กระทู้แรกของผมครับ
ผมมีเรื่องเกี่ยวกับความรักที่ผมเจอมาครับ อยากถามพี่ๆที่มีประสบการณ์เรื่องนี้
อันนี้ผมเล่านะครับ ผมมีความรักในช่วงวัยรุ่น ผมคิดว่ามันเป็นรักแรกของผมเพราะผมตั้งใจจริงๆ ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึงเขาเป็นผู้หญิงสดใสและเป็นที่รักของทุกคนครับ(ตอนแรกเพื่อนผมแนะนำแล้วแต่ผมไม่ได้สนใจเขาในสายตาเลยเพราะผมมีคนคุยแล้ว) หลังจากที่ผมโดนเทจากคนคุย เพื่อนผมก็แนะนำอีกครั้ง ผมจึงตัดสินใจจีบเขา(เค้ารุ่นเดียวกับผมครับ) เพื่อนเขาก็ชงและเพื่อนๆก็เชียร์ เราได้ศึกษาลองดูใจกัน เค้าเป็นคนดูเข้าหาง่ายแต่มีขอบเขตกับทุกคนครับไม่ใช่จะสนิทง่ายๆ ส่วนผมก็เด็กๆเป็นคนเงียบๆไม่เคยมีความรัก ไม่มีประสบการณ์หรือคิดอะไรไม่ค่อยทัน เค้ามีความคิดที่โตๆหน่อย เราได้ลองรู้จักและพูดคุยสานสัมพันธ์กัน มันเป็นระยะเวลา3-4เดือนที่เรารู้จักกันและเราจึงตัดสินใจคบกันมีทั้งความสุขและความทุกข์ครับผมคิดว่ามันเป็นของคู่กัน ช่วงแรกที่ผมจีบและเป็นแฟนกับเขามันดีมากเลยครับ ทะเลาะก็เล็กน้อยคุยกันก็เคลียร์กันจบ แต่ๆๆๆๆ ผมเป็นคนคิดมากมากๆ ขี้งอน ขี้น้อยใจและขี้หึง ค่อนข้างtoxicเลยครับ ชอบประชด พูดบั่นทอนจิตใจบ้าง พูดโทษตัวเองเผื่อที่จะให้เขารู้สึกผิด แต่ผมแค่ไม่พูดคำหยาบหรือทำร้ายร่างกายเค้า(ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่คนรักกันไม่ทำกัน)
ทุกคนอาจจะมองเรื่องนี้เปลี่ยนไป หลังๆเราทะเลาะกันบ่อยมากเลย เพราะผมเป็นคนคิดมาก อะไรเล็กๆน้อยๆผมก็เก็บมาคิด ผมก็สัญญากับเค้าแล้วครับผมจะปรับปรุงแต่มันก็ไม่เคยทำได้เลย ทุกครั้งที่ทะเลาะกันผมและเขาร้องไห้ทุกครั้ง ผมก็รู้สึกผิดแต่ตอนนั้นผมไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้จริงๆ ผมคิดว่าผมใช้อารมณ์นำทางและไม่มีเหตุผลมากพอ และผมคาดหวังว่าเค้าจะเป็นตามแบบในหัวผมตลอดเลย ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมคิดแบบเด็กๆ จนมีช่วงเดือนนึงก่อนที่เราจะเลิกกันเราทะเลาะกันทุกวันเลยครับ(ส่วนใหญ่ก็จากที่ผมคิดมาก ไม่ค่อยทะเลาะเพราะเกิดปัญหาอะไรที่เข้ามา) เราทะเลาะกันทุกวันและผมทำเขาร้องไห้วันแล้ววันเล่า แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเค้าจะชอบหนีไปร้องไห้แล้วคิดคนเดียว