ว่าด้วย ผู้มีจิตอันหาขอบเขตมิได้

ภิกษุ ท. !  ตลอดกาลเพียงใด ที่สัตว์ทั้งหลาย ยังไม่ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริง ซึ่งรสอร่อย
ของอุปาทานขันธ์ห้าเหล่านี้ โดยความเป็นรสอร่อย.  ยังไม่ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริง ซึ่งโทษ
ของอุปาทานขันธ์ห้า โดยความเป็นโทษ,  ยังไม่ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริง ซึ่งอุบายออกพ้น
ไปได้ จากอุปาทานขันธ์ห้า โดยความเป็นอุบายให้ออกพ้นไป ; 

      ภิกษุ ท. !  ตลอดกาลเพียงนั้น  สัตว์ทั้งหลาย ก็ ยังไม่ชื่อว่าเป็นผู้ได้แล่นหลุดออกไป. 
ยังไม่ชื่อว่าเป็นผู้ปราศจากเครื่องเกี่ยวเกาะหลุดพ้นแล้ว, ยังเป็นผู้มีใจอันอยู่ใน
ขอบเขตโลกนี้ ขอบเขตเทวโลก มารโลก พรหมโลก,  ยังอยู่ในขอบเขตของหมู่สัตว์ หมู่สมณะ หมู่พราหมณ์ และในขอบเขตของเหล่าเทวดาและมนุษย์ อยู่นั่นเอง.(มิติ)
ภิกษุ ท. !  เมื่อใดแล สัตว์ทั้งหลาย มารู้ยิ่งตามเป็นจริงแล้ว ซึ่งรสอร่อย ของ
อุปาทานขันธ์ห้า โดยความเป็นรสอร่อย, ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริงซึ่ง โทษของอุปาทานขัน

ธ์
ห้า  โดยความเป็นโทษ,  ได้รู้ยิ่งตามเป็นจริงซึ่ง  อุบายออกพ้นไปได้  จากอุปาทาน
ขันธ์ห้า  โดยความเป็นอุบายให้ออกพ้นไป ; 
ภิกษุ ท. !  เมื่อนั้นแหละ สัตว์เหล่านั้น ชื่อว่าเป็นผู้ ได้แล่นหลุดออกไป เป็นผู้
ปราศจากเครื่องเกี่ยวเกาะ หลุดพ้นแล้ว เป็นผู้มีใจอันหาขอบเขตมิได้ เป็นอยู่ในโลกนี้
ในเทวโลก มารโลก พรหมโลก, เป็นอยู่ในหมู่สัตว์ หมู่สมณะ หมู่พราหมณ์ ในเหล่า
เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ดังนี้. (เป็นอิสรภาพที่แท้จริง เห็นถึงกันหมดเช่นเดียวกันกับพระเจ้านั้นแหละ)
   - ขนฺธ. สํ. ๑๗/๓๘/๖๓.