การตัดคำว่า สัตว์ มายึดขันธ์ห้า ทิ้งไป ทำให้เกิดความมั่วย้อนแย้งในการปฏิบัติธรรม

ภิกษุ ท. !  ตลอดกาลเพียงใด ที่สัตว์ทั้งหลาย ยังไม่ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริง ซึ่งรสอร่อย ของอุปาทานขันธ์ห้าเหล่านี้ โดยความเป็นรสอร่อย.  ยังไม่ได้รู้ยิ่งตา

ในคลิปมีการอธิบายว่า - ทุกสิ่งเป็นเพียง “ธรรมชาติ” - ขันธ์ ๕ ไม่มีใครเป็นเจ้าของ - เพียงเข้าใจและยอมรับความจริง จิตก็จะเป็นอิสระ - การพ้นทุกข์ไม่ใช่การบังคับจิต แต่คือการเข้าใจธรรมชาติ ฟ

เพียงแต่พระพุทธไม่พยากรณ์เท่านั้นว่า อัตตาถ้าไม่มี คืออะไร และถ้ามี คืออะไร เพราะวัจฉโคตรเป็นคนงมงายอยู่กับขันธ์5ว่าเป็นอัตตา ถ้าตรัสบอกคำเดียวว่า อัตตามีอยู่ ก็จะแย้งอีกว่า ไหนพระองค์ตร้สว่า ธรรมทั้ง

ครั้งนั้นแล วชิราภิกษุณีทราบว่า “นี่คือมารผู้มีบาป” จึงได้กล่าวกับมาร ผู้มีบาปด้วยคาถาว่า มารเอ๋ย ทิฏฐิของเจ้าเชื่อว่าอะไรเป็นสัตว์ กองแห่งสังขารล้วน ๆ นี้ บัณฑิตจะเรียกว่าสัตว์ไม่ได้เล

คนพวกนี้คิดว่า ตนเองเป็นขันธ์ห้า ซึ่งขันธ์ห้าเกิด/ดับ ตามเหตุปัจจัย ปฏิเสธเรื่อง ธรรมธาตุ (สัตว์ที่ยังมีอวิชชา) แต่หลบไปใช้คำว่า "จิต" แทน จิต เกิดจากการทำงานของขันธ์ห้า จิต คือสิ่งที่เวีย

ถามสมาชิกท่านหนึ่ง แล้วเขาไม่ตอบ จึงน่าจะมีช่องโหว่ ช่องใหญ่โต ของสติปัฎฐาน เริ่มจากทุกคนเข้าใจตรงกันว่า “ขันธ์5เป็นตัวอุปทาน ” เพราะมีจิตไปยึดขันธ์5 จิตจึงมีอุปทาน แล้วที่เข้าใจตรงกันอีก

...คำว่า สัตว์ คือ สัตว์ นระ มาณพ บุรุษ บุคคล ผู้มีชีวิต ผู้เกิด สัตว์เกิด ผู้มีกรรม มนุษย์.. ...ได้แก่ ผู้เป็นกษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร์ คฤหัสถ์ บรรพชิต เทวดาหรือมนุษย์...........................

โทมนัสอาศัยเนกขัมมะ เป็นเพียงอาหาร(เวทนา เพื่อเลี้ยง ชีวิต) และเป็นมรรค(เนกขัมมะ) ............... พระอรหันต์ไม่มีทุกข์ แต่พระอรหันต์ที่ยังมีชีวิต ต้องเสวยอาหารคือเวทนา เพียงเพื่อดำรงขันธ์และเป็นมรรค(

ฉบับหลวง เล่ม 17 พระนครสาวัตถี ฯลฯ ดูกรภิกษุทั้งหลาย สมณะหรือพราหมณ์เหล่าใดเหล่า หนึ่ง เมื่อตามระลึก ย่อมตามระลึกถึงชาติก่อน ได้เป็นอันมาก สมณะหรือพราหมณ์ทั้งปวงนั้นก็ย่อมตามระลึกถึงอุปาทานขันธ์ ๕ ห