แล้วกลับมาแบบไม่เป็นอะไร ผมก็พยายามบอกเค้าตลอดว่ามีอะไรให้บอกกันให้คุยกันแต่ผมก็เข้าใจเค้าว่าถ้าเค้าคุยมันจะทำให้อะไรแย่ลง แต่บางทีที่ผมเผลอคิดมากหรือน้อยใจไปแล้วพึ่งคิดได้ผมก็บอกเค้าไม่ได้เหมือนกันเพราะเราทะเลาะกันไปแล้ว(ถ้าเกิดเราไม่ทะเลาะกันเรื่องคิดว่าผมว่าเราก็รักกันดีปกติเพราะไม่มีปัญหาอะไรกันเลย)จนช่วงอาทิตย์นึงก่อนจะเลิกกัน ใช่ครับผมทะเลาะกับเขาอีกแล้ว ผมพยายามง้อพยายามขอโทษตลอดเลย ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมพอดี และเขาก็หายไป2-3วันไม่คุยกับผมเลยครับมีนิดนึงแต่ก็ไม่ปกติ และเขาก็ไปเจอติ๊กต๊อกที่บอกว่าผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะผู้หญิงยังรักแต่ถ้าเมื่อไหร่เลิกร้องไห้นั้นคือที่สุดแล้ว เค้าบอกผมว่าเค้าดูตัวเองมาตลอดเค้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เค้ายังตอบรักผมแบบไม่ต้องคิด จนผมมีโอกาสได้ไปเจอได้ไปหาเค้าที่บ้านเค้า ผมไปพร้อมกับความน้อยใจที่เค้าไม่คุยกับผมตั้งหลายวันช่วงนั้นเค้าเป็นเมนส์ด้วยและที่บ้านเค้าก็ยุ่งครับเค้าต้องคอยช่วย ผมน้อยใจที่เค้าไม่คุยกับผม ผมไปบ้านเค้าแล้วเค้าไม่มารับผมครับ ผมไปบ้านเค้าครั้งที่สอง ครั้งแรกแค่มาส่งเฉยๆครับ ครั้งที่สองนี้ผมต้องไปอยู่บ้านเค้าเลยแล้วญาติเค้าพ่อแม่พี่น้องเต็มเลยผมก็กล้าๆกลัวๆ แต่ผมก็ตัดสินใจเดินไปคนเดียว เพราะเค้าบอกเค้าอยากเจอผมมากๆ(ผมยอมรับว่าเรื่องแบบนี้ผมไม่ควรน้อยใจเลย) มีช่วงนึงที่ได้คุยกันเค้าเริ่มตีผมแต่ไม่แรงครับตีแบบให้ผมรู้ว่าเค้าโกรธผม แต่ผมก็กระซิบบอกเขาว่า เธอไม่คิดว่าเค้าน้อยใจบ้างหรอที่ไม่คุยกับเค้าเลย และผมก็บอกเธอว่าอารมณ์ดีแล้วรึไง เค้าก็บอกจะให้อารมณ์ไม่ดีตลอดเลยรึไง ผมเลยคิดว่าเขาน่าจะโกรธผม แต่ผมก็ทำไม่ดีจริงๆแหละครับ หลังจากที่ผมตัดสินใจจะกลับแต่ใจไม่อยากกลับ ผมบอกเค้าว่าอยากให้อยู่ต่อมั้ย เค้าก็บอกจะอยู่กับใคร ผมก็บอกอยู่กับน้องเธอไง เค้าก็บอกแล้วแต่(ตอนนั้นผมคิดว่าเค้าประชดผม(แต่ที่คิดจากเลิกกันแล้วคิดว่าตอนนั้นเค้าโกรธผมเฉยๆ) ใช่ครับผมน้อยใจเค้าอีกแล้วTT ผมตัดสินใจ โอเคแล้วผมก็กลับเลย ผมก็ลาพ่อแม่เค้าอะไรเรียบร้อย หลังจากนั้นผมกับเค้าก็ดีกันครับ แต่ไม่กี่วันเราก็ทะเลาะกันอีกแล้ว แล้วเราก็เลิกกันครับ เค้าบอกเค้าคิดมาสักพักแล้วมันเริ่มจากที่เราทะเลาะกันบ่อยๆแล้วเค้าเริ่มอึดอัด ผมไปบ้านเค้าเค้าได้เห็นหน้าผมหรือคุยกับผมเค้าก็ไม่มีความสุขแล้ว ผมก็พยายามอธิบายพยายามปลอบพยายามคุยทุกอย่างเลยครับ แต่ผมก็เดาความคิดเขาไม่ได้ จนเขาตัดสินใจบอกผมว่าเค้าไม่รู้อะไรเลยไม่อยากรู้สึกแบบนี้ไม่อยากเป็นแบบนี้ไม่รู้จะทำยังไงให้เราไปต่อกันได้ ผมก็พยายามคุยพยายามให้เขาใจเย็นครับ เขาเลยตัดสินใจ บอกความในใจผมทุกอย่างเลยครับที่เค้าอึดอัดที่เค้าร้องไห้จนไม่ร้องไห้แล้วเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดโมโหแทน มันอึดอัดจนตัวเขาไม่มีความสุข เค้าไม่ชอบตัวเค้าที่เป็นแบบนั้น เค้าไม่อยากเก็บไว้แล้ว ใช่ครับนั้นคือความในใจที่เค้าไม่เคยบอกผมเลย มันสายไปแล้วครับ หมดเวลาของผม เขาก็อธิบายไม่อยากให้ผมเข้าใจผิดบางเรื่อง เขาขอโทษผมทุกอย่างเขาจะไม่มาเป็นคนใจร้ายกับผมอีกแล้ว
เขาบอกผมว่าเสียใจได้อย่าเสียใจนาน จนผมสับสนตัวเอง
ครับตอนนั้นผมใจสลาย ผมดาวมากแต่ผมยอมรับการตัดสินใจของเค้านะครับ เค้าจะเลือกความสุขให้ตัวเองมันก็ไม่ผิด
เขาขอบคุณช่วงเวลาที่ผ่านมาด้วย เขาบอกผมดีกับเขามากแต่เขาใจร้ายกับผมเอง เขาบอกว่าเราทะเลาะกันบ่อยเขาไม่มีความสุขถึงจะเห็นหน้าหรือคุยกัน เค้าเลยอยากพอแค่นี้ เขาบอกว่าถึงเราจะไม่เป็นแฟนกันแล้วแต่เราเป็นเพื่อนกันได้ ไม่อยากให้เป็นคนไม่รู้จักกัน เขาบอกเขายังรักผมอยู่แต่รักอย่างเดียวมันไม่พอ
ผมไม่อยากให้เขาโทษตัวเองว่าตัวเขาใจร้ายเลยครับ แต่ผมบอกเขาไม่ได้ ผมมีคำถามในใจเยอะมาก เขาบอกว่าผมไม่ใช่คนtoxicมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาเขามองในมุมมองของแฟนนะครับ แต่ถ้าทำร้ายร่างกายคือไม่ใช่แล้วอันนั้นtoxicสำหรับเขามาก เราเลิกกันได้สักพักผมก็บุ่มบ่ามทักเขาไปครับ ว่าเราเลิกกันเพราะอะไรที่ผมทำแล้วเขาชอบอะไรที่ไม่ชอบ(จริงๆผมว่าก็ไม่ควรหรอกครับมันเหมือนผมวิ่งตามเขา) อีกครั้งนึงผมตัดสินใจขอเค้าคืนดี(ผมไม่เข็ดครับ) แต่นั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่จะทักไปแล้วครับ เขาบอกผมว่าเขาไม่ได้โกรธผมเลยผ่านมาแล้วเขาไม่ได้เก็บมาคิดแล้ว เรื่องกลับมาคบกันนั้นเธอยังให้ไม่ได้ เธอมีความสุขมากที่ได้อยู่คนเดียวอยากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่อนาคตก็ไม่รู้จะคิดยังไงกับเรื่องนี้ เธอก็ไม่ได้ปิดกั้นหรือห้ามผมครับ และผมก็ขอให้เธอลบแชทผมครับ เราเลิกกันด้วยดีและไม่มีมือที่สามครับ
