ตามหัวข้อเลยค่ะ จะว่าเกลียดก็ยังไงอยู่แต่รู้สึกไม่ชอบ
เกริ่นก่อนเลยนะคะ เรื่องที่จะพูดต่อไปนี้เกี่ยวกับมือที้สามและสาเหตุที่ทำให้เราไม่ชอบเขา
แม่เขามีคนอื่นค่ะ พ่อไม่รู้แต่เรารู้ เรารู้สึกผิดมากๆที่ต้องคอยปิดบัง คอยโกหกอยู่ตลอดแต่เราไม่กล้าพอที่จะบอกพ่อเลยค่ะ เราเคยถามเขาครั้งนึงว่าทำไมทำแบบนี้
เขาบอกแค่ เล่นๆ เราเอือมจนไม่มีอะไรจะพูดเลยค่ะ
เขาจะพูดดีกับลูกก็ต่อเมื่อแค่ชู้ของเขาอยู่หรือตอนได้คุยกัน แต่พอเขากับชู้ทะเลาะกันคนที่ต้องรองรับอารมณ์คือเรากับน้องค่ะ หนักสุดคือคำพูดที่เขาพูดกับน้องค่ะ ประมาณว่า ไม่ใช่พ่อกูนะ กูไม่ได้แคร์ขนาดนั้นนะ คำพูดแบบนั้นที่เขาพูดกับเด็ก 8-9 ขวบ เราฟังเรายังแทบจะทนไม่ได้เลย ทะเลาะกันทีนะต้องลำบากคนอื่นให้โทรให้ไม่ว่าจะย่า เรา เพื่อนเขาเดินตลาดอยู่ก็พูดเสียงดังๆไม่อายใคร แต่เราอายไง หลายครั้งเลยค่ะที่เขาแอบไปหากันพอไม่ให้ไปก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
(เอาชู้เข้ามาในบ้านมา......กันกลางบ้านเปิดไฟไม่อายฟ้าอายดินทั้งๆที่เรากับน้องก็นอนในบ้าน)
เขายอมชู้คนนั้นมากเลยค่ะ ยอมฟัง ยอมทุกอย่าง ไม่มีเงินจะกินยังไม่ทำงานเลยค่ะ เพราะชู้คนนั้นบอกว่าไม่ให้ทำ เป็นไงล่ะคะ จะอดตายอยู่แล้วยังคิดไม่ได้เลย
แถมยังทวงเงินเราอีกไม่ได้ทำงานหสเงินมาให้แม่ใช้เลยนะ(เราลาออกจากโรงงานได้ประมาณ ปีนึง ตอนนั้นอายุ19ค่ะ เรียนจบอายุ18 ไปทำงานเลย)
เขาบอกกับพ่อว่าเรื่องเงินไม่ต้องมายุ่งเขาจัดการเองแยกกันใช้ พูดกับทั้งพ่อ และเรา แต่ไม่เคยทำได้เลยค่ะ พอพ่อไม่ให้เราไม่ให้เขาก็งอนก็โกรธ แถมยังโทษพ่อเราอีกว่าไม่ให้ใช้ด้วย เราฟังที่เขาระบายกับชู้ เราโกรธเขาแบบโกรธมากจุดเดือดที่มันปะทุความรู้สึกเราให้มาตั้งกระทู้นี้นะคะ คือเขาพูดกับชู้เขาว่าที่เขาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้จนมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะลูกแต่เป็นเพราะพี่(ชู้) ขาดแล้วค่ะความรู้สึก เกลียดเข้าแล้ว ไม่รักเขาแล้วเรียกว่าเนรคุณได้มั้ยคะ
ไม่รักแม่ ผิดมั้ยคะ?
เกริ่นก่อนเลยนะคะ เรื่องที่จะพูดต่อไปนี้เกี่ยวกับมือที้สามและสาเหตุที่ทำให้เราไม่ชอบเขา
แม่เขามีคนอื่นค่ะ พ่อไม่รู้แต่เรารู้ เรารู้สึกผิดมากๆที่ต้องคอยปิดบัง คอยโกหกอยู่ตลอดแต่เราไม่กล้าพอที่จะบอกพ่อเลยค่ะ เราเคยถามเขาครั้งนึงว่าทำไมทำแบบนี้
เขาบอกแค่ เล่นๆ เราเอือมจนไม่มีอะไรจะพูดเลยค่ะ
เขาจะพูดดีกับลูกก็ต่อเมื่อแค่ชู้ของเขาอยู่หรือตอนได้คุยกัน แต่พอเขากับชู้ทะเลาะกันคนที่ต้องรองรับอารมณ์คือเรากับน้องค่ะ หนักสุดคือคำพูดที่เขาพูดกับน้องค่ะ ประมาณว่า ไม่ใช่พ่อกูนะ กูไม่ได้แคร์ขนาดนั้นนะ คำพูดแบบนั้นที่เขาพูดกับเด็ก 8-9 ขวบ เราฟังเรายังแทบจะทนไม่ได้เลย ทะเลาะกันทีนะต้องลำบากคนอื่นให้โทรให้ไม่ว่าจะย่า เรา เพื่อนเขาเดินตลาดอยู่ก็พูดเสียงดังๆไม่อายใคร แต่เราอายไง หลายครั้งเลยค่ะที่เขาแอบไปหากันพอไม่ให้ไปก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
(เอาชู้เข้ามาในบ้านมา......กันกลางบ้านเปิดไฟไม่อายฟ้าอายดินทั้งๆที่เรากับน้องก็นอนในบ้าน)
เขายอมชู้คนนั้นมากเลยค่ะ ยอมฟัง ยอมทุกอย่าง ไม่มีเงินจะกินยังไม่ทำงานเลยค่ะ เพราะชู้คนนั้นบอกว่าไม่ให้ทำ เป็นไงล่ะคะ จะอดตายอยู่แล้วยังคิดไม่ได้เลย
แถมยังทวงเงินเราอีกไม่ได้ทำงานหสเงินมาให้แม่ใช้เลยนะ(เราลาออกจากโรงงานได้ประมาณ ปีนึง ตอนนั้นอายุ19ค่ะ เรียนจบอายุ18 ไปทำงานเลย)
เขาบอกกับพ่อว่าเรื่องเงินไม่ต้องมายุ่งเขาจัดการเองแยกกันใช้ พูดกับทั้งพ่อ และเรา แต่ไม่เคยทำได้เลยค่ะ พอพ่อไม่ให้เราไม่ให้เขาก็งอนก็โกรธ แถมยังโทษพ่อเราอีกว่าไม่ให้ใช้ด้วย เราฟังที่เขาระบายกับชู้ เราโกรธเขาแบบโกรธมากจุดเดือดที่มันปะทุความรู้สึกเราให้มาตั้งกระทู้นี้นะคะ คือเขาพูดกับชู้เขาว่าที่เขาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้จนมาถึงตอนนี้ไม่ใช่เพราะลูกแต่เป็นเพราะพี่(ชู้) ขาดแล้วค่ะความรู้สึก เกลียดเข้าแล้ว ไม่รักเขาแล้วเรียกว่าเนรคุณได้มั้ยคะ