สวัสดีค่ะเราเป็นเด็กผู้หญิงอายุ15 ก่อนหน้านี้เราเคยตั้งกระทู้ เรื่องที่แม่เริ่มมีควารักใหม่ หลังจากนั้นเราก็ได้ทำใจยอมรับและโอเคขึ้นมากเลยค่ะ
แต่พอเวลาเริ่มผ่านมา เหมือนกับว่าแม่เราเริ่มสนใจเราน้อยลงจริงๆ😢😢 ปกติเรากับแม่สนิทกันมากๆ เป็นคู่หูที่ดีสุดๆ แต่ช่วงนี้มันกลับกัน เราอยู่บ้านไม่ได้คุยกับแม่มีแต่ตื่นมา กินข้าว ต่างคนต่างจ้องหน้าจอ แม่จะโทรหาเขาทุกเช้าเที่ยงเย็น ถึงตอนดึกก็โทรคุยกับเขาและพอง่วงก็แค่มานอนกับเราไม่พูดอะไรเลยหรือบางทีก็หลับไปพร้อมกับที่โทรคุยกับเขาในห้องของแม่ หรือถ้าเวลาว่างแม่เราก็นอนดูคอมดูหนังต่างๆ เรากับแม่ถึงอยู่ด้วยกันแต่ดูห่างเหินกว่าเดิม เวลาแม่คุยกับเราจะต่างกับที่คุยกับเขา น้ำเสียง อารมณ์ต่างๆ คุยกับเรามีแต่ความโมโหความเครียดบ่นสารพัด แต่เวลาออกไปข้างนอก อยู่ในรถ แม่พูดกับเขาดีเหลือเกินค่ะ เรารู้สึกอึดอัดแต่บอกไม่ได้ เพราะเรารู้ดี แม่ก็จะบอกแต่คำเดิมๆว่า ลูกทำแบบนี้แม่เหนื่อยเหลือเกิน เราไม่กล้าที่จะร้องไห้หรือพูดสิ่งที่อยู่ในใจให้แม่ฟังได้เลย เราพยายามชวนแม่ทำสิ่งที่ชอบ เช่นแม่ชอบดูซีรีย์ เราชวนแม่ดูในไอแพดเรา แต่แค่แป้บๆแม่ก็ลุกและเดินออกไปโทรหาเขาในห้องส่วนตัวของแม่ เรารู้ดีแม่รักเราแค่ไหนพยายามหาเงินให้เราใช้ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆค่ะ ทั้งวันเเม่ไม่คุยกับเราเลย ไม่ค่อยdeep talkกันเหมือนเมื่อก่อนที่มีกัน2คน เราคงมีความคิดเด็กๆอย่าว่ากันเลยนะคะหนูควรทำยังไง มันอึดอัดจริงๆค่ะ มีแม่อยู่ใกล้ๆแต่กลับรู้สึกห่างเหินกันจริงๆ😢😢
ปล . ปิดเทอมเราอยากใช้เวลากับแม่ เราไม่คุยกับใครเลย ไม่โทรหาใคร เพื่อนก็ไม่คุย เพราะมันคือช่วงสอบเข้าม.4 เลยเหงาๆคนเดียวค่ะ ชีวิตล่มจมแม่ก็ไม่คุยด้วยตลกดีค่ะ555
เวลาไปไหนมาไหนที่มีเรามีแม่มีเขา ถ้ามีวันที่เราไม่ค่อยจอยเพราะเหตุบางอย่างพอถึงบ้าน แม่ก็จะพูดว่าวันนี้เรานิสัยไม่ดีเลยทำไม่ถึงต้องหน้าบึ้ง พูดว่าสารพัด แต่เราไม่สามารถอธิบายได้เลย ได้แต่เงียบ
ปกติแม่เราต้องไปทำงานต่างจังหวัดโดยที่เขาขับรถไปกับแม่ และเราก็จะอยู่ที่แฟลตคนเดียวไม่มีใคร ตั้งตารอวันที่แม่กลับ เล่าเรื่องต่างๆให้แม่ แต่ทุกครั้งมันก็กลับเปลี่ยนไปเรื่อยๆเหมือนเราเริ่มห่าง แม่เริ่มโทรหาเขาตลอด และอ้างเสมอ ที่คุยกับเขา เพราะเขาเป็นซึมเศร้า ซึ่งมันตะหงิดๆอะ🙁🙁 แล้วเวลาแม่ไม่รับสายเขาเขาชอบบอกว่าเขาเสียใจ อย่างงู้นอย่างงี้ มันเหมือนคสพ.เด็กๆพูดจาแบบเด็กๆ เรารู้สึกสะอิดสะเอียนไม่อยากฟัง เราก็ไม่สนอะไรหรอก เราเริ่มรู้สึกโมโหเวลาได้ยินเขาคุยกัน เราเริ่มไม่พอใจ แต่ก็ได้แต่เก็บมันไว้ค่ะ😢😢😢 ขอบคุณที่รับฟังนะคะมันอาจจะดูพูดเละๆ แต่พิมไปก็ร้องไห้ไปค่ะ ขอบคุณจริงๆนะคะที่ยังมีคนคอยอ่าน
น้อยใจแม่ทำไงดี
แต่พอเวลาเริ่มผ่านมา เหมือนกับว่าแม่เราเริ่มสนใจเราน้อยลงจริงๆ😢😢 ปกติเรากับแม่สนิทกันมากๆ เป็นคู่หูที่ดีสุดๆ แต่ช่วงนี้มันกลับกัน เราอยู่บ้านไม่ได้คุยกับแม่มีแต่ตื่นมา กินข้าว ต่างคนต่างจ้องหน้าจอ แม่จะโทรหาเขาทุกเช้าเที่ยงเย็น ถึงตอนดึกก็โทรคุยกับเขาและพอง่วงก็แค่มานอนกับเราไม่พูดอะไรเลยหรือบางทีก็หลับไปพร้อมกับที่โทรคุยกับเขาในห้องของแม่ หรือถ้าเวลาว่างแม่เราก็นอนดูคอมดูหนังต่างๆ เรากับแม่ถึงอยู่ด้วยกันแต่ดูห่างเหินกว่าเดิม เวลาแม่คุยกับเราจะต่างกับที่คุยกับเขา น้ำเสียง อารมณ์ต่างๆ คุยกับเรามีแต่ความโมโหความเครียดบ่นสารพัด แต่เวลาออกไปข้างนอก อยู่ในรถ แม่พูดกับเขาดีเหลือเกินค่ะ เรารู้สึกอึดอัดแต่บอกไม่ได้ เพราะเรารู้ดี แม่ก็จะบอกแต่คำเดิมๆว่า ลูกทำแบบนี้แม่เหนื่อยเหลือเกิน เราไม่กล้าที่จะร้องไห้หรือพูดสิ่งที่อยู่ในใจให้แม่ฟังได้เลย เราพยายามชวนแม่ทำสิ่งที่ชอบ เช่นแม่ชอบดูซีรีย์ เราชวนแม่ดูในไอแพดเรา แต่แค่แป้บๆแม่ก็ลุกและเดินออกไปโทรหาเขาในห้องส่วนตัวของแม่ เรารู้ดีแม่รักเราแค่ไหนพยายามหาเงินให้เราใช้ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้จริงๆค่ะ ทั้งวันเเม่ไม่คุยกับเราเลย ไม่ค่อยdeep talkกันเหมือนเมื่อก่อนที่มีกัน2คน เราคงมีความคิดเด็กๆอย่าว่ากันเลยนะคะหนูควรทำยังไง มันอึดอัดจริงๆค่ะ มีแม่อยู่ใกล้ๆแต่กลับรู้สึกห่างเหินกันจริงๆ😢😢
ปล . ปิดเทอมเราอยากใช้เวลากับแม่ เราไม่คุยกับใครเลย ไม่โทรหาใคร เพื่อนก็ไม่คุย เพราะมันคือช่วงสอบเข้าม.4 เลยเหงาๆคนเดียวค่ะ ชีวิตล่มจมแม่ก็ไม่คุยด้วยตลกดีค่ะ555
เวลาไปไหนมาไหนที่มีเรามีแม่มีเขา ถ้ามีวันที่เราไม่ค่อยจอยเพราะเหตุบางอย่างพอถึงบ้าน แม่ก็จะพูดว่าวันนี้เรานิสัยไม่ดีเลยทำไม่ถึงต้องหน้าบึ้ง พูดว่าสารพัด แต่เราไม่สามารถอธิบายได้เลย ได้แต่เงียบ
ปกติแม่เราต้องไปทำงานต่างจังหวัดโดยที่เขาขับรถไปกับแม่ และเราก็จะอยู่ที่แฟลตคนเดียวไม่มีใคร ตั้งตารอวันที่แม่กลับ เล่าเรื่องต่างๆให้แม่ แต่ทุกครั้งมันก็กลับเปลี่ยนไปเรื่อยๆเหมือนเราเริ่มห่าง แม่เริ่มโทรหาเขาตลอด และอ้างเสมอ ที่คุยกับเขา เพราะเขาเป็นซึมเศร้า ซึ่งมันตะหงิดๆอะ🙁🙁 แล้วเวลาแม่ไม่รับสายเขาเขาชอบบอกว่าเขาเสียใจ อย่างงู้นอย่างงี้ มันเหมือนคสพ.เด็กๆพูดจาแบบเด็กๆ เรารู้สึกสะอิดสะเอียนไม่อยากฟัง เราก็ไม่สนอะไรหรอก เราเริ่มรู้สึกโมโหเวลาได้ยินเขาคุยกัน เราเริ่มไม่พอใจ แต่ก็ได้แต่เก็บมันไว้ค่ะ😢😢😢 ขอบคุณที่รับฟังนะคะมันอาจจะดูพูดเละๆ แต่พิมไปก็ร้องไห้ไปค่ะ ขอบคุณจริงๆนะคะที่ยังมีคนคอยอ่าน