เอาจริงๆผมอยากกลับไปมากๆเลยครับ แต่ผมว่ามันเป็นเรื่องอนาคตผม ถ้าเรายังรักกันอยู่แล้วถ้าเวลาทำให้เรากลับมารักกัน ผมก็คงโตขึ้นมากกว่าอดีตแล้ว จากนี้ผมก็คงเอาเรื่องเรียนมหาลัย หางาน หาความสุขให้ตัวเอง รักตัวเองเยอะๆ
ประสบการณ์ที่ผมได้จากรักครั้งนี้ คือ ผมไม่ควรคิดมากเกินไป ใจเขาใจเรา ยอมรับในตัวเค้าทุกคนมีข้อดีข้อเสีย ให้เค้ามองคำว่ารักคือความสุขอย่างนึง ความรักมันซับซ้อนมากเลยครับแต่ผมว่ามันเรียนรู้ได้
คู่ผมถ้าตอนรักกันดีๆก็หวานเลยแหละครับมีแต่คนอิจฉาแต่พอทะเลาะกันก็คนละขั้วครับ ก็ไม่มองกันไม่คุยไม่สนเดินหนีครับ แต่เมื่อก่อนเขามองหน้าผมเขาก็หายงอนหายโกรธละครับ ผมก็แบบอยากง้อดีๆบ้าง55 ผมผิดแท้ๆ
ขอบคุณที่ทุกคนอ่านนะครับยาวมากเลยใครอ่านถึงนี้ก็ยอมใจเลยครับ♥️
ถ้าพี่ๆคนไหนอ่านแล้วมีความคิดหรือแนวทางก็แชร์กันได้นะครับ ผมก็อยากได้คำแนะนำหรือคำติเตือนเพื่อแก้ไขตัวเองที่ผมจะมองจากปัจจุบันไปหาอดีตแล้วผมเติบโตขึ้นครับ
ความรักของเด็กชายคนนึง
ผมมีเรื่องเกี่ยวกับความรักที่ผมเจอมาครับ อยากถามพี่ๆที่มีประสบการณ์เรื่องนี้
อันนี้ผมเล่านะครับ ผมมีความรักในช่วงวัยรุ่น ผมคิดว่ามันเป็นรักแรกของผมเพราะผมตั้งใจจริงๆ ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึงเขาเป็นผู้หญิงสดใสและเป็นที่รักของทุกคนครับ(ตอนแรกเพื่อนผมแนะนำแล้วแต่ผมไม่ได้สนใจเขาในสายตาเลยเพราะผมมีคนคุยแล้ว) หลังจากที่ผมโดนเทจากคนคุย เพื่อนผมก็แนะนำอีกครั้ง ผมจึงตัดสินใจจีบเขา(เค้ารุ่นเดียวกับผมครับ) เพื่อนเขาก็ชงและเพื่อนๆก็เชียร์ เราได้ศึกษาลองดูใจกัน เค้าเป็นคนดูเข้าหาง่ายแต่มีขอบเขตกับทุกคนครับไม่ใช่จะสนิทง่ายๆ ส่วนผมก็เด็กๆเป็นคนเงียบๆไม่เคยมีความรัก ไม่มีประสบการณ์หรือคิดอะไรไม่ค่อยทัน เค้ามีความคิดที่โตๆหน่อย เราได้ลองรู้จักและพูดคุยสานสัมพันธ์กัน มันเป็นระยะเวลา3-4เดือนที่เรารู้จักกันและเราจึงตัดสินใจคบกันมีทั้งความสุขและความทุกข์ครับผมคิดว่ามันเป็นของคู่กัน ช่วงแรกที่ผมจีบและเป็นแฟนกับเขามันดีมากเลยครับ ทะเลาะก็เล็กน้อยคุยกันก็เคลียร์กันจบ แต่ๆๆๆๆ ผมเป็นคนคิดมากมากๆ ขี้งอน ขี้น้อยใจและขี้หึง ค่อนข้างtoxicเลยครับ ชอบประชด พูดบั่นทอนจิตใจบ้าง พูดโทษตัวเองเผื่อที่จะให้เขารู้สึกผิด แต่ผมแค่ไม่พูดคำหยาบหรือทำร้ายร่างกายเค้า(ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่คนรักกันไม่ทำกัน)
