารู้สึกว่าเราเก็บกดมากค่ะพ่อเราเค้าไม่อะไรเลยปล่อยแต่ก็ขัดแม่ไม่ได้เหมือนกันค่ะ ทุกวันนี้เราต้องแอบเที่ยวโกหกว่าไปโน่นนี้เพื่ออกไปข้างนอกไปหาเพื่อนหรือแฟนเพื่อให้แม่ไม่ต้องมาจี้มาบ่นแต่เราเริ่มเหนื่อยแล้วค่ะ

ใครที่บอกแม่เป็นห่วงเราเข้าใจนะคะแต่การทำแบบนี้เรามองว่ามันเห็นแก่ตัวไปรึป่าวชอบพูดให้เราเสียความมั่นใจไม่ปล่อย เราชวนไปไหนก็ไม่ไปก็มาปิดกั้นเรามาพูดบั่นทอนเราเรื่อยๆการที่เรามาปิดไฟนั่งร้องไห้แทบทุกคืนมันปกติหรอคะ