เรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิต

จัดการความอับอายยังไงดีครับ เท้าความเลยคือผมทำงานเป็นช่างในโรงงานแห่งนึง ก่อนเลิกงานก็ได้ไปซ่อมเครื่องตามปกติ  แต่แหกขากว้างไปหน่อย ผมรู้นะครับว่ากางเกงเป้าแตก แต่ไม่คิดว่ากา

ผมอยู่ม.5ครับ คือเรื่องมีอยู่ว่าผมแอบไปซื้อนวมกับเพื่อนมาต่อยเล่นกันในคาบ รด.ครับ แต่ครู(พละชาย)ดันตามไปเจอเลยบอกให้กลับโรงเรียนครับ และในตอนที่ทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว ครูได้เรียกพวกผมไปพบที่ห้องพละ จ

เมื่อตอนเด็กๆผมมีโอกาสได้ลองใส่ กางเกงในผู้หญิง แล้วรู้สึกฟินๆสบายๆยังไงไม่รู้ พอผมเริ่มโตขึ้น เข้าเรียน ป.5 ก็หันมาใส่แต่กางเกงบล๊อคเซอร์จนยาวเรื่อยๆมาจนจบ ม.3เข้าสู่ช่วงวัยรุ่นก็ไม่ได้มาคิดเรื่องนี้

คือเรานอนในห้อง(นอนกลับแม่) เราใส่เสื้อผ้าปกติก่อนนอน ตกดึก อยู่ดีๆเกิดร้อนๆ (เลยถอดทั้งเสื้อและกางเกง) ห้องมืดไม่น่ามีใครเห็น เดี๋ยวว่าค่อยใส่กลับ แต่รู้สึกอีกที ก็เช้าและแม่ตีก้นเรา บอกแก้ผ้าทำไม เ

เป็นผู้ชายก็เหนื่อยนะครับ บางทีอยู่ๆก็เกิดอารมณ์ขึ้นมาอยากจะปลดปล่อยก็อยากทำนะแต่อาย555 ลุกขึ้นยังไม่กล้าจะลุกเลยครับ พอลุกแล้วมันก็จะตุงเลยครับ อยากจะรู้ว่าเขามีวิธีการจัดการกับอารมณ์นี้กันยังไง555 ห

ทุกคนค่ะคือเราอายที่พ่อแม่ทำร้านกลางคืนเราโดนล้อที่ร.รประจำครูก็ยังรังเกียจญาติๆก็ยังหัวเราะเยาะเราตลอดเราหมดกำลังใจมากค่ะไม่กล้าออกไปไหนและไม่อยากไปเรียนเลยค่ะ

​คือเมื่อวันที่25ธันวาคมหนูโดนสั่งลุกนั่งเพราะไปทิ้งขยะแล้วมาช้าแต่ตอนนั้นคนมันเยอะหนูเลยไปไม่ทันแล้วเขาก็บอกว่าคนที่มาช้าลุกนั่ง10ครั้งนับไม่พร้อมลงไม่สุดเริ่มใหม่ตอนนั้นก็เริ่มใหม่ไปประมาณ3รอบแล้วหน

อาจจะยาวหน่อยนะคะ วันนั้นเราเข้าโรงเรียนสายเราเลยโดนพี่สภาทำโทษให้ลุกนั่ง เราก็ทำตามคำสั่งพี่เขาค่ะถ้าไม่ทำก็จะโดนด่า แต่คนที่มาสายกว่าเราเขากลับไม่โดนทำโทษแบบเราค่ะเราเลยงง พอผ่านไปได้สักสองสามอาทิตย