ทุกคนอาจจะมองเรื่องนี้เปลี่ยนไป หลังๆเราทะเลาะกันบ่อยมากเลย เพราะผมเป็นคนคิดมาก อะไรเล็กๆน้อยๆผมก็เก็บมาคิด ผมก็สัญญากับเค้าแล้วครับผมจะปรับปรุงแต่มันก็ไม่เคยทำได้เลย ทุกครั้งที่ทะเลาะกันผมและเขาร้องไห้ทุกครั้ง ผมก็รู้สึกผิดแต่ตอนนั้นผมไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยตัวเองได้จริงๆ ผมคิดว่าผมใช้อารมณ์นำทางและไม่มีเหตุผลมากพอ และผมคาดหวังว่าเค้าจะเป็นตามแบบในหัวผมตลอดเลย ผมยอมรับว่าตอนนั้นผมคิดแบบเด็กๆ จนมีช่วงเดือนนึงก่อนที่เราจะเลิกกันเราทะเลาะกันทุกวันเลยครับ(ส่วนใหญ่ก็จากที่ผมคิดมาก ไม่ค่อยทะเลาะเพราะเกิดปัญหาอะไรที่เข้ามา) เราทะเลาะกันทุกวันและผมทำเขาร้องไห้วันแล้ววันเล่า แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเค้าจะชอบหนีไปร้องไห้แล้วคิดคนเดียว แล้วกลับมาแบบไม่เป็นอะไร ผมก็พยายามบอกเค้าตลอดว่ามีอะไรให้บอกกันให้คุยกันแต่ผมก็เข้าใจเค้าว่าถ้าเค้าคุยมันจะทำให้อะไรแย่ลง แต่บางทีที่ผมเผลอคิดมากหรือน้อยใจไปแล้วพึ่งคิดได้ผมก็บอกเค้าไม่ได้เหมือนกันเพราะเราทะเลาะกันไปแล้ว(ถ้าเกิดเราไม่ทะเลาะกันเรื่องคิดว่าผมว่าเราก็รักกันดีปกติเพราะไม่มีปัญหาอะไรกันเลย)จนช่วงอาทิตย์นึงก่อนจะเลิกกัน ใช่ครับผมทะเลาะกับเขาอีกแล้ว ผมพยายามง้อพยายามขอโทษตลอดเลย ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมพอดี และเขาก็หายไป2-3วันไม่คุยกับผมเลยครับมีนิดนึงแต่ก็ไม่ปกติ และเขาก็ไปเจอติ๊กต๊อกที่บอกว่าผู้หญิงที่ร้องไห้เพราะผู้หญิงยังรักแต่ถ้าเมื่อไหร่เลิกร้องไห้นั้นคือที่สุดแล้ว เค้าบอกผมว่าเค้าดูตัวเองมาตลอดเค้าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เค้ายังตอบรักผมแบบไม่ต้องคิด จนผมมีโอกาสได้ไปเจอได้ไปหาเค้าที่บ้านเค้า ผมไปพร้อมกับความน้อยใจที่เค้าไม่คุยกับผมตั้งหลายวันช่วงนั้นเค้าเป็นเมนส์ด้วยและที่บ้านเค้าก็ยุ่งครับเค้าต้องคอยช่วย ผมน้อยใจที่เค้าไม่คุยกับผม ผมไปบ้านเค้าแล้วเค้าไม่มารับผมครับ ผมไปบ้านเค้าครั้งที่สอง ครั้งแรกแค่มาส่งเฉยๆครับ ครั้งที่สองนี้ผมต้องไปอยู่บ้านเค้าเลยแล้วญาติเค้าพ่อแม่พี่น้องเต็มเลยผมก็กล้าๆกลัวๆ แต่ผมก็ตัดสินใจเดินไปคนเดียว เพราะเค้าบอกเค้าอยากเจอผมมากๆ(ผมยอมรับว่าเรื่องแบบนี้ผมไม่ควรน้อยใจเลย) มีช่วงนึงที่ได้คุยกันเค้าเริ่มตีผมแต่ไม่แรงครับตีแบบให้ผมรู้ว่าเค้าโกรธผม แต่ผมก็กระซิบบอกเขาว่า เธอไม่คิดว่าเค้าน้อยใจบ้างหรอที่ไม่คุยกับเค้าเลย และผมก็บอกเธอว่าอารมณ์ดีแล้วรึไง เค้าก็บอกจะให้อารมณ์ไม่ดีตลอดเลยรึไง ผมเลยคิดว่าเขาน่าจะโกรธผม แต่ผมก็ทำไม่ดีจริงๆแหละครับ หลังจากที่ผมตัดสินใจจะกลับแต่ใจไม่อยากกลับ ผมบอกเค้าว่าอยากให้อยู่ต่อมั้ย เค้าก็บอกจะอยู่กับใคร ผมก็บอกอยู่กับน้องเธอไง เค้าก็บอกแล้วแต่(ตอนนั้นผมคิดว่าเค้าประชดผม(แต่ที่คิดจากเลิกกันแล้วคิดว่าตอนนั้นเค้าโกรธผมเฉยๆ) ใช่ครับผมน้อยใจเค้าอีกแล้วTT ผมตัดสินใจ โอเคแล้วผมก็กลับเลย ผมก็ลาพ่อแม่เค้าอะไรเรียบร้อย หลังจากนั้นผมกับเค้าก็ดีกันครับ แต่ไม่กี่วันเราก็ทะเลาะกันอีกแล้ว แล้วเราก็เลิกกันครับ เค้าบอกเค้าคิดมาสักพักแล้วมันเริ่มจากที่เราทะเลาะกันบ่อยๆแล้วเค้าเริ่มอึดอัด ผมไปบ้านเค้าเค้าได้เห็นหน้าผมหรือคุยกับผมเค้าก็ไม่มีความสุขแล้ว ผมก็พยายามอธิบายพยายามปลอบพยายามคุยทุกอย่างเลยครับ แต่ผมก็เดาความคิดเขาไม่ได้ จนเขาตัดสินใจบอกผมว่าเค้าไม่รู้อะไรเลยไม่อยากรู้สึกแบบนี้ไม่อยากเป็นแบบนี้ไม่รู้จะทำยังไงให้เราไปต่อกันได้ ผมก็พยายามคุยพยายามให้เขาใจเย็นครับ เขาเลยตัดสินใจ บอกความในใจผมทุกอย่างเลยครับที่เค้าอึดอัดที่เค้าร้องไห้จนไม่ร้องไห้แล้วเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดโมโหแทน มันอึดอัดจนตัวเขาไม่มีความสุข เค้าไม่ชอบตัวเค้าที่เป็นแบบนั้น เค้าไม่อยากเก็บไว้แล้ว ใช่ครับนั้นคือความในใจที่เค้าไม่เคยบอกผมเลย มันสายไปแล้วครับ หมดเวลาของผม เขาก็อธิบายไม่อยากให้ผมเข้าใจผิดบางเรื่อง เขาขอโทษผมทุกอย่างเขาจะไม่มาเป็นคนใจร้ายกับผมอีกแล้ว
เขาบอกผมว่าเสียใจได้อย่าเสียใจนาน จนผมสับสนตัวเอง
ครับตอนนั้นผมใจสลาย ผมดาวมากแต่ผมยอมรับการตัดสินใจของเค้านะครับ เค้าจะเลือกความสุขให้ตัวเองมันก็ไม่ผิด
