เรื่องน่าอายตอนเรียน

ตามหัวข้อครับ ผมขี้อายมาก เวลาครูให้ออกมาพูดหน้าห้องหรือหน้าเสาธงผมไม่รู้จะทำตัวยังไง ขาสั่น ปากสั่นพูดไม่เป็นภาษา มือสั่น ไม่มีแรงยิ้มไม่ออก หัวใจเต้นแรง ผมกลัวผมอายทุกสายตามองมาที่เรา ผมทำตัวไม่ถูก

ใครยังไม่นอนบ้างคะเนี่ย มาแชร์ประสบการณ์วัยเด็กกันดีกว่า เรื่องฮาๆ หรือไม่ฮา แต่ฝังใจไม่รู้ลืม ประเดิมเลยละกัน ตอนประถมเราเคยรีบไปโรงเรียน วันใส่ชุดพละ แต่ดันใส่"รองเท้านักเรียน" วันนั้นเวร

สวัสดีค่ะคือวันศุกร์ที่ผ่านมา ตอนเช้าที่กำลังเข้าแถวหน้าเสาธง ตอนครูกำลังจะพูดอบรมนักเรียน จู่ๆครูก็สุ่มเรียกนักเรียนออกมาคนนึงค่ะ ตอนแรกครูสุ่มให้ม.2/1 เลขที่5ออกไปค่ะ แต่ว่าคนนั้นดันไม่มา เขาเลยเปลี

คือเราเป็นคนตัวสั่นง่ายยิ่งอยู่กับคนเยอะๆยิ่งสั่นยืนอยู่เฉยๆขาก็สั่นตอนออกไปพูดหน้าห้องเรียนนี้หนักเลยตัวสั่นจนเสียงก็สั่นตอนประถมเราก็ไปประกวดอะไรต่างๆหรือพูดหน้าห้องก็ไม่เป็นนะมาเริ่มช่วงมัธยมต้นสั่

ผมต้องขึ้นหน้าเสาธง ร้องเพลงชาติ ประชาสัมพันธ์ ต่างๆ กลัวมาก เพราะเปิดเทอมวันแรก นักศึกษาที่ฝึกงานก็จะเข้ามา ร.ร (ผมเป็นเด็กสายอาชีวะ) ก่อนหน้านี้เคยขึ้นพูดมา 3 ครั้งแต่ก็ สั่นมากทุกครั้ง พูดต่อหน้าคน

โด้ ขายาว เวลาสับขาดูปราดเปรียว ไอ้นั่น ขาสั่น สับเร็ว แปลกๆ ตลกดี 555

อยากลืมมากๆค่ะมันไม่น่าจดจำเอาส่ะเลย มีฮาวทูให้ลืมไหมคะ555 ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นคนแบบนี้เลยอ่าชอบจำเรื่องที่มันน่าอายเนี้ย

สวัสดีค่ะ คือสงสัยม้ากกกก เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา เราเข้าแถวตอนเช้า เขาแถวรวมเลยอ่ะแบบ ทุกระดับชั้นมาเข้าแถวหน้าเสาธง แล้วคือเรายืนตรงเฉยๆเนี่ยแหละ มันจะมีอีแมลงวันอ่ะ มาชอบตอมขาเรา เราแบบเริ่มสะบัดขาพ

ในวัยเด็กนั้นของผมเคยได้รับการวินิจฉัยจากหมอเรื่องอาการ ADHD(สมาธิสั้น) รู้สึกตลกร้ายมากๆเพราะในหัวของเรามีหลักฐานทั้งหมดว่าเรานั้น ปกติ แต่ด้วเราเองไม่เคยไว้ใจมนุษย์ตั้งแต่เด็ก เรื่องที่แสนประหลาดนีไ

เกาตัวมันได้ซักพักถ้าไปเกาโดนจุดหนึ่งบนตัว ขาหลังมันสั่นรั่วๆ ยิ่งเราเกามันยิ่งสั่นเลย หน้าน้องหมายกกันเลยทีเดียว ดูสีหน้าน้องหมาจะฟินก็ไม่ฟิน มันเป็นอะไรอ่ะ แต่มันตลกดี555