ทำลายผู้รู้

แต่ว่า อวิชชาเพิ่งมีต่อภายหลัง.... เพราะอวิชชาเป็นปัจจัยนั่นเทียว ธรรมชาติทางฝ่ายจิต๑ย่อมปรุงแต่งให้เกิดสังขารทั้งหลาย .....เข้าถึงความเศร้าหมองแล้ว เพราะอุปกิเลสอันเป็นอาคันตุกะจรมา ที่เกิดขึ้นภา

บทความนี้เป็นการขยายความหัวข้อ “พุทธานุสสติกับสุญญตาวิหาร” โดยเชื่อมโยงแนวคิดหลักจากเอกสารต้นฉบับเข้ากับหลักฐานทางพระปริยัติธรรม เพื่อแสดงให้เห็นว่า การเจริญพุทธานุสสติ (การระลึกถึงพระพุทธ

ดับสังขาร ก็จะเป็นสภาวะนิโรธ ฌาน1-8 เป็นเจตสิก เป็นสังขารตัวที่ประกอบกับจิต สติปัฐฐาน ในปรมัตถธรรม จึงต้องเห็นการดำเนินไปของฌาน 1-8 อันเป็นการดำเนินไปของเจตสิก จึงจะรู้ชัดในเจตสิก เมื่อรู้ชัดในเจตส

เมื่อบุคคลผู้นั้น ยึดมั่นถือมั่นว่า เราเป็นในกาลนั้นอินทรีย์ ๕ คือ จักขุนทรีย์ โสตินทรีย์ ฆานินทรีย์ ชิวหินทรีย์ กายินทรีย์ย่อมหยั่ง ลง ดูกรภิกษุทั้งห

จิตเป็นธรรมชาติรู้ ที่ไม่ได่เกิดมาจากเหตุปัจจัย รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาน ชื่อขันธ์5แต่ละตัวนั้นนั้นเป็นเพียงการให้ชื่อ named ตามจิตที่หลงผิดไปในขณะจิตนั้น หมายความว่า แม้จะรู้จักอาการทางขันธ์5ใน

แยกจิตออกจากจิตได้จะ เกิดช่องว่าง ผู้ดู(จิต)กับ อารมณ์ในขันธ์ทั้ง5(จิต) เป็นคนอีกคนที่ยืนบนฝั่ง ดูกระแสน้ำอารมณ์อันเชี่ยวกราก สังขารุเปกขาญาน