เขาขอบคุณช่วงเวลาที่ผ่านมาด้วย เขาบอกผมดีกับเขามากแต่เขาใจร้ายกับผมเอง เขาบอกว่าเราทะเลาะกันบ่อยเขาไม่มีความสุขถึงจะเห็นหน้าหรือคุยกัน เค้าเลยอยากพอแค่นี้ เขาบอกว่าถึงเราจะไม่เป็นแฟนกันแล้วแต่เราเป็นเพื่อนกันได้ ไม่อยากให้เป็นคนไม่รู้จักกัน เขาบอกเขายังรักผมอยู่แต่รักอย่างเดียวมันไม่พอ
ผมไม่อยากให้เขาโทษตัวเองว่าตัวเขาใจร้ายเลยครับ แต่ผมบอกเขาไม่ได้ ผมมีคำถามในใจเยอะมาก เขาบอกว่าผมไม่ใช่คนtoxicมันเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาเขามองในมุมมองของแฟนนะครับ แต่ถ้าทำร้ายร่างกายคือไม่ใช่แล้วอันนั้นtoxicสำหรับเขามาก เราเลิกกันได้สักพักผมก็บุ่มบ่ามทักเขาไปครับ ว่าเราเลิกกันเพราะอะไรที่ผมทำแล้วเขาชอบอะไรที่ไม่ชอบ(จริงๆผมว่าก็ไม่ควรหรอกครับมันเหมือนผมวิ่งตามเขา) อีกครั้งนึงผมตัดสินใจขอเค้าคืนดี(ผมไม่เข็ดครับ) แต่นั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่จะทักไปแล้วครับ เขาบอกผมว่าเขาไม่ได้โกรธผมเลยผ่านมาแล้วเขาไม่ได้เก็บมาคิดแล้ว เรื่องกลับมาคบกันนั้นเธอยังให้ไม่ได้ เธอมีความสุขมากที่ได้อยู่คนเดียวอยากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่อนาคตก็ไม่รู้จะคิดยังไงกับเรื่องนี้ เธอก็ไม่ได้ปิดกั้นหรือห้ามผมครับ และผมก็ขอให้เธอลบแชทผมครับ เราเลิกกันด้วยดีและไม่มีมือที่สามครับ
เอาจริงๆผมอยากกลับไปมากๆเลยครับ แต่ผมว่ามันเป็นเรื่องอนาคตผม ถ้าเรายังรักกันอยู่แล้วถ้าเวลาทำให้เรากลับมารักกัน ผมก็คงโตขึ้นมากกว่าอดีตแล้ว จากนี้ผมก็คงเอาเรื่องเรียนมหาลัย หางาน หาความสุขให้ตัวเอง รักตัวเองเยอะๆ
ประสบการณ์ที่ผมได้จากรักครั้งนี้ คือ ผมไม่ควรคิดมากเกินไป ใจเขาใจเรา ยอมรับในตัวเค้าทุกคนมีข้อดีข้อเสีย ให้เค้ามองคำว่ารักคือความสุขอย่างนึง ความรักมันซับซ้อนมากเลยครับแต่ผมว่ามันเรียนรู้ได้
คู่ผมถ้าตอนรักกันดีๆก็หวานเลยแหละครับมีแต่คนอิจฉาแต่พอทะเลาะกันก็คนละขั้วครับ ก็ไม่มองกันไม่คุยไม่สนเดินหนีครับ แต่เมื่อก่อนเขามองหน้าผมเขาก็หายงอนหายโกรธละครับ ผมก็แบบอยากง้อดีๆบ้าง55 ผมผิดแท้ๆ
ขอบคุณที่ทุกคนอ่านนะครับยาวมากเลยใครอ่านถึงนี้ก็ยอมใจเลยครับ♥️
ถ้าพี่ๆคนไหนอ่านแล้วมีความคิดหรือแนวทางก็แชร์กันได้นะครับ ผมก็อยากได้คำแนะนำหรือคำติเตือนเพื่อแก้ไขตัวเองที่ผมจะมองจากปัจจุบันไปหาอดีตแล้วผมเติบโตขึ้นครับ