เรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต

จัดการความอับอายยังไงดีครับ เท้าความเลยคือผมทำงานเป็นช่างในโรงงานแห่งนึง ก่อนเลิกงานก็ได้ไปซ่อมเครื่องตามปกติ  แต่แหกขากว้างไปหน่อย ผมรู้นะครับว่ากางเกงเป้าแตก แต่ไม่คิดว่ากา

คือเรามีนัดไปตรวจผิวหนังที่คลีนิคทีนี่เราก็นั่งรอตามปกติซึ่งวันนี้นเราใส่ผ้าอนามัยไปแล้วยาว29ซม. แต่เรารู้สึกว่ากางเกงมันเปียกโชคดีที่ตอนนั้นเราใส่กางเกงสีดำ พอถึงคิวเราเราก็ลุกไปหาคุณหมอแต่พอทำเราเดิ

ผมอยู่ม.5ครับ คือเรื่องมีอยู่ว่าผมแอบไปซื้อนวมกับเพื่อนมาต่อยเล่นกันในคาบ รด.ครับ แต่ครู(พละชาย)ดันตามไปเจอเลยบอกให้กลับโรงเรียนครับ และในตอนที่ทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว ครูได้เรียกพวกผมไปพบที่ห้องพละ จ

เป็นผู้ชายก็เหนื่อยนะครับ บางทีอยู่ๆก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาอยากจะปลดปล่อยก็อยากทำนะแต่อาย555 ลุกขึ้นยังไม่กล้าจะลุกเลยครับ พอลุกแล้วมันก็จะตุงเลยครับ อยากจะรู้ว่าเขามีวิธีการจัดการกับอารมณ์นี้กันยังไง555 ห

ทุกคนค่ะคือเราอายที่พ่อแม่ทำร้านกลางคืนเราโดนล้อที่ร.รประจำครูก็ยังรังเกียจญาติๆก็ยังหัวเราะเยาะเราตลอดเราหมดกำลังใจมากค่ะไม่กล้าออกไปไหนและไม่อยากไปเรียนเลยค่ะ

ของเราน่าจะพอๆ กัน เราไม่ได้โกรธ หรือรำคาญ แต่เราขึ้น ขึ้นไปจัดการเล่นงานคืน มือบ้าง ไม้เกาหลังแบบไม้บ้าง แบบเหล็กอันเล็กๆ ยืดหดได้จากแอ๊พอันละ 1 บาท แบบเบาๆ เวลาเอาคืนอีกฝ่ายจะแกล้งร้องโวยวายก่อน ย

เราเคยโดนคนเกาหลีเหยียด (ฟังจากภาษาและหน้าตาน่าจะใช่เกาหลี) คือเราไปซื้อของที่ห้างเดินไปโซนมาม่า พวกอาหารเกาหลีนั่นแหละค่ะ กำลังหยิบจาจังกับต็อก แล้วมีคนเกาหลีสองคนยืนอยู่ใกล้ๆ เขาถอยหนีเราอย่างไวทำท่

ผมมีสอบวิชานึงแล้วผมเขียนโพยเล็กๆแล้วแอบไว้ตรงระหว่างขาแต่โพยนั้นผมเขียนแค่คำตอบเดียว แล้วครูเห็นได้ไงไม่รู้ครับครูเลยบอกให้ผมลุกขึ้นซึ่งมันก็น่าอายอยู่นะครับเพื่อนๆในห้องขำแต่เขาคงขำที่ผมแอบพูดติดตลก

ก่อนอื่นต้องเกริ่นก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจจะไปดู แต่ตอนเห็นพี่จีน Viewfinder ได้ออกมาวิเคราะห์ถึงตัวอย่างและบอกว่าได้พูดคุยกับผู้กำกับเขียนบทถึงเรื่องภูมิหลังของตัวละครในแต่ละตัวซึ่งในหนังอาจจะไม่