ขอโทษนะคะรบกวนนิดนึงค่ะ

คือครูสั่งการบ้านให้ไปถอดคำประพันธ์แล้วเขาจะนำเสนอกันวันนี้ เราแปลได้ครึ่งนึงแล้ว เหลืออีกครึ่งนึงค่ะ ช่วยหน่อยนะคะ จะเลี้ยวหลงวงวกระหกระเหิน เจ้าจะไปถูกฤาลูกเอ๋ย โอ้ยากเย็นเข็ญใจกระไรเลย เพราะกรรมเคย

พระอภัยใจอ่อนถอนสะอื้น อุตส่าห์ฝืนพักตร์ว่านิจจาเอ๋ย แม่ผีเสื้อเมื่อไม่เห็นในใจเลย พี่ไม่เคยอยู่ในถ้ำให้รำคาญ ขอบคุณอีกทีครับ

ถึงบางพังน้ำพังลงตลิ่ง โอ้ช่างจริงเหมือนเขาว่านิจจาเอ๋ย พี่จรจากดวงใจมาไกลเชย โอ้อกเอ๋ยแทบพังเหมือนฝั่งชล ถึงวังวัดเทียนถวายบ้านใหม่ข้าม ก็รีบตามเรือที่นั่งมากลางหน ทุ่งละลิ่วทิวเมฆเป็นหมอกมน สะพรั่งต

ดวงเอ๋ยดวงตะวัน หนึ่งเท่านั้นเยี่ยมฟ้าน่าพิศวง ทำหน้าที่ไม่ลำเอียงแสนเที่ยงตรง เด่นดำรงเป็นหลักจักรวาล แยกทิวาราตรีให้มีอยู่ อีกฤดูวนเวียนเปลี่ยนผันผ่าน ยุติธรรมสุจริตนิจกาล ใครนึกคร้านดูตะวันเร่งหมั่

เนือยมากเนือยแบบเนือย อยากออกจากบ้านไปเช่าหอให้จบๆ อยู่บ้านก็ดีแต่สุขภาพจิตไม่อยู่แล้วค่ะ บ่นคนนั้นมาคนนี้ละก็ด่ามาถึงเรา คำพูดตั้งแต่ป.6ถึงปัจจุบันก็ยังแรงพูดไม่คิดเหมือนเดิม บางทีนอนๆอยู่ก็เปิดประตู

ก็คือวันนี้ช่วงเย็นหนูกับเพื่อนไปนั่งเล่นด้วยกันที่สวนยางพารา เพื่อนหนูเป็นคนที่เชื่อเรื่องพวกนี้จนบางครั้งถึงขั้นเรียกว่างมงายเลยก็ได้ แต่ส่วนตัวหนูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งและก็ยังไม่เคยเจอ ตอนนั้นนั่

บ้านหนูเป็นบ้านที่อยู่ร่วมกันค่ะ มีแม่หนู น้องสาวของแม่แล้วก็ยายและพี่เขยเชิ่งเป็นผัวของน้องสาวแม่เชิ่งพี่เขยคนนี้หนูไว้ใจมากๆเลยค่ะถือว่าเขาเหมือนพ่อคนหนึ่งเลยเพราะเขาก็ช่วยเลี้ยงดูหนูกับน้องมาตั